Lost in translation

Everyone wants to be found.

Υπόθεση:

Ένας μεσήλικας ηθοποιός πηγαίνει στο Τόκυο για ένα διαφημιστικο. Μια νεαρή κοπέλα ακολουθεί τον σύζυγο της για δουλειες και βαριεται ολη μερα μονη στο ξενοδοχείο. Τι θα συμβει οταν η μοιρα θα τους φερει κοντα;

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

Το Lost in translation ειναι η δευτερη δουλεια της Σοφία Κόπολα μετα το υπεροχο Virgin Suicides και θεωρείται το peak της συντομης καρίερας της.

Αυτος ειναι ο Μπομ, ένας μεσήλικας ηθοποιός, οχι πολύ νέος, οχι πολυ ωραιος, οχι πολυ ευτυχισμενος. Αυτη ειναι η Σαρλοτ. Πολυ νεα, πολύ ωραία, πολυ μονη. Με φοντο το αχανες Τοκυο, οι δυο φαινομενικα ασυμβατοι ανθρωποι θα συναντηθούνκαι οι ζωες τους θα μπλεχτουν με εναν ομορφο και ανθρωπινο τροπο.

Χαμένοι στην μετάφραση μιας και κανείς δε μιλα την γλωσσα και οι μεταφραστες δε βοηθουν ιδιατερα, χαμενοι στην μεταφραση της ζωης τους μη μπορώντας να βγουν ο καθενας απο τα προσωπικα του αδιεξοδα. Ο μεν Μπομ βλέπει την ζωη του να τον πνιγει, η δε Σαρλοτ βλεπει το παρόν του Μπομπ σαν το δικο της μελλον και τρομάζει. Το προσωπικο τους χαος, τους οδηγεί σε πολλές άυπνες νυχτες οι οποιες με την σειρα τους οδηγουν στην δημιουργια μιας γλυκιάς φιλιας.

Ο Μπιλ Μαρευ ειναι συγκλονιστικός στον ρολο του, καθε πλανο του ηταν χρυσος. (Αυτο)σαρκαστικος, ευαισθητος, ευθυμος και μελαγχολικος αποδιδει ευστοχα τον ρόλο του και γεννα στον θεατη πληθος συναισθηματων.

Η Σκαρλετ, παρα το πολυ νεαρό της ηλικίας της, στεκεται ισαξια διπλα του, χωρις να φαινεται παραταιρα μικρη. Πειθει σαν χαμενη κοπελιτσα που πνιγεται μεσα στην μεγαλουπολη, χωρις ποτε να χάσει την φρεσκαδα της.

Ο αγαπημένος Ριμπισι, παζει τοσο οσο χρειαζεται για να δειξει ποσο μονη αφηνει την γυναικα του ενώ η Φαρις ειναι τσαχπινα, χαζουλα, αναλαφρη και δινει εναν πολυ αστειο τονο οποτε εμφανιζεται.

Η Κοπολα κανει εξαιρετικη δουλεια στην σκηνοθεσια, με οπλα της ενα λιτο αλλα μεστο σεναριο, ταιριαστή μουσικη και ακομα πιο ταιριαστη φωτογραφια.

Μια ταινια για την μοναξια που ολοι καποτε νιωθουμε ανεξαρτητα απο το ποσο κοσμο εχουμε διπλα μας, για τις σχεσεις, για την φιλια που γεννιεται στα πιο περιεργα μερη, για την αγαπη που εκφραζεται με πολλους τροπους, για την επικοινωνια αναμεσα στους πιο ασυμβατους ανθρωπους. Μια ταινια που κυλάει σαν νερακι και εχει μια απο τις πιο ομορφες και ερωτικες(αλλα οχι ερωτικες) σκηνες που χω δει..


Cast

Bill Murray
Scarlett Johansson
Giovanni Ribisi 
Anna Faris

Sometimes you have to go halfway around the world to come full circle

Lars and the real girl

The search for true love begins outside the box

Υπόθεση:

Ο Λαρς είναι ένας ντροπαλός νεαρός που ζει σε μια μικρή πόλη του παγωμένου αμερικάνικου βορρα. Είναι τοσο μοναχικός και συνεσταλμένος που ματαια προσπαθει η οικογένεια του και η συνάδερφος του Μαργκώ να τον κάνουν να ανοιχτεί. Μια μέρα παρουσιάζει την κοπελα του, την Μπιανκα, η οποία έχει μια μικρη ιδιαιτερότητα. Είναι πλαστική κουκλα...

Trailer: 

Η ταπεινή μου άποψη:

Συγγραφεας είναι η Nancy Oliver που για χρονια ηταν μελος της ομαδας του Six Feet Under. Σκηνοθετης είναι ο επι δεκαεξη χρονια δημιουργος διαφημισεων, Craig Gillespie. Οι δυο τους θα εργαστουν πανω σε μια ιδιαιτερη ιδεα και θα μας δωσουν την εν λογω ταινία.

Πρωταγωνιστής είναι ο Ryan Gosling ένα από τα μεγαλυτερα ταλεντα της εποχης μας και πριν λιγα χρονια προτεινόμενος για Οσκαρ(Half Nelson). Παντα υπεροχος σε οσες ταινιες τον εχω δει, καταφερνει να αποδωσει ευστοχα την ευθραυστη περσονα του ηρωα του, χωρις να γινεται γραφικος ή γελοιος.

Συνοδοιπόροι του, η γλυκια Emily Mortimer, η οποια αναδυει μια ζεστασια και μια γλυκια σε κάθε πλάνο της και ο πολύ καλος Paul Scheider. Την ομαδα των ταλαντούχων ηθοποιών συμπληρώνει στο ρολο της γιατρου η Patricia Clarkson.

Συνηθως, όταν κανω ριβιου ταινιων, κανω αναφορα στα τεχνικα κομματια, σημερα όμως θα το προσπερασω. Ναι, η σκηνοθετικη προσεγγιση είναι καλη, αιχμαλωτιζοντας τα μουντα τοπια και αποτυπωνοντας την μελαγχολικη διαθεση του Λαρς πανω στο τοπικο και ναι όλα τα γυρω γυρω είναι ταιριαστα αλλα το μεγαλο στοιχημα είναι άλλο. Αραγε η ταινια καταφερε να αποδωσει τις λεπτες αποχρώσεις της ψυχικης διαταραχης του ηρωα της;

Ο Λαρς βλεπει στην Μπιανκα μια αληθινή γυναικα που μιλα, αισθανεται, εργαζεται, εχει φιλους, παρελθον, παρον και μελλον. Οι γυρω του σε μια προσπαθεια να τον συνεφερουν, την αντιμετωπιζουν σαν να είναι ζωντανη. Αυτό ευκολα θα μπορουσε να γινει γραφικο, αλλα όχι δε γινεται. Ισα ισα είναι πολύ γλυκο και τρυφερο να βλεπεις πως μια ολοκληρη κοινωνια αγκαλιαζει έναν άνδρα που ποτε δε μπορεσε να προσαρμοστει και παντα ενιωθε αορατος. Το μεγαλο προβλημα όμως της ταινιας είναι ότι δεν παει περα από αυτό. Οκ ολοι αγκαλιαζουν τον Λαρς αλλα στο μεγαλυτερο μερος της ταινιας βλεπουμε ξανα και ξανα το ιδιο μοτιβο. Ο Λαρς λεει ότι η Μπιανκα δουλευει, οι αλλοι πανε πασο. Ο Λαρς λεει κατι άλλο, οι υπολοιποι πανε πασο. Και ουτω καθεξης. Δε ξερω τι άλλο θα μπορουσε να μπει για να μην χτυπαει τοσο ασχημα αλλα η αληθεια είναι ότι με κουρασε αρκετα σε σημεια.

Αν παλι, ασχοληθουμε με τον συμβολισμο της ταινιας ή/και την ιατρικη αιτιολογηση της συμπεριφορας του πρωταγωνιστη παλι εχω αντιρρησεις.

Ιατρικα, ο Λαρς πασχει από καποιου ειδους παραισθηση, δηλαδη κοιταζει την Μπιανκα και βλεπει ανθρωπο και όχι κουκλα. Να πω την μαυρη μου αληθεια, με αγγιξε αυτό το κομματια γιατι είναι πολύ εύκολο να αρρωστησει καποιος ψυχολογικα και είναι κριμα για τοσο νεους ανθρωπους. Το πρωτο παραδοξο είναι ότι ολοι μα ολοι οι γυρω τον αποδεχονται. Όχι μονο οι γνωστοι και οι φιλοι αλλα και αγνωστοι ανρθωποι. Θα μου πειτε η ταινια μιλα για τν ανθρωπια και την αποδοχη αλλα ολοι ξερουμε ότι αυτές οι δυο αξιες ναι μεν υπαρχουν ακομα αλλα σε καμια περιπτωση δεν είναι γενικευμενες. Κριμα? Ναι. Αληθεια? Δυστυχως, ναι.

Πέραν από τις αντιρρησεις μου για την προσεγγιση των αλλων, που αντε να δεχτω ζει σε μια τελεια μικρη πολη, η μεγαλυτερη αντιρρηση μου είναι η προσεγγιση των γιατρων. Αμα πας με τα νερα ενός ανθρωπου με παραισθησεις, δε ξερω κατά ποσο τον βοηθας. Αλλα ακομα και να τον βοηθας είναι δυνατον μονο με φροντιδα και προδερμ να ξυπνησει και να δει την αληθεια? Δε λεω το τελος, αν ξυπνησε η όχι, απλα καταθετω τον προβληματισμο μου.

Ο δε συμβολισμος του εργου είναι ο εξης: ποιος είναι ο τρελος και ποιος ο γνωστικος? Είναι η διαφορετικοτητα ψυχοπαθολογικη κατασταση ή μηπως είναι μια άλλη –θεμιτη- προσεγγιση του πραγματικου? Τι διαφορα εχει η ψευδαισθηση του Λαρς από τις μικρο ψευδαισθησεις που ο καθενας μας καθημερινα φορτωνει τον εαυτο του? Αραγε μηπως απλα θελει χρονο?

Τις απαντησεις των ανωθεν ερωτηματων, θα αφησω να τις βρειτε μονοι σας, αλλωστε αυτος είναι ο σκοπός της ταινιας. Προσωπικα θα καταθεσω, ότι παροτι η σειρα πατα πανω σε μια εξαιρετικη και πρωτοτυπη ιδεα καπου στα μισα μπαινει σε μια λουπα επαναληψης σκηνικων και ετσι χανει την οποια δυναμικοτητα θα ειχε αν ακολουθουσε καποια άλλη πορεια. Η μελαγχολικη ατμοσφαιρα, το συγκινητικο θεμα, οι υπεροχες ερμηνειες δημιουργουν μια ομορφη ταινια η οποια όμως θα μπορουσε να είναι πολύ πολύ καλυτερη. Δεν την λεω κακη αλλα σιγουρα δεν είναι ότι καλυτερο..

Cast:

Principal cast

Ryan Gosling 

A RealDoll 

Emily Mortimer 

Paul Schneider 

Kelli Garner 

R. D. Reid 

Nicky Guadagni 

Patricia Clarkson 

Tommy Chang 

Trivia:

• To help Ryan Gosling stay in character, the real doll was treated like an actual person, as is done by the characters in the movie. She was dressed privately in her own trailer and was only present for scenes that she was in. 
• Shot in 31 days. 
• In the scene where Lars is reading to Bianca, he is reading from "Don Quixote", whose main character also has delusions. 
• The "Real Doll" was featured on "The Graham Norton Effect" (2004). The doll was given to the show and was stated as costing $6,000. She arrived in the same kind of crate that is shown in the movie. To test how real the doll looked they sat her in a bar with drink in hand, sunglasses and a speaker placed on her so they could talk to whomever came up to talk to the doll. One man was told to go into the bathroom, take off his pants and wait for her. He did.

Baarìa – La porta del vento

Υπόθεση:

Σικελία. Πριν το πόλεμο του 40, κατά την διάρκεια και μετά, παρακολουθούμε τις ζωές μιας οικογένειας σε διάρκεια τριών γενεών,


Τrailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

Πριν πολλά χρόνια είχα δει με αγγλικούς υποτίτλους στο πλαίσιο του μαθήματος των αγγλικών το «Σινεμά ο Παράδεισος». Παρότι δεν ήμουν εξοικειωμένη με τους αγγλικούς υπότιτλους, λάτρεψα τόσο απόλυτα την ταινία που τώρα 12 χρόνια σχεδόν μετά παραμένει μια από τις πιο αγαπημένες μου.
Σήμερα είδα το νεώτερο δημιούργημα του Τορνατόρε, την Baaria. Είχα την ταινία μήνες στον δίσκο μου και όταν αποφάσισα να το δω σήμερα δεν θυμόμουν ποιανού ήταν. Παρόλα αυτά από τις πρώτες σκηνές μου ξύπνησε έντονα τις μνήμες του «Σινεμά» και πριν φτάσω στους τίτλους και δω το όνομα του σκηνοθέτη ήμουν σίγουρη ότι αν δεν ήταν ο Τορνατόρε ήταν κάποιος που τον μιμείται πολύ καλά.

Ξεκινώντας την κριτική μου για την ταινία θα μιλήσω πρώτα για τα θετικά. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική, και τι άλλο θα μπορούσαμε να περιμένουμε από τον αξιότιμο κύριο Τορνατόρε? Η Bavaria είναι μια από τις ακριβότερες παραγωγές της σύγχρονης Ιταλίας και αυτό φαίνεται από τα πολλά ακριβά πλανά με γερανό που χρησιμοποιήθηκαν. Προσεγμένα στην λεπτομέρεια σκηνικά και κουστούμια που αποδίδουν υπέροχα την εποχή, είναι το πλαίσιο στο όποιο κινούνται οι ήρωες μας. Και μάλιστα, παρότι η ματιά του δημιουργού είναι αρκετά νοσταλγική, παραμυθένια και λίγο φολκλόρ το αποτέλεσμα είναι πολύ πολύ κοντά σε αυτό που έχω στο μυαλό μου όταν φαντάζομαι εκείνα τα χρόνια. Επίσης, στα πολύ μεγάλα θετικά είναι η πάντα ωραία μουσική του αγαπημένου Έννιο Μορικόνε αλλά και οι πολύ καλές ερμηνείες από το σύνολο των ηθοποιών.

Και ποια είναι τα αρνητικά θα με ρωτήσετε? Δυστυχώς, το σενάριο αλλά και πάλι όχι ακριβώς.

Η ιστορία ξεκινά από τον Τσικό έναν φτωχό βοσκό και συνεχίζουμε να βλέπουμε τις ζωές της οικογένειας του με βασικό ήρωα πάντα, τον γιο του Πεππίνο και την οικογένειας που αυτός δημιούργησε. Η δεκαετία του 30 και έπειτα, που είναι το χρονικό μας πλαίσιο, ήταν από τις πιο δύσκολες που γνώρισε η Ευρώπη αλλά αυτό δυστυχώς δεν φαίνεται μέσα από την ταινία. Περιγράφει τον πόλεμο, την φτωχιά και ένα σωρό δυσκολίες αλλά εμείς σαν θεατές δεν καταλαβαίνουμε την σοβαρότητα των γεγονότων γιατί τα περιγράφει μέσα από ένα πρίσμα αγιοποίησης και δίνει την εντύπωση καρτ ποσταλ. Σε όλη την διάρκεια ένιωθα ότι έβλεπα ένα κολάζ από καρποσταλ και αυτό οφείλεται στην αποσπασματικότητα και στο πλήθος των ιστοριών που μπλέκονται. Έτσι, παρόλο που θα μπορούσε να γίνει ένα πολύ δυνατό δράμα, οι χαρακτήρες παραμένουν επιφανειακά σκιαγραφημένοι και η ταινία πνίγεται στην προσπάθεια της να είναι πιστή στην κοινωνικοπολιτική αναπαράσταση.
Βεβαία, δεν θέλω να είμαι άδικη. Δεν είναι κουραστική ταινία, παρόλη την μεγάλη διάρκεια και μάλιστα είναι πολύ συγκινητική και αστεία σε πολλά σημεία της. Μια ταινία που μυρίζει Μεσόγειο, γεμάτη μυρωδιές και αρώματα και μια feel good διάθεση. Κοινώς, την προτείνω μεν να την δείτε αλλά σε καμία περίπτωση μην περιμένετε κάτι αντάξιο του Σινεμά.

PS Η θεα Μόνικα Μπελουτσι εμφανίστηκε για μερικά δευτερόλεπτα στο ρολό μιας κοπελιάς που την πασπατεύει ένας οικοδόμος και παίρνουν μάτια τα παιδιά ενός σχολειού. Θεαρα.-

Μικρά και χαριτωμένα τρίβια:

- Η ταινία γυρίστηκε στην Bagheria της Σικελίας και σε μια φτωχογειτονια της Τυνησιας η οποια θυμιζε εντονα Ιταλια της εποχης.

- Ο τιτλος, Baaria, ειναι σισιλιανικη αργκω της Bagheria, της γενετειρας του Τορνατορε.

- Η ταινια εχει δυο διαφορετικες βερσιον. Μια με την διαλεκτο Baariotu της Σικελιας(και ασορτι ιταλικους και αγγλικους υποτιτλους) και η αλλη ντουμπλαρισμενη στα αγγλικα.

- Πηρε την Χρυση Σφαιρα 2010 στην κατηγορια του.

- Προεκληθη μεγαλος χαμος για την σκηνη που σφαζουν την αγελαδα. Λογω της αυστηρης ιταλικης νομοθεσιας, η σκηνη γυριστηκε στην Τυνησια αλλα και παλι δεν γλιτωσαν την γκρινια απο διαφορες φιλοζωικες οργανωσεις που υποστηριζαν οτι ειναι πολυ αγρια η σκηνη.

Cast
Francesco Scianna
Margareth Madè
Monica Bellucci
Raoul Bova as Romano
Ángela Molina
Enrico Lo Verso
Luigi Lo Cascio .
Laura Chiatti
Beppe Fiorello
Nicole Grimaudo
Leo Gullotta
Gisella Marengo
Gabriele Lavia

Ερωτηση: Καποιος να μου εξηγησει το φιναλε. Φχαρστω.

Buried

170,000 SQ miles of desert. 90 minutes of Oxygen. No way out

Υπόθεση:

Ένας νεαρός άνδρας ξυπνά μέσα σε ένα φέρετρο που βρισκεται θαμμενο κατω από την γη. Δεν μπορει να κουνηθει, να αναπνευσει καλα καλα, εχει μονο έναν αναπτηρα και ένα κινητο. Θα τα καταφερει να σωθεί?

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

Ένας άνδρας που δε φταιει κυριολεκτικα σε τιποτα, βρισκεται θαμμενος με το ρολοι να μετραει αντίστροφα και τις πιθανοτητες επιβιωσης να είναι εναντιον του. Ο κλειστοφοβικος του εφιάλτης ξεκινα και για 90 λεπτα παρακολουθούμε τις εναγωνιες του προσπαθειες να ακουστεί. Δυστυχως παρότι εχει ένα κινητο και παιρνει τηλεφωνο ένα σωρο ανθρωπους κανείς δεν μπορει ή δεν θελει να τον βοηθησει. Δε λεω παραπανω, γιατι χαλαει το σασπενς αλλά η αληθεια είναι ότι η ταινια ξεφευγει από το απλο θεμα της επιβιωσης και θετει(με αρκετά απλοικο τροπο) βεβαια γενικοτερους προβληματισμους.

Ποιος άνθρωπος θα ακουγε καποιον να λεει με τρεμαμενη φωνη ότι είναι θαμμενος ζωντανος και αυτός θα νοιαζόταν για την θεση του? Η θα ζητουσε αριθμο κοινωνικης ασφαλισης? Η θα ρωτούσε γιατι μπηκε στο φερετρο? Αυτά και αλλα τρομακτικα γινονται μεσω τηλεφωνου. Και μπορεί το αληθινά τρομακτικο να είναι ότι είναι θαμμενος αλλα προσωπικα με στεναχωρησε και με εκνεύρισε η αντιμετώπισή των απεξω. Ποτε ακριβως πεθανε η ανθρωπια? Ποιος είναι τρομοκράτης και μεχρι που θα εφτανες αν ειχες χτυπησει τον πατο της εξαθλιωσης?

Πέρα από αυτά που ήδη ανέφερα, η ταινία εχει και πικρό χιούμορ ειδικα μεσα από τις ενιοτε ειρωνικές απαντήσεις του απηυδισμένου Πωλ, όταν πλεον κατανοει ότι γυρω του εχει στηθει ένα θέατρο του παραλογου.

Στα της ταινίας, ο Cortes καταφέρνει να αποδώσει τέλεια την κλειστοφοβικη του ατμοσφαιρα και μας πείθει απολυτα ότι βλεπουμε έναν εγκλωβισμενο ανθρωπο. Εντονα πλανα οπου πρέπει, σιωπές οπου απαιτειται, επιβραδυνει και επιταχύνει με τους σωστους ρυθμους και γενικά η ταινια είναι τοσο οσο. Ο Ρέινολντς, μου άρεσε αρκετά, δινει μια καλη ερμηνεια και αποδεικνύει ότι μπορει να μην είναι ο Ντε Νιρο της γενιας του, αλλα δεν είναι μονο ενας μορφονιός που του πρεπουν μονο ρομαντικές κομεντί. Καταφέρνει να πεισει σαν ενας απελπισμένος που προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή, με αντιδρασεις ταιριαστες στις μεταπτώσεις των συναισθημάτων και στην κορυφωση του πανικου του.

Γενικά η ταινια, είναι ένα κερδισμενο κινηματογραφικό στοιχημα παροτι αντικειμενικα δεν είναι και πολύ εύκολο να κρατησεις αμειωτο το ενδιαφερον με έναν μονο ηθοποιο σε ένα τόσο μικρο χώρο, Ωστόσο, τα καταφέρνουν αρκετα καλα και αυτό είναι αρκετο. Δεν πεφτει σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα, παρότι εξαρχής αναρωτιόμουν ποσα πράγματά μπορουν να συμβούν μεσα σε ένα φέρετρο, δεν εχει δράση, δεν περπατάει καν ο ηρωας και ωστοσο κρατά το ενδιαφέρον καλύτερά από αρκετές μπλοκμπαστεριες.

Τελειώνοντας αυτό το ταπεινό ριβιου, να πω ότι η ταινία δεν είναι κανένα αριστουργημα. Ο Ρέινολντς είναι μεν καλός, αλλα καποιος άλλος θα ητανε εξαιρετικός και η ιδεα είναι μεν ευφυέστατη αλλα δεν ξεφεύγει από μερικα αρχετυπικα κλισέ που με ταραζουν στις περισσότερες ταινίες. Δυστυχως, δεν μπορω να πω παραπανω γιατι θα χαλασω την ταινια, ούτε θα γκρινιαξω για μερικες απιθανοτητες όπως το γιατι αναπνεει ακομα ενώ δεν μπαινει αέρας από πουθενα και το ζιπο δε σταματάει να δουλεύει. Το θέμα είναι, πως το buried είναι μια αξιοπρεπής ταινία που μπορεί να μη συγκλόνισε τον άκοσμο μου, αλλα είναι καλη για ένα βραδάκι με παρέα.

Υ.Γ Το φιναλε είναι ωραιο, αν και εχω αντιρρησεις.
Υ.Γ2 Αν πω ότι το αναλογο επεισοδιο CSI του Ταραντινο μου αρεσε πιοτερο τι θα πειτε?


Cast
 Ryan Reynolds as Paul Conroy


Ακούγονται μονο:
 Ivana Miño
 Anne Lockhart
 Robert Paterson
 José Luis García Pérez
 Stephen Tobolowsky
 Samantha Mathis
 Erik Palladino
 Warner Loughlin

Mr Nobody

Υπόθεση:

Ο Nemo Nobody είναι ο τελευταίος θνητός άνθρωπός στο πλανήτη το έτος 2092 αφού έχει νικηθεί η γήρανση των κυττάρων και ο προσεχής θάνατός του 117χρονου έχει γίνει το γεγονός της χρονιάς. Όταν του ζητειται να διηγηθει την ζωη του αυτος αναπολει τις τρεις διαφορετικες εκδοχες που θα μπορούσε να χε ζήσει αν αλλαζε κάποια απο τις επιλογές του.


Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

To Mr Nobody παρότι κέρδισε Κέρδισε 4 Βραβεία το 2009(Καλύτερο Μακιγιάζ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καταλονίας SITGES, Καλύτερη Φωτογραφία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Στοκχόλμης
Καλύτερη Τεχνική Συνεισφορά στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, Καλύτερη Βιογραφική Ταινία Μυθοπλασίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας) ειναι μια δουλεια αγνωστη στο ευρυ κοινο. Παροτι την ειδα με μεγαλη προσοχη και καταφερε να με μαγνητισει ειναι πολυ δυσκολο να εξηγησω τι ακριβως ειναι αυτη η ταινια.

Ο υπερηλικας Νεμο μεσω μιας εξαιρετικης αφηγησης που μπλεκει ιδανικα το φανταστικο με το αληθινο καταφερνει να εξιστορησει μια ζωη οπως αυτος την θυμαται. Μια ζωη που ουσιαστικα δεν ειναι μια αλλα οι τρεις διαφορετικες ζωες που θα ζουσε αν αλλαζαν μικρες λεπτομερειες. Ο μικρος Νεμο δεν μπορει να αποφασισει με ποιον απο τους δυο γονεις του θελει να ζησει και αυτο αποτελει στο μυαλο του, το εφαλτηριο που τον οδηγει να μπερδευει τις πραγματικοτητες. Ο ηρωας μας την ιδια στιγμη ειναι ενας απελπισμενος νεος, ενας ρομαντικος εφηβος, ενας οικογενειαρχης με παιδια, αλλα ουσιαστικα δεν ειναι τιποτα απο ολα αυτα..

Μέσα στην σουρεαλιστική μας ιστορια μπλεκεται το φαινομενο της πεταλουδας, το Big Bang, θεωριες βιολογιας, η αναποφασιστικοτητα των περιστεριων και η αγαπη σαν κινητηριος δυναμη σε ολες τις μορφες της. Ολα αυτα μαζί συνθετουν ενα μπερδεμενο, τρυφερο, περίεργο, υπεροχο παραμυθι που παρολη την μεγαλη διαρκεια του καταφερε να με παρασυρει στους ρυθμους του και λιγο μετα το τέλος με εκανε να θελω να το δω απο την αρχη για να το κατανοησω πληρως.

Όσον αφορα στις ερμηνειες ο αγαπημενος Τζαρεντ Λετο καταφερνει αλλη μαι φορα να αποδειξει ποσο καλος ηθοποιός ειναι, με τις τρεις συμπρωταγωνιστριες να στεκονται ισαξια απεναντι του. Το μονταζ ειναι απλα καταπληκτικό και σε συνδυασμο με την καλη σκηνοθεσια και την εξαιρετικη φωτογραφια βοηθουν το εργο να μη κατρακυλησει στην φλυαρια και την βαρεμαρα. Αυτο ομως που ανεβασε ενα κλικ παραπάνω την ταινια στα μάτια μου ειναι το ost.
Με μουσικές που κυμαινονται απο Where Is My Mind? - Pixies, Mister Sandman - The Chordettes, Pavane - Gabriel Faure μεχρι το Sweet Dreams (Are Made of This) - Eurythmics, το μελωδικο ντυσιμο της ταινιας γινεται ιδανικα και ολοκληρωνει τις σκηνες.

Γενικά ειναι μια πολυ καλή ταινια που παροτι ειμαι σιγουρη οτι δεν καταλαβα εντελως, με εντυπωσιασε και τραβηξε την προσοχη μου..


Συντελεστές:

Cast

Jared Leto 
Diane Kruger 
Sarah Polley 
Linh Dan Pham 
Rhys Ifans 
Toby Regbo 
Juno Temple 
Clare Stone 
Thomas Byrne 
Audrey Giacomini 
Laura Brumagne 

Σκηνοθεσία
Jaco Van Dormael 

Σενάριο
Jaco Van Dormael