The reader

" Βγες ραντεβού μ’ ένα κορίτσι που διαβάζει. Βγες με ένα κορίτσι που ξοδεύει τα λεφτά της στα βιβλία αντί στα ρούχα. Έχει προβλήματα με τις ντουλάπες της επειδή έχει πολλά βιβλία. Βγες με ένα κορίτσι που έχει λίστα με βιβλία που θέλει να διαβάσει.

 Βρες ένα κορίτσι που διαβάζει. Θα καταλάβεις αν διαβάζει επειδή θα έχει πάντα ένα αδιάβαστο βιβλίο στην τσάντα της. Θα κοιτάει με αγάπη τα ράφια σε ένα βιβλιοπωλείο, θα είναι αυτή που θα βγάλει μια σιγανή κραυγή όταν βρει το βιβλίο που έψαχνε. Βλέπεις αυτό το κορίτσι που μυρίζει τα βιβλία σε ένα βιβλιοπωλείο με μεταχειρισμένα; Πρόκειται για αναγνώστρια. Δε μπορούν να αντισταθούν να μυρίσουν τις σελίδες, ειδικά αν έχουν κιτρινίσει.

Θα είναι το κορίτσι που θα διαβάζει περιμένοντας στην ουρά για να πάρει καφέ. Κάτσε δίπλα της. Στην αρχή θα σε στραβοκοιτάξει, γιατί τα κορίτσια που διαβάζουν δε θέλουν να διακόπτονται. Ρώτα την αν είναι καλό το βιβλίο. Κέρνα την άλλο ένα φλιτζάνι καφέ.

Πες της τη γνώμη σου για τον Μουρακάμι. Προσπάθησε να καταλάβεις αν κατάλαβε τον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις ή αν το λέει για να φανεί έξυπνη. Ρώτα την αν αγαπάει την Αλίκη κι αν θα ήθελε να ήταν η Αλίκη.  

Είναι εύκολο να είσαι με ένα κορίτσι που διαβάζει. Χάρισέ της βιβλία στα γενέθλια, τα Χριστούγεννα και στις επετείους. Δείξε της ότι καταλαβαίνεις ότι τα λόγια είναι αγάπη. Να ξέρεις ότι γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ βιβλίου και πραγματικότητας αλλά θα προσπαθήσει να κάνει τη ζωή της όπως το αγαπημένο της βιβλίο. (…)

 Βγες με ένα κορίτσι που διαβάζει γιατί το αξίζεις. Αξίζεις ένα κορίτσι που μπορεί να σου δώσει τον πιο πολύχρωμο κόσμο. Αν θέλεις όλον τον κόσμο και τους κόσμους πίσω από αυτόν, βγες με ένα κορίτσι που διαβάζει.

Ακόμα καλύτερα, βγες με ένα κορίτσι που γράφει."

της Rosemarie Urquico

Το κείμενό δεν το ήξερα, το διάβασα τελείως τυχαία σήμερα Ούτε η κοπέλα που το γράψε ξέρω ποια είναι, έψαξα λίγο στο ίντερνετ δεν βρήκα κάποια πληροφορία Όποια και να είναι όμως, καλά να είναι, γιατί το κειμενάκι της είναι τρομερά αληθινό και περιγράφει επακριβώς τι σημαίνει να αγαπάς τα βιβλία Δεν ξέρω αν μόνο τα βιβλιόφιλα κορίτσια συμπεριφέρονται έτσι, άλλα σαν κορίτσι και εγώ, μπορώ να πιστοποιήσω πως κάθε γραμμή είναι πέρα ως πέρα αλήθεια

Προσωπικά θεωρώ τα βιβλία περιουσία και κάθε ευρώ που έχω δώσει, ακόμα και σε βιβλία που εν τελεί δεν άξιζαν τόσο, τα χαλάλισα και δε τα τσιγκουνεύτηκα Άλλωστε, κανένα βιβλίο δεν είναι μηδενικής άξιας, όλα έχουν κάτι να σου προσφέρουν, ακόμα και τα πιο ασήμαντα Μέσα από τα βιβλία γνωρίζεις κόσμους, εποχές και πολιτισμούς Βλέπεις άνθρωπους να ζωντανεύουν εμπρός στα μάτια σου και για πολλούς από αυτούς θα ορκιζόσουν ότι κάπου τους ξέρεις ή κάπου θα τους βρεις. Μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, μπορεί να ξεπηδήσουν όλα τα συναισθήματα, ακόμα και αυτά που δεν πίστευες ότι μπορείς να νιώσεις, ακόμα και αυτά που πίστευες ότι είναι αδύνατον να τα χει νιώσει και κάποιος άλλος Μα φυσικά και είναι, όλοι ίδιοι είμαστε, όλοι τα ίδια σκεφτόμαστε, όλοι με παρόμοια τρόπο αντιδρούμε, άλλα αν δεν βγούμε από το μικρόκοσμο μας πως θα το δούμε;

Ένα βιβλίο, είναι συντροφιά, παρηγοριά, βοηθός για να σκεφτείς, να προβληματιστείς, να ταξιδέψεις Ένα βιβλίο μπορεί να σε κάνει να ονειρευτείς, να κλάψεις με την καρδιά σου, να γελάσεις δυνατά, να το αγαπήσεις τόσο που να θελήσεις να το δωρίσεις σε όλους τους αγαπημένους σου, γιατί δεν είναι δυνατόν να μην γνωρίσουν τόση ομορφιά Ένα βιβλίο μπορεί να σε κάνει να το αγαπήσεις τόσο που να καταλήξεις να ζηλεύεις αφόρητα τον συγγραφέα του που κοιτά τον ίδιο κόσμο με εσένα, άλλα αυτός βλέπει την ομορφιά ή την ασχημία του, με έναν τρόπο που θα ήθελες πολύ να μπορείς και εσύ Με ένα βιβλίο μπορείς να δείξεις πόσο νοιάζεσαι για κάποιον, αν οι λέξεις δεν δείχνουν αγάπη ποιος το κάνει; 

Και όχι, δεν είναι εύκολο να δωρίζεις βιβλία σε ένα κορίτσι που τα αγάπα τόσο, θεωρώντας ότι είναι εύκολο Το πρόβλημα δεν είναι μην τυχόν το χει διαβάσει, γιατί αν το χει διαβάσει σημαίνει ότι της τράβηξε την προσοχή, άρα πέτυχες διάνα, γιατί βρήκες κάτι που θα άρεσε και σε αυτήν Όταν επιλεγείς βιβλίο για άλλον είτε έχει διαβάσει δεκάδες, είτε κανένα, πρέπει να σπαταλήσεις περισσότερο κόπο και αγάπη από το αν αγόραζες κάποιο άλλο αντικείμενο Ένα βιβλίο για να είναι πετυχημένη αγορά, πρέπει καταρχήν να τραβάει την προσοχή του αναγνώστη του. Αν κάποιος διαβάζει κλασσική λογοτεχνία, δεν θα του πας Λένα Μαντά μόνο και μόνο γιατί είναι μπεστ σελερ Μπορεί να τα διαβάσει και μόνος του, δεν αναιρεί το ένα το άλλο, άλλα αν του το πας εσύ, ενω ξέρεις τα αναγνώσματα του, είναι σαν να πηγαίνεις στην μπουζουκόφιλη φίλη σου, τα άπαντα της μπλογκοβιζιον Ναι, μπορεί να είναι καλύτερα από αυτά που ξέρει άλλα δεν της αρέσουν Αρα όχι, δεν είναι λύση να πηγαίνεις σε βιβλιόφιλους βιβλία ως δώρα, δεν είναι ο καλός ο μύλος που όλα τα αλέθει Προσωπικά, με κάθε δωρο βλέπω πόσο νοιάζεται ο άλλος άλλα ειδικά με τα βιβλία, είναι σαν να βλέπω ψυχογράφημα Όσοι μου χουν φέρει βιβλία που από το εξωφύλλου ακόμα ήξερα ότι δεν αξίζουν ούτε για προσαναμμά, εν τελεί χάθηκαν από την ζωή μου και όσοι μου φέρανε βιβλία που ήθελα, είτε το ήξεραν είτε όχι, κέρδισαν λίγο παραπάνω από την αγάπη μου. Αυτοί δε που μου είχαν γράψει και αφιέρωση στην δεύτερη σελίδα, μου έδωσαν τόση χαρά, όση αν μου είχαν φέρει το ακριβότερο δωρο

Πάντως, για να λέμε και αλήθειες, ωραίο είναι να αγαπάς τα βιβλία, κάνεις καλό στον ευατό και στην ψυχή σου και μόνο καλύτερος άνθρωπος  γίνεσαι, άλλα αδερφάκι μου, κάνεις δεν νοιάζεται Άντε οι άνθρωποι σου να σε χαίρονται όταν πηγαίνεις στο βιβλιοπωλείο να πάρεις μολύβια και φεύγεις δυο ώρες μετά με δυο βιβλία και έχοντας διαβάσει στα πεταχτά άλλα τρία(τα οποία σημείωσες στο μπλοκάκι σου για να τα πάρεις αργότερα). Περόν τούτου, δεν έχω εντυπωσιάσει  πότε κανέναν(άντε κάνα δυο), λέγοντας πόσο τα αγαπώ, έχω βρει ελάχιστους που να θέλουν να μιλήσουμε για λογοτεχνία, και πραγματικά δεν έχω βρει αγόρι που να θέλει να με γνωρίσει μόνο κ μόνο επειδή με είδε να διαβάζω βιβλία στη στάση Αντιθέτως, το γεγονός ότι είμαι παλιά φίλη και συμμαθήτρια με γνωστό μοντέλο- παρουσιάστρια-πολυμιξερ είναι αυτό που σταθερά εντυπωσιάζει τους πάντες, όταν το αναφέρω Και φίλε μου, έβγαλα φιλοσοφική, οι μισές εκεί μέσα, ανάθεμα αν έχουν διαβάσει πότε κάτι δυσκολότερο από κοσμοπολιτσαν(το οποίο και εγώ διαβάζω, μη νομίζεις). Όποτε, καλά και ρομαντικά και πανέμορφα τα λέει το κείμενό, άλλα μάλλον η συγγραφέας μιλάει σαν κορίτσι που αγάπα τα βιβλία, πάρα σαν άσχετη Γιατί ναι μεν, και εγώ έτσι ακριβώς βλέπω τον εαυτό μου και τους συν-βιβλιόφιλους άλλα δυστυχώς κάνεις δε νοιάζεται Γιατί αν νοιαζόταν η τηλεόραση δε θα ήταν όπως είναι, τα μπεστ σελερ δεν θα ήταν αυτά που είναι, οι άνθρωποι δε θα ήταν όπως είναι.

All I Want for Christmas

 Τον τελευταίο καιρό όπου και αν στρέψεις το βλέμμα σου θα δεις λίστες με resolutions για το χρόνο που έρχεται όπως επίσης και λίστες με πράγματα που συνέβησαν την χρονιά που αργοσβήνει. Στις λίστες του 2011 είναι θαρρείς, λες και ο κόσμος θέλει να ξορκίσει ο,τι κακό του έχει συμβεί, να κάνει την ενδοσκόπηση του, να βρει τα δυνατά και τα τρωτά του, μα πάνω απ όλα να θυμηθεί Στις λίστες για το 2012, βλέπεις μόνο ελπίδα και όνειρα. Άλλωστε τι θα ήμασταν χωρίς βαθιά ριζωμένη ελπίδα πως όλα καλά θα πάνε; Τραγούδι των Σταβέντο θα μου πεις, αλλά μη γίνεσαι προφανής, αναγνώστη Αν κοιτάξεις προσεκτικά θα δεις ότι όλοι πάνω κάτω ζητάνε τα ίδια, υγειά, αγάπη, μια ζεστή αγκαλιά, μια δουλειά και ύστερα προσθέτουν όλα τα υπόλοιπα.

 Κανονικά φίλε αναγνώστη, τώρα θα πρεπε να κάνω και εγώ λίστες, άλλα αλήθεια δεν μπορώ. Μεγάλο βάσανο η λίστα, πότε δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα, αλλά μπορώ να δηλώσω ότι το 2011 τηρούμενων των αναλογίων και της αδιανόητης κρίσης, ήταν προσωπικά μια καλή χρονιά. Ξεφύλλισα το άλμπουμ των φωτογραφιών, πολύ μαζεμένη χρονιά, που πήγαν τα αλλοτινά γλέντια και χαρές κάθε τρεις και λίγο; Δε βαριέσαι μωρέ, έχω τόσες στιγμές να θυμηθώ, που γεμίζω δέκα άλμπουμ και μου περισσεύουν άλλες τόσες. Δε θα στις πω όμως,αναγνώστη, είναι δικές μου και παρότι μπλέκονται σε ένα κουβάρι στο μυαλό μου, θα ναι πάντα εκεί να μου φέρνουν χαμόγελο στα δύσκολα.

  Ξεκίνησε με μένα, χειρουργημένη, άλλα αν το σκεφτώ λίγο, το χειρουργείο ήταν καλύτερο γούρι από πολλά ξενύχτια και ποτά που με συντρόφευαν στο προυπάντισμα παλιότερων ετών Πέρασα σε μια σχολή που ήθελα πολύ, παρότι πιθανότατα δεν θα με ωφελήσει (επαγγελματικά) πουθενά, άλλα δε πειράζει Η συγκεκριμένη απόφαση πάρθηκε κυριολεκτικά μέσα σε μια στιγμή, υλοποιθηκε μέσα σε δυο και έβαλε τέλος σε διχογνωμίες και δισταγμούς πολλών ετών Ακόμα και αν το πτυχίο γίνει μια κορνίζα διπλά στο πρώτο μου πτυχίο, πάντα θα μου θυμίζει ότι ο τολμών νικά και ότι τελικά όλα στο μυαλό μας είναι. Αν βεβαία, είχα πάρει τα ίδια ρίσκα και σε κάνα δυο άλλες περιπτώσεις, ίσως να χα διαγράψει μερικά πραγματάκια ακόμα από την λίστα των πραγμάτων που δεν ξέρω που οδηγούν, άλλα είπαμε, φίλε αναγνώστη, baby steps, κανείς δεν ξεκίνησε ένα ταξίδι τρέχοντας Η δε σχολή και οι καθηγητές της, τόσο υπέροχοι όλοι, που μοιάζουν σαν ψέμα Φτου φτου.

  Επίσης, την ίδια χρονιά, τουλάχιστον είχα μια δουλειά, ανασφάλιστη μεν, άλλα δουλειά Σε εποχές που οι ρακοσυλλέκτες, οι άστεγοι, οι καταχρεωμένοι αυξήθηκαν κατακόρυφα, τουλάχιστον έχω να λέω, ότι είχα ένα εισόδημα Ούτε κατά διάνοια, μεγάλο ή αρκετό έστω, άλλα τουλάχιστον υπαρκτό Μη με μαλώνεις, αναγνώστη, δεν επαναπαύομαι, δεν είναι αρκετό, άλλα τουλάχιστο είναι κάτι Επίσης, το 2011 όλοι οι άνθρωποι που αγαπώ ήταν καλά στην υγειά τους και δεν αντιμετώπισαν κάποιο ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα Αν σκεφτείς ότι το 2010 κάθε οικογένεια που γνωρίζω έχασε κάποιον και ότι εγώ είχα ρημάξει τους γιατρούς, δόξα τους θεούς να λέμε Γιατί φίλε αναγνώστη, χίλια κότερα να έχεις, αν δεν έχεις την υγειά σου, τα μπικικίνια είναι ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου.

  

  Το 2011, ήταν η χρονιά που με δίδαξε ότι αν δεν ανοίξεις το στοματάκι σου να διεκδικήσεις αυτό που θες, ο άλλος δεν πρόκειται να στο δώσει από την καλή του την καρδιά Θες γιατί δεν θέλει, θες γιατί δεν νοιάζεται, θες γιατί η μοίρα σου η μαύρη στα φέρνει όλα ανάποδα, πάντα θα υπάρχει κάποιος που σου ταράζει το νευρικό σύστημα. Συμβουλή από μένα για σένα, αναγνώστη, άνοιξε το στοματάκι, ζητά και ίσως λάβεις Το 2011, ήταν η χρονιά που συνειδητοποίησα ξανά και ξανά ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει με πολύ λίγα, να προσαρμοστεί, να παλέψει μέχρι τέλους και να μην παραιτηθεί Με πικρά συνειδητοποίησα όμως, ότι ο άνθρωπος πάντα θα θέλει την καλοπέραση και την ευκολία, ακόμα και όταν δεν έχει κανένα λόγο για να τα αξιώνει. Είδα ανθρώπους να πηγαίνουν πανάκριβες διακοπές, να αγοράζουν ένα σωρό πολυτέλειες, να ξοδεύουν λεφτά που δεν έχουν και τρόμαξα με την ματαιοπονία που μας περικυκλώνει.

  Επίσης, το 2011 ήταν η χρονιά που ένιωθα την διαδικτυακή αγάπη, παρότι πότε δεν αμφέβαλα ότι υπάρχει Ο λαός του τουητερ μάζεψε χιλιάδες ευρώ για μια άρρωστη κοπέλα, αποδεικνύοντας ότι δεν είμαστε όλοι αδιάφοροι και δήθεν, έμενα με βοήθησαν σε κάτι πιο μικρο βοηθώντας να μαζέψω 100 ερωτηματολόγια με πλήρη στοιχειά για έναν φίλο(ποιος θα το πίστευε ε;) Πολλοί καινούριοι φίλοι, που δεν έχω δει και ίσως δεν δω πότε, άλλα είναι όμορφη παρέα Ένας τέτοιος φίλος, ο Σταύρος, με βοήθησε να ξεστηθώσω ένα γραφείο που χάριζε η Γλυκά, ανιδιοτελής, χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς να με έχουν ξαναματαδεί. Πολύ μικρο, σιγά θα μου πεις, έμενα όμως μου άρεσε πολύ σαν πράξη.

 Το 2011, ήταν η χρονιά που είδα έμπρακτα αυτό που πάντα ήξερα Αν έχεις καλή παρέα, χαμόγελο και όρεξη μπορείς να περάσεις καλά ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, ακόμα και αν δεν έχεις ευρό για ξόδεμα Αν ένα κάλο έκανε η κρίση, είναι ότι μας μάζεψε πάλι στα σαλόνια μας, παρέα με το φθηνό κρασί μας και τα επιτραπέζια. Σου ακούγεται μίζερο, φίλε αναγνώστη; Έμενα διόλου.

 Το 2011, έγιναν και άλλα πολλά, πάρα πολλά Είδα όμορφες ταινίες, διάβασα πολύ, πήγα σε όμορφα μέρη, πήγα τέλειες, άψογες, φοβέρες, διακοπές με την καλύτερη παρέα του ντουνιά, έβαλα την καλύτερη παρέα του ντουνιά να με βοηθά στις εργασίες μου και αυτοί το έκαναν χωρίς να δυσανασχετήσουν λεπτό, συνειδητοποίησα ότι είμαι ένα μάλλον τυχερό κορίτσι γιατί εχω σπίτι, υγεία, οικογένεια, φίλους απο το σχολείο που αγαπιόμαστε ακομα, γέλασα με την καρδιά μου, έχασα τον ύπνο μου από εφιάλτες που δεν ήξερα ότι υπάρχουν, αγχώθηκα στα όρια της κατάρρευσης, διάβασα για την σχολή στα όρια της υπερκόπωσης, έβαψα τα μαλλιά μου καροτί, στεναχωρήθηκα και σίγουρα στεναχώρησα, πέτυχα, απέτυχα, μπερδεύτηκα, ξεμπερδεύτηκα άλλα δε βαριέσαι, Άλλοι έχασαν τα πάντα, άλλοι δεν είχαν άνθρωπο να πούνε καλήμερα.

Τι εύχομαι για το 2012, πέρα από το αυτονόητο υγειά και χαρά; Μεγάλη υπομονή για όλους μας, γιατί θα την χρειαστούμε Και να χάσω πέντε κιλά.

Χρόνια πολλα και καλά σε όλους!

Sweet November

 Η μέρα που μόλις μας αποχαιρέτησε και χάθηκε στον χωροχρόνο, ήταν η 1/1/11. Αν και μου αρέσουν οι περίεργες ακολουθίες αριθμών, αντιστάθηκα στον πειρασμό και δεν πόσταρα το κείμενο μου στις 11:11. Δεν βαριέσαι φίλε αναγνώστη, εδώ ο κόσμος καίγεται, ποιος νοιάζεται για τις δικές μου χαριτωμένους.

The Good Student

  Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα κορίτσι που ζούσε στην εξωτική Θεσσαλονίκη. Όταν το ρωτούσαν δεν ήξερε πότε τι να απαντήσει, δε το πίεζε και κάνεις ιδιαίτερα για κάποια απάντηση, ήταν πάντα εξαιρετική μαθήτρια όποτε πίστευε ότι όταν έρθει η ώρα κάτι θα βρει. Αυτό το κορίτσι έφτασε Β λυκείου με τους εξαιρετικούς της βαθμούς να την ακολουθουν, και έπρεπε να διαλέξει κατεύθυνση. Τα αρχαία τα μισούσε όσο τα μισεί και τώρα, στα μαθηματικά ήταν η καλύτερη της τάξης, άλλα πάντα είχε μεγάλη αγάπη και κλίση προς τα φιλολογικά. Δε το σκέφτηκε ιδιαίτερα, δεν την πίεσε και κανένας, νόμιζε πως όταν έρθει η ώρα κάτι θα βρει και διάλεξε την θεωρητική κατεύθυνση. Αν την ρωτούσες σε ποιες σχόλες οδηγεί αυτί η κατεύθυνση, στο λέω εγώ, δεν ήξερε να σου απαντήσει. Και όμως, παρόλα αυτά, δεν προβληματίστηκε ιδιαίτερα. Ούτε όμως οι καθηγητές στο απαράδεκτο σχολείο της νοιαζόταν για τους μαθητές τους ιδιαίτερα, ούτε οι καθηγητές του φρονφροντιστηρίου που χρυσοπλήρωσαν οι γονείς, έκαναν έστω μια υποτυπώδη προσπάθεια να μιλήσουν στα παιδιά. Οι δε γονείς, πάντα προστατευτικοί και ανοιχτοί στις επιθυμίες των παιδιών τους, πότε δεν μπλέχτηκαν, δεν πίεσαν, δεν επέβαλαν καμιά γνώμη γιατί ήθελαν η γνώμη να είναι ανεξάρτητη και ολόδικη τους. Βεβαια, οι κάλοι γονείς, δεν ήξεραν ότι όσο κακό μπορείς να κάνεις με την πίεση και τα φυτεμένα όνειρα, τόσο κακό μπορείς να κάνεις με την απολυτη εμπιστοσύνη στις δυνατότητες ενός παιδιού που στην τελική, είναι μόλις 17.

My Big Fat Greek Wedding

Η αλήθεια είναι οτι έχω πολυ καιρο να γραψω στο αγαπημενο τουτο μπλογκ αλλα για να λεμε του στραβου το δικιο δεν ειχα και ορεξη. Μια το ενα μια το αλλο, μια που ειμαι γνωστη γκαντεμω δεν ειχα ποτε την επαρκη αναλογια διαθεσης και χρονου για να κατσω να καταθεσω τις βαρυγδουπες σκεψεις μου.

Χτες το βραδυ ομως, ηρθε στο σπιτι μια φιλη να συζητησει κατι θεματακια της και ξαφνικα μου ηρθε μια απιστευτη ορεξη να αμπελοφιλοσοφησω. Και επισης αποφασισα να μην γραφω στο μπλογκ μου μονο αστειες ιστοριες αλλα καθημερινες σκεψεις. Ποτε δεν ειχα ημερολογιο, ουτε ηθελα κιολας αλλα μια μικρη αυτοψυχαναλυση ενιοτε ειναι επιθυμητη και γιατι οχι απαραιτητη.

Και επειδη η εμπνευση σου ερχεται απο εκει που δεν το περιμενεις, σημερα μου ηρθε η επιφοιτηση. Πηγα που λετε στο σπιτι μιας οικογενειακης φιλης με την μανα μου. Η κοπελια παντρευτηκε πριν ενα μηνα και επειδη εγω ελειπα σε τοπους μαγικους και ονειρεμενους δεν μπορεσα να παρεβρεθω.Σημερα λοιπον, ηταν η μερα της επισκεψης οπου ειδαμε φωτο, πηραμε μπουμπουνιερες, παιξαμε με το νεογεννητο μωρακι της φιλης μας και γενικα ημασταν μια ωραια ατμοσφαιρα. 

Καποια στιγμη το κοριτσι με λεει να δοκιμασω το ομολογουμενως πανεμορφο νυφικο της και εγω αλλο που δεν ηθελα, δεχτηκα. Δεν εχω καμια ιδιαιτερη αγωνια να παντρευτω αλλα τα νυφικα τα λατρευω γενικως και ειδικως. Τα θεωρω πανεμορφα και μαλλον αυτο προκυπτει απο την γενικοτερη αγαπη μου σε εκεινες τις ομορφες εποχες που οι γυναικες φορουσαν μακρυα πανεμορφα μπλουμιστα φορεματα. Ναι το ξερω ηταν πολυ ζεστα, σκουπιζαν τους δρομους κανονικοτατα, σε εσφιγγαν ανελεητα, δε μπορουσες να φας, να κουνηθεις και τα λοιπα και τα λοιπα αλλα προσωπικα δε με νοιαζει. Στο μυαλο μου παντα θα ναι μια απο τις εποχες με τα πιο ομορφα ρουχα.

Βαζω που λετε το φορεμα, κανω τις σβουρες μου, βγαζω τις φωτο μου, καμαρωνω σαν παγωνι γιατι ημανε και οπτασια απο τις λιγες και γενικα ομορφα ητανε. Ωστοσο η μαμα της νυφης απο τη στιγμη που το φορεσα μεχρι την ωρα που φυγαμε(μιση ωρα μετα) δε σταματησε να λεει "στα δικα σου", και "αντε περιμενω τηλ να σου δανεισουμε το νυφικο" και "την επομενη φορα που θα ερθεις, να ειναι για να παρεις το φουστανι". Το ειπε μια, το ειπε δυο, το ειπε χιλιες εκατο στο τελος δεν αντεξα. Γενικα εχω τα νευρα μου, με κλονισε και η κυρια και της λεω "λετε να τον εχω ετοιμο και να τον κρυβω?". Οχι οτι πτοηθηκε ιδιαιτερα αλλα εγω ενιωσα λιγο καλυτερα και η μανα μου χαμογελασε.

Τι κακο ειναι αυτο με τις ελληνιδες μανες? Γιατι ντε και καλα πρεπε να παντρευομαστε? Γιατι αμα περασεις μια ηλικια ειναι η πιο σταντε ευχη το "και με ενα καλο παιδι"? Και στη τελικη 25 ειμαι, οχι 105, αλλες στην ηλικια μου ουτε πανεπιστημιο δεν εχουν τελειωσει. Ναι φυσικα, αλλες εχουν δυο παιδια και μια κολλητη μου φιλη εχει παιδι και μεταπτυχιακο. Αυτο ομως, δε λεει κατι. Ο γαμος δεν σε κανει αυτοματως ουτε ολοκληρωμενο, ουτε πληρη. Αν θες να παντρευτεις και το επιδιωκεις, φυσικα και σε ολοκληρωνει. Ρωτανε ομως ολες αυτες που ευχονται χιλιες φορες "στα δικα μου" αν ο γαμος ειναι αυτο που εγω και καθε κοπελα επιθυμει? 

Για να μη με λετε

The Girl Who Is Dripping with Hypocrisy

 Το ποδόσφαιρο λένε είναι το όπιο του λάου, γιατί “ναρκώνει” τεράστια πλήθη ανθρώπων και τους προσηλώνει σε μια ολιγομελή ομάδα ατόμων, τα οποία αναγάγουν σε επίγειους θεούς και τους θαυμάζουν με τρόπο που θα ζήλευε ακόμα και ο πιο γνωστός ιδρυτής θρησκείας Την ίδια ατάκα περί οπίου θα μπορούσαμε να πούμε και για την θρησκεία, η οποία ορίζει με πολύ συγκεκριμένο τρόπο την ζωή χιλιάδων πιστών της και καθορίζει την καθημερινότητα τους με χίλιους τρόπους Αυτό βεβαία ισχύει για τους κανονικούς πιστούς, που θέλουν να ακολουθήσουν τις εντολές της οποίας θρησκείας και προσδοκούν ότι θα ανταμειφθούν με κάτι στην επόμενη ζωή Η ζωή που υπακούει σε οποιοδήποτε θρησκευτικό δόγμα είναι αρκετά συγκεκριμένη και ίσως προκαθορισμένη, άλλα αν αυτό γίνεται οικειοθελώς και με ελεύθερη θέληση, ποια είμαι εγώ για να το κρίνω? Το πρόβλημα ξεκινά ότι οι άλλοι, ειδικά η οικογένεια άλλα και ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος, σου ορίζει ότι έτσι πρέπει να κάνεις γιατί αυτό είναι το σωστό και το άλλο είναι ντροπή και λάθος Το ακόμα μεγαλύτερο λάθος όμως είναι να νομίζεις ότι εσύ είσαι ο ένας, ο σωστός, ο ηλιος ο καλοκαιρινός που εσύ και μόνο εσύ εχέις αποκωδικοποιήσει τα μυστήρια του σύμπαντος και ξέρεις την μια και μονή αλήθεια για το οτιδήποτε Και αυτό φίλε αναγνώστη δεν άφορα μόνο στους πιστούς του Χριστου, του Βούδα, του Μωάμεθ η εκείνου του εξωγήινου που πιστεύει ο Τομ Κρουζ και η υπόλοιποι πάμπλουτοι βαρεμένος Οι χειρότεροι είναι αυτοί που δεν πιστεύουν και δεν αρκούνται σε αυτό(που είναι μια πολύ θεμιτή επιλογή) άλλα αντιθέτως επιλεγούν να κοροϊδέψουν όλους τους άλλους και να τους θεωρήσουν οπισθοδρομικούς, λοβοτομημένους η στην καλύτερη αφελείς

Birthday Girl

  Χτες πήγα στον Οαεδ και σε κάποια φάση έπρεπε να πω την ημερομηνία γέννησης Λεω λοιπόν περήφανη ότι σε λίγες μέρες κλείνω τα 25 για να πάρω την πληρωμένη απάντηση, ότι τα 26 κλείνω και μπαίνω στα 27. Δεν είχα σκοπό να κρύψω χρονιά, λέω πάντα πόσο είμαι, δεν είμαι δα και τόσο πολύ, άλλα με το που το άκουσα έπαθα ένα τέτοιο σοκ που δε το πίστευα Ένιωσα ξαφνικά, ότι μεγάλωσα έναν αιώνα και μια μέρα και το αστείο, φίλε αναγνώστη, είναι ότι δεν είμαι καν σε καμιά κομβική ηλικία που να δικαιολογείται κρίση μέσης ηλικίας Τα 26 δεν είναι ούτε 18, ούτε 25, ούτε 30 και σίγουρα όχι 45. Παρόλα αυτά όμως, το άκουσμα του μου προκάλεσε μια κρίση ηλικίας σε πακέτο δώρου, η οποία δεν έχει φύγει ακόμα από το μυαλό Ίσως φταίει η ζεστή, ίσως ότι δεν είναι κάνεις εδώ, ίσως ότι δεν θα πάω διακοπές, ίσως το καλοκαιρινό διάβασμα, ίσως το να ίσως το άλλο, άλλα από χτες φιλοσοφώ για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον

What girls learn

Εδώ και δυο βδομάδες προσπαθώ να γράψω ποστ για αυτό το έρμο μπλογκ το οποίο σε λίγο θα αραχνιασει και θα το κατοικούν φαντάσματα, ξωτικά και νεράιδες Μου έρχονται διάφορες ιδέες άλλα λίγο η ζεστή, λίγο η θαλασσα που ακόμα δεν έχω πάει, λίγο το να λίγο το άλλο, η συγγραφική μου καριέρα μπήκε στο πάγο. Όποτε αποφάσισα να κάνω μια μικρή λίστα με τα διδάγματα που το σύμπαν μου προσέφερε απλόχερα και να μοιράσω γνώση στους μυριάδες αναγνώστες μου.

Τον τελευταίο μηνα λοιπόν απόκτησα την γνώση ότι:

• όταν έχει αέρα και φοράς φόρεμα και καπέλο άλλα κρατάς και κάτι στο ένα χέρι, λογικά πρέπει να διαλέξεις ένα από τα δυο να συγκρατήσεις. Η σωστή κυρία κράτα το φουστάνι. Οι άλλες κυρίες κρατούν το καπέλο
  
  
• Η συμπλήρωση του μηχανογραφικού μπορεί να γίνει μια αδιανόητα δύσκολη υπόθεση Οι κωδικοί δεν μπαίνουν, οι ειδικές κατηγορίες είναι κουίζ για δυνατούς λύτες και αν έχεις ανάγκη να μιλήσεις με οποιοδήποτε στα ειδικά τηλεφωνα, το ατέρμονο κουδούνισμα χωρίς ανταπόκριση μπορεί να κάνει τα νευρά σου κλωστές.
  
  
• Το βαζελάκι απέναντι είναι όμορφο και έχει όμορφους φίλους. Για κάποιο λόγο φοράει πράσινα ρούχα διαρκώς και όποτε παίζει η ομαδαρα το ακούει όλη η πολη.
  
  
• Οι Τεξανοι γελαδάρηδες είναι γραφικές χαζοφατσες. Δε θα ξεπεράσω πότε πόσο βλάχοι είναι.
  
  
• Τώρα με την κρίση οι άνθρωποι στις δημόσιες υπηρεσίες φοβούνται μην απολυθούν και είναι παντού ευγενέστατοι. Τόσο που απόρησα με την εξαιρετική εξυπηρέτηση σε πολλές υπηρεσίες.
  
  
• Οι άνθρωποι στις ξένες υπηρεσίες όμως είναι ακόμα καλύτεροι. Αν τα ελληνικά πανεπιστήμια είχαν τέτοια οργάνωση ο κόσμος θα ήταν ένα πιο ροζ μέρος.
  
  
• Είναι αδιανόητο ότι άνθρωποι φοράνε βραχιολιών ισορροπίας. Στα σοβαρά.
  
  
• Όντως είναι επικίνδυνο να περπάτα κορίτσι μόνο του στο δρόμο. Επρεπε να περάσει 1/4 του αιώνα ζωής και πολύ νυχτοπερπάτημα πάνω σε δεκάποντα για να νιώσω αγνό φόβο με έναν τύπο προχτές.
  
  
• Αντιθέτως, ένας πολύ ευγενικός νεαρός που μου μίλησε πολύ γλυκά όταν τον εξυπηρέτησα σε μια υπόθεση του, μου έφτιαξε την βδομάδα.
  
  
• Οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης είναι μεγάλοι ήρωες, Επιβιώνουν σε πόλεις χωρίς υποδομές, χωρίς δωρεάν εκπαίδευση τυφλών, δε τους παρέχονται τα απαραίτητα γκατζετακια που χρειαζονται και γενικά μη τους τύχει να περάσουν το δρόμο έξω από την φιλοσοφική.
  
  
• Έχω φίλη που χρησιμοποίησε την φράση είμαι νεγκλιζέ και έβγαζε νόημα.
  
  
• Τα επεισόδια στην Αθηνα με έκαναν να ντραπεί άλλα πάνω από όλα να τρομάξω τόσο πολύ για το τι μας περιμένει.
  
  
• Η οργή και τα διάφορα ποστ σε όλα τα σοσιαλι μίντια με έκαναν να αναρωτηθώ αν πρέπει να ντρέπομαι που έχω μπαμπά αστυνομικό. Δεν είναι όλοι οι ίδιοι ρε αδέρφια.
  
  
• Τελικά είναι αλήθεια ότι δεν μπορείς να καταρρεύσεις από την κούραση ακόμα και αν το πιστεύεις ολόψυχα. Οι άνθρωποι έχουν μεγάλες αντοχές.
  
  
• Η ίδια φίλη με το νεγκλιζέ πήρε τόσο όμορφα δώρα για ορκωμοσίες φίλων που με έκανε να ζηλέψω τόσο αφόρητα. Εντος των ήμερων περιμένετε ετεροχρονισμένο πάρτι ορκωμοσίας για να πάρω τα δώρα που τότε δε πήρα.
  
  
• Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή όσο έχει λογικές ζέστες, κάνω διακοπές και μπορώ να φορώ τα πολύχρωμα ρουχαλάκια μου. Στον καύσωνα θέλω να μετακομίσω σε ένα ιγκλού.
  
  Οι καθηγητες των ελληνικων πανεπιστημιων νομιζουν οτι ειναι υβριδιο του παπικου αλαθητου και του ταλεντου του Μπιλ Γκειτς. Οι πιοτεροι ειναι απλως ηλιθιοι.

Τα υπολοιπα αργοτερα.

Gettin' Square

  Προχθές το μεσημέρι περίμενα στην ουρά του οδοντιάτρου. Η γιατρός μου είναι πολύ καλή και από τότε που θυμάμαι είχε πάντα αδιανόητα πολύ κόσμο. Τους τελευταίους μήνες κλείνει τα μεσημέρια και πολλές φόρες ο γιος της, επίσης οδοντίατρος, δεν πηγαίνει για δουλειά γιατί δεν έχει ραντεβού. Όταν ρώτησα πως είναι δυνατόν να κόψεις από τον οδοντίατρο, μου είπε ότι είναι τόσο δύσκολη η κατάσταση που πλέον κόβεις από παντού. Προσωπικά, ανατρίχιασα γιατί έχοντας χρόνια προβληματικά δοντάκια με οπτικοποίησα να ζω με πονόδοντο στην καλύτερη ή να έχω σοβαρή οδοντιατρική δουλεία στην χειρότερη και να μαζεύω χρήματα για να πάω.

Mother's day

  Με τις παγκόσμιες μέρες δεν τα πάω καλά και η αλήθεια είναι δεν τις θυμάμαι ποτέ και για κανένα λόγο. Δεν είμαι από αυτές που γκρινιάζουν του Αγ. Βαλεντίνου και μπορεί να μην ετοιμάζω μεγάλο πάρτι, δε θα σου πετάξω όμως το λουλούδι στο κεφάλι άμα μου το φέρεις. Παρόμοιε αντιμετώπιση έχω και σε όλες τις υπόλοιπες παγκόσμιες μέρες, γιατί θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε ευαισθητοποιημένοι κάθε μέρα, όλη μέρα. Παρόλα αυτά, σαφώς και αντιλαμβάνομαι την χρησιμότητα τους, αφού ναι μεν μπορεί να είσαι σωστός όλο τον χρόνο αλλά και μια σπέσιαλ μέρα δεν έβλαψε κανέναν.

The Future Is Unwritten

Ο κόσμος συχνά λέει ότι δεν πρέπει να μετανιώνουμε για ότι κάναμε και να προχωραμε μπροστά χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος. Η αλήθεια είναι ότι προσωπικά δεν μπορώ να προχωρήσω τόσο εύκολα, ειδικά αν δεν έχω διορθώσει το προηγούμενο λάθος μου. Ένα τέτοιο λάθος είναι και η επιλογή του μηχανογραφικού τέτοια εποχή πριν 8 χρόνια* και αυτός είναι ο λόγος που γράφω αυτόν τον μικρό οδηγό για κάθε πονεμένο τελειόφοιτο.

1)      «Πάρε ένα χαρτί, παιδί μου»

Ίσως το πιο παλιό κλίσε στην όμορφη χωρα μας και η πιο πολυχρησιμοποιημένη ατάκα που ακούει κάθε παιδί από τότε που αρχίζει το σχολειό μέχρι την ημέρα που καταθέτει το μηχανογραφικού. Η λατρεία της ελληνικής κοινωνίας για πάσης φύσεως «χαρτιά» μας γέμισαν γιατρούς, δικηγόρους, καθηγητές. Και άντε όλα αυτά τα επαγγέλματα είναι μεν υπερκορασμένα αλλά όλο και κάποιο τρόπο θα βρεις να τα εφαρμόσεις. Τι γίνεται όμως με τα πτυχία που είναι έξαρχος βέβαιο ότι δε θα βρεις ποτέ δουλεία σχετική αλλά τα δηλώνεις είτε γιατί δεν έβγαλες μεγαλύτερο βαθμό είτε γιατί προτιμάς να περπατήσεις πάνω σε αναμμένα κάρβουνα παρά να πεις στην μανά σου ότι δεν έπιασες κάποια καλή σχολή?

  Τα πανεπιστημιακά πτυχία δεν είναι χαρτιά να τα κάνεις συλλογή. Απαιτούν χρόνο, διάβασμα, χρήματα(εδικά  άμα σπουδάζεις εκτός) και υποτίθεται είναι μια δέσμευση για το μέλλον σου, προετοιμασία για το επαγγέλμα που θα ακόλουθεις όλη σου τη ζωή. Γιατί να σπουδάσεις ΤΕΙ ιχθυοκαλλιέργειας την στιγμή που ΔΕΝ θα βρεις ποτέ δουλεία σχετική? Κάπου εδώ κάποιος θα πει ότι κάνεις δε χάνεται, και ότι άμα έχεις όρεξη και κέφι και σπιρτάδα θα βρεις δουλεία. Ναι καλά, θα πω εγώ.

2)      «Θέλω να ζήσω φοιτητική ζωή».

  Η αγαπημένη ατάκα των απανταχού 17ρηδων οδήγησε πολλούς νεανίες και κορασίδες σε βουνά και κορφοβούνια γιατί τους ήταν αδιανόητο ότι δε θα ζήσουν την πολυθρύλητη φοιτητική ζωή. Μαθητές δηλώνουν σχολές με μονό κριτήριο το πόσο μακριά είναι από το σπίτι τους ή πόσο μεγάλη είναι η πόλη χωρίς να εξετάζουν καλά καλά ούτε το είδος των σπουδών ούτε το επαγγελματικό αντίκρισμα του πτυχίου. Ας πούμε η δική μου η σχολή έχει παραρτήματα σε κάθε πιθανή και απίθανη πόλη και συνολικά 20 τμήματα. ΕΙΚΟΣΙ ΦΙΛΕ! Πόσο καλή επιλογή να ναι αραγες?

3)      « Μα που να τον αφήσω?»

Τα 17 είναι μια πανέμορφη  ηλικία, όλο χαμογελά, χοροπήδηχτες ορμόνες, άγχη και ανασφάλειες. Επίσης, είναι η εποχή που νομίζεις ότι θα αγαπάς τον Κωστάκη για πάντα, για πάντα, για πάντα.Οποτε πως να χωριστειτε? Τι γίνεται όμως αν ο Κωστάκης δεν είναι τόσο κάλος μαθητής και συ είσαι το μικρό αστεράκι? Δηλώνετε σετάκι τις σχολές ακόμα και αν στην χ πόλη που σίγουρα πιάνει ο Κωστάκης εσύ δεν πολυτρελαινεσαι? Ένα απο τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν παιδια είναι να δηλώνουν σχολές μονό και μονό για να είναι μαζί με κάποιον έρωτα ή φίλο χωρίς να σκέφτονται δεύτερη φορά, Τεράστιο λάθος γιατί μάντεψε: οι έρωτες και οι φιλίες σε τέτοιες ηλικίες πεθαίνουν με τα πρώτα φθινοπωρινά αεράκια.

4)      «Έλα μωρέ όλα ιδία είναι»

 Ένα άλλο μεγάλο λάθος είναι η πίστη ότι όλες οι σχολές με παρόμοιο τίτλο είναι ίδιες ποιοτικά.MEGA FAIL. Οι προαναφερθείσες 20 σχολές ναι αναγνωρίζονται ως ισότιμες από το κράτος, το ΑΣΕΠ, τον εργοδότη ίσως αλλά όχι δεν είναι το ίδιο. Έχουν διαφορετικά μαθήματα, διαφορετικές ειδικεύσεις, διαφορετικής ποιότητας καθηγητές, διαφορετική δυσκολία. Δεν είναι το ίδιο, όπως και να το κάνουμε. Δυστυχώς όμως, η ενδελεχή έρευνα των σχολών ακόμα και σήμερα στην εποχή του ιντερνέτ είναι κάτι που ελάχιστοι μαθητές κάνουν. Λάθος, αν με ρωτάτε.

  Η συμπλήρωση του μηχανογραφικού είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση η οποία δυστυχώς λαμβάνεται ελαφρά την καρδία από γονείς, καθηγητές και μαθητές. Ναι, ο καλός δε χάνεται, ναι μπορεί να σπουδάσεις κάτι κορεσμένο και να βρεις δουλεία, ναι πρέπει να ακολουθούμε τα όνειρα μας ναι, ναι, ναι. Αν καθώς τα κάνουμε όλα αυτά, κάνουμε και μια ερευνά αγοράς η ζωή μας θα γίνει πιο ροζ και δε θα φτάνουμε λίγα χρόνια μετά να σκεφτόμαστε τον 17χρονο εαυτό μας και να θέλουμε να του ρίξουμε μια κουτουλιά να στανιάρει.

* Η φιλολογία είναι μια πανέμορφη, πολύπλευρη επιστήμη που νιώθω οτι με έκανε καλύτερο άνθρωπο σε πολλούς τομείς της ζωής. Είναι όμως ενα κορεσμένο επάγγελμα που το διάλεξα μέσα σε πέντε λεπτά χωρις να ξέρω καν τι μαθήματα θα διδαχτω. Ναι, τόσο ηλίθια. 

The lost future

Το 1922, η συνονόματη γιαγιά μου ήταν 16 ετών, όμορφη, μεγαλωμένη σαν πριγκίπισσα, με γαλλικά και πιάνο. Ήταν μια από τις πιο περιζήτητες νύφες, ούσα κόρη του ιδιοκτήτη ενός από τα μεγαλύτερα μαγαζιά με παπούτσια στο κεντρικότερο δρόμο της Σμύρνης. Ο μπαμπάς της, άκουγε για εβδομάδες τα νέα για την οπισθοχώρηση του στρατού, για τις σφαγές, δεν ήταν άλλωστε χθεσινός. Και όμως μέχρι και μια εβδομάδα πριν την μεγάλη καταστροφή, αυτός και άλλοι χιλιάδες δεν πίστευαν ότι θα γινόταν οτιδήποτε. Λίγα 24ωρα πριν ξεσπάσει ο απόλυτος πανικός, δεν νιώθει πλέον τόσο σίγουρος, αλλά και πάλι δε τολμά να παραδεκτή το ζοφερό μέλλον. Παρόλα αυτά, φορτώνει τις δυο έφηβες κόρες του σε ένα πλοίο, αγκαλιά με μια βαλίτσα, λιγοστά χρήματα και όσα κοσμήματα φορούσαν πάνω τους. Ο ίδιος, η γυναίκα του, όλοι οι αρσενικοί της οικογενείας έμειναν πίσω. Και πέθαναν.

Rituals and Resolutions

Where hav I been all your life?
Sitting on fences, a novocaine for all the senses.
Another year will pass us by.
Making sense of nothing, in defense of something.
I laughed too late and dug myself into a grave.
This year I'll try not to think too much.
This year I'll try to stand up for myself.
This year I'll live like I've never lived before,
this is my year for sure.
Another stupid clumsy story.
More accidental aspirations.
Another explosion of silence.
I think I'm going deaf, or maybe I'm just hearing less.
This year I'll try to only listen to myself.
This year I'll try not to think too much.
This year I'll try to stand up for myself.
This year I'll live like I've never lived before,
this is my year for sure.
I wonder where you'll be bringing in the new year.
As midnight clocks are singing,
good chance I'll be slobbering somewhere.
Probably pass out, wasted, and sleeping until the smoke clears.
Vague memories of midnight flash in tune to morning sunlight.
Wake up knowing you'll never be there.
I've got 100 resolutions, but I've got no solutions.
I've got one song I write 100 times.
And only a dozen or so rhymes.
This year I'll try not to drink so much.
This year I'll try to stand up straight.
This year let's live liked we've never lived before,
this is our year for sure.

 Σε κάθε αμερικάνικη σειρά ή ταινία που σέβεται τον εαυτό της παραμονή πρωτοχρονιάς μαζεύονται όλα τα καλόπαιδα, φιλιούνται κάτω από το γκι και κάνουν resolutions. Τόσα χρόνια έλεγα να βρω γκι και να κάνω resolutions αλλά ποτέ δεν έβρισκα και έτσι φέτος που δεν βρήκα γκι, είπα να βγάλω resolutions μπας και βοηθήσουν κάπου σε αυτή τη νέα χρόνια που ξεκινά.

Μετά το ξανασκέφτηκα και αναρωτήθηκα αν έχει κανένα νόημα όλο αυτό το θέμα των στόχων. Άραγε, αλλάζει κάτι με την νέα χρονια?Ειναι ένα νέο σημείο μηδέν η απλά άλλαξε μια μέρα όπως όλες οι άλλες? Αλλάζει η ενεργεία γύρω μας η απλά ξημέρωσε ένα Σάββατο όπως όλα τα αλλά? Και γιατί πρέπει να γλεντάμε τόσο πολύ και να αγοράζουμε καινούρια ρούχα και να πίνουμε ολημερίς και ολονυχτίς αν ουσιαστικά τίποτα δεν αλλάζει?

Free to choose

  Χτες πήγα να ψηφίσω στο δημοτικό που ήμουν μαθήτρια. Μάλιστα πήγα προς το τέλος της διαδικασίας για να μην περιμένω ουρά με αποτέλεσμα όταν έφτασα να έχει σκοτάδι και μονό τους ανθρώπους από τις εφορευτικές. Το σχολειό είναι ίδιο με το σχολειό που άφησα το 1996 και αυτό με γέμισε με βαθιά θλίψη

Sex, Lies, and Videotape

Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν 
οι λέξεις
πώς να σου πω το σ' αγαπώ 
να το πιστέψεις...!

 Ψέματα είναι η παραποίηση της αλήθειας από κάποιον που γνωρίζει ή πιστεύει ότι αυτό που λέει είναι αναληθές. Όλοι μας διατεινόμαστε ότι λέμε πάντα την αλήθεια γιατί όποιος λέει την αλήθεια έχει τον Θεό βοήθεια. Αλίμονο αν κάποιος αμφισβητήσει την ειλικρίνεια μας, γινόμαστε πυρ και μανία και ζητάμε να το πάρει πίσω. Η αλήθεια είναι όμως ότι όλοι μας λέμε μικρά ψεματάκια κάθε μέρα και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

  Κακό είναι να λες συστηματικά ψεματάκια με σκοπό να κτίσεις μια άλλη εικόνα, να κερδίσεις κάτι που δεν αξίζεις ή να γλιτώσεις από κάτι που έκανες. Κακό είναι αυτό που έκανες η Ζανέτ Κουκ η οποία με την συγκινητική ιστορία ενός μικρού τζάκι κερδίσεις το 1981 βραβείο Πουλιτζερ. Ποιο το κακό? Το αγόρι δεν υπάρχει, τα έβγαλε όλα από το μυαλό της! Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια, άλλοι τόσοι έγιναν διάσημοι βασιζόμενοι σε ψεματάκια, συνεντεύξεις στηθήκαν, πόλεμοι ξεκίνησαν ψάχνοντας όπλα που δεν υπάρχουν, γεγονότα κρυφτήκαν και η ζωή συνεχίστηκε. Αυτό το ταπεινό μπλοκ δεν ασχολείται όμως, ούτε με δημοσιογράφους ούτε με πολιτικούς και δεν έχει στόχο να στηλιτεύει τίποτα, όποτε προσπερνώ αυτό το κομμάτι και πηγαίνω στα πιο χαριτωμένα.

Great expectations

   Το τελευταίο καιρό, μαθαίνω διάφορα παλαβά πράγματα τα οποία θέλω μεν να μοιραστώ αλλά κανένα δεν μπορούσε να σταθεί μόνο του σαν στόρι. Τελικά, σήμερα συνειδητοποίησα ότι όλες αυτές οι μικρές ιστορίες έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Όλες, έχουν θέμα τις προσδοκίες, μικρές η μεγάλες, λανθασμένες ή σωστές που έχει ο καθένας από την ζωή του. Θα μου πεις όλοι έχουν προσδοκίες και αλίμονο αν δεν είχαν, αλλά πόσες από αυτές είναι ρεαλιστικές?

Status Anxiety

 Το πιο συνηθισμενο κομπλιμεντο που μου κανουν είναι για το ποσο ψυχραιμος ανθρωπος ειμαι. Μου λενε μπραβο που δεν εκνευριζομαι ποτε στις ουρες ακομα και αν είναι μεγαλυτερες από την μυτη του πινοκιο όταν ελεγε ψεμματα, που δεν φαινομαι αγχωμενη στις εξετασεις, που πηγαινω στους γιατρους χωρις γκρινια, που δεν τουφεκιζω τους μαθητες μου όταν είναι αξιαγαπητοι σαν την Ματζικα Ντε Σπελ στην εφηβεια της, ακομα και όταν καθομαι και εξηγω ξανα και ξανα κατι σε οποιονδηποτε χωρις να βαρεθω και αν δω ότι δεν θελει να με ακουσει απλα υποχωρω.

Mamma mia!

  Σημερα το πρωι πηγα οδοντιατρο. Γενικα με τα δοντακια μου εχω χρονια προβλημα αλλα αυτο δεν ειναι το θεμα του σημερινου ποστ οποτε δεν θα το αναλυσω. Το θεμα ειναι οτι αμεσως μετα τον γιατρο και παροτι το σπιτι μου απο το ιατρειο απεχει 400 μετρα καταφερα να μπω σε 2-3 μαγαζια και να ξοδεψω σχεδον 40 ευρω. Θα μου πεις 40 ευρω δεν ειναι πολλα αλλα για μενα που δεν μου τρεχουν απο τα μπατζακια ειναι ενα καλο ποσο. Προφανως και δεν μετανιωνω, τα ηθελα αυτα που πηρα αλλα προβληματιστηκα.

  Ο λογος του προβληματισμου μου ειναι ο εξης. Δεν βγαινω ποτε για να χαζεψω βιτρινες, βαριεμαι ανελεητα το shopping και οποτε χρειαζομαι κατι βγαινω, κανω μια γρηγορη γυρα και αν το βρω μεσα στην πρωτη ωρα το παιρνω. Αν δε το βρω δε το παιρνω. Δεν πιστευω καν στο shopping therapy, δεν συνοδευω φιλες όταν το κανουν και παροτι μου αρεσουν τα αξεσουαρ και γενικα προσεχω το ντυσιμο απορω ποτε τα αγορασα όλα αυτά και δεν πεθανα από την βαρεμαρα κατά την αναζητηση.

  Ολο αυτό αντιστρεφεται εξ ολοκληρου όμως όταν γυριζω από γιατρους. Γενικα εχω ευαισθητη υγεια και κάθε τρεις και λιγο για καποιον ηλιθιο ιατρικο λογο τραβιεμαι οποτε ολοι αντιλαμβανομαστε ότι τα περισσοτερα ψωνια μου εχουν γινει κατά την επιστροφη από γιατρους και εξετασεις. Τι είναι αυτό όμως που με κανει να βρισκω παρηγορια στις αγορες ενώ γενικα βαριεμαι τις αγορες? Γιατι να φευγει η βαρεμαρα μονο τοτε? Μηπως ισχυει ότι το shopping therapy εχει θεραπευτικες ιδιοτητες?

Crazy on the Outside..

Η ψυχοθεραπεια είναι καλο πραγμα. Αν αφηνουμε πραγματα μεσα μας, καταληγουν να μας τρωνε την ζωη και να μας υποσκαπτουν εσωτερικα. Τι καλυτερο λοιπον και πιο απελευθερωτικο από το να βγουμε στους δρομους και ανευ φοβου και παθους να πουμε τι τρελα κουβαλαει ο καθενας μας.

 Το συγκεκριμενο θεματακι σχετιζεται με τα μικρα, παλαβα και χαριτωμενα που ολοι μας κανουμε στην καθημερινοτητα μας.Τι κανετε που το θεωρειτε χαριτωμενο αλλα ολοι σας κοιτανε με απορια? Με τι γελατε και οι αλλοι κανουν γκριματσες? Τι τρωτε, τι δε τρωτε, τι χουγια εχετε ρε αδερφε? Τι ειναι αυτο το κατι το μικρουλι που νομιζετε οτι μονο εσεις κανετε αλλα τελικα θα αποδειχτει οτι υπαρχουν και αλλοι ομοιδεατες στον κοσμο τουτο?

Remember me..

Θυμαμαι την δασκαλα της πρωτης και της δευτερας δημοτικου που δεν μας εκανε ποτε ουτε μουσικη, ουτε καλλιτεχνικα, ουτε γυμναστικη. Μονο γλωσσα και μαθηματικα την περισσοτερη ωρα. Αχωνευτη.

Θυμαμαι τις ατελειωτες ωρες που περνουσαμε με τα παιδια της γειτονιας στο παρκο μπροστα από το σπιτι μου.

Θυμαμαι τις ακομα πιο ατελειωτες ποδηλαταδες, γυρω γυρω σε ολη τη θεσσαλονικη.

Θυμαμαι τον δασκαλο της 6^ης δημοτικου, τον κ. Θοδωρη που φορουσε παντα πουλοβερ ακομα και το κατακαλοκαιρο και ηταν ο αγαπημενος μου δασκαλος εβερ.

Θυμαμαι τα καλοκαιρια στο Πευκοχωρι με τους γονεις μου και το μαγαζι με τις υπεροχες κρεπες και τα ακομα πιο υπεροχα παγωτα.

Θυμαμαι την ημερα που ηρθαν στο σχολειο και από ένα πορτοκαλι εκτρωμα το γεμισαν υπεροχα γκραφιτι.

Θυμαμαι την πρωτη φορα που δοκιμασα τσιγαρο σε ένα μπαλκονι χροοοοοονια πριν.

Θυμαμαι το πρωτο μου κινητο που ηταν μικρο, μπλε και θλιβερο.

Θυμαμαι την προσφορα της Βονταφον κάθε Πεμπτη με τα 100 δωρεαν μηνυματα και ολο το κοσμο να στελνει ότι ναναι εκεινη την μερα.

Θυμαμαι την ημερα που γυρισα από την καταθεση του μηχανογραφικου και βρηκα το γραμμα ότι περασα το προφισιενσυ και την μαμα μου με σπασμενο χερι.

Θυμαμαι τα Σαββατα να καθομαι στο Σταρ και να βλεπω ολες τις σειρες ακομα και τις μερες που πνιγομουν στο διαβασμα.

Θυμαμαι την πρωτη μερα που πηγα για μαθημα στο πανεπιστημιο. Αρχαια 1.-01, 11-1, δευτερος οροφος.

Θυμαμαι να δινω τα Λατινικα 1.01 ξανα και ξανα με την ιδια καθηγητρια και να το περναω την 6^η φορα με άλλη καθηγητρια, τα τριπλα θεματα, και ακομα μεγαλυτερη υλη.

Θυμαμαι την πρωτη μερα που κατεβασα τραγουδι από το ιντερνετ και το Lets get loud εκανε πανω από δεκα λεπτα να κατεβει.

Θυμαμαι την ημερα που εδινα πτυχιακο και ο διπλανος μου εχοντας διαβασει 30 σελιδες περασε με μεγαλυτερο βαθμο γιατι η εξεταση ηταν προφορικη και ηξερε την καθηγητρια.

Θυμαμαι τις πρωτες μου διακοπες.

Θυμαμαι τις καλυτερες μου διακοπες.

Θυμαμαι την πρωτη φορα που δοκιμασα παρδαλο κοκτεηλ και αποφασισα ότι τετοια ποτα είναι φτιαγμενα για μενα.

Θυμαμαι την ημερα που μπηκα μονη μου στο αμαξι και ανεβαινα ανηφοριες με την ψυχη στο στομα.

Θυμαμαι την πρωτη εκδρομη με το αμαξι λιγες μερες μετα εκτος πολης και το πώς γλυτωσαμε από του Χαρου τα δοντια.

Θυμαμαι την ημερα που μετακομισα σε δικο μου σπιτι.

Θυμαμαι την ημερα που γνωρισα κάθε σημαντικο μου ανθρωπο.

Και παροτι θυμαμαι κάθε τι μικρο χαζο και ανοητο, ξεχναω ονοματα, που εβαλα τα μισα μου πραγματα, τι εχω να κανω, τι εχω διαβασει στο ταδε βιβλιο ή τι πραγματευεται η άλλη ταινια. Τι σου είναι η μνημη τελικα..