The Imaginarium Of Doctor Parnassus

Υπόθεση:

Πριν απο χιλιάδες χρονια, ο Δρ Παρνασους εβαλε στοιχημα με το Διαολο για να κερδισει την αθανασια.. Χρονια μετα εβαλε και ενα δεύτερό στοιχημα και μια δευτερη συμφωνια για να κερδισει την αγαπη.. Τι γινεται ομως τωρα που πρεπει να ξεπληρωσει και η πληρωμή ειναι η ιδια του η κορη?

Trailer: 

Η ταπεινή μου άποψη:
Ψαχνοντας να βρω πληροφοριες για την ταινια με σκοπο να γραψω το ριβιου διαβασα οτι στοχος του σκηνοθετη ηταν να κανει μια αυτοβιογραφική ταινια με τον Δοκτορα να ειναι ο ιδιος. Ενας ανθρωπος που θελησε να αγκαλιασει την αθανασια, πουλωντας την ψυχη του και τα ονειρα του. Οταν ομως ακουμπησε αυτο που νομιζε οτι ειναι ο υπερτατος στοχος του ειδε με πικρα οτι ο κοσμος μας πλεον δεν εχει χωρο για παραμυθαδες. Αυτο επαθε ο Δρ αυτο επαθε αραγε και ο αξιότιμος κύριος Γκιλιαμ? Δε ξερω γιατι δεν γνωριζω την ζωη και την καλλιτεχνικη του πορεια περαν του οτι αν ακυρωνοταν και αυτη η ταινια θα ηταν η δευτερη του ημιτελης μετα τον "Δον Κιχωτη". Ωστοσο, ειναι ενα πολυ ενδιαφέρον τριβια που μας βοηθα να δουμε το δευτερο επιπεδο της ταινιας.

Στα πρωτα επιπεδα ομως τι γινεται? 

Ξεκινωντας απο τις ερμηνειες να πω οτι ολες ηταν απο πολυ καλες εως εξαιρετικες. Ο παντα υπεροχος Tom Waits αποδιδει ευστοχα τον Διαολο, η Lily Cole με την παραξενη ομορφια σαν ξωτικο ειναι ιδανικη στο ρολο της γεγονος που το καταλαβαινα οσο περνουσε η ωρα και φυσικα ο Λετζερ ηταν αλλη μια φορα παρα πολυ καλος. Ενας αδικοχαμενος ηθοποιος που μολις ειχε αρχισει να δειχνει το ομολογουμενως μεγαλο ταλαντο του, καταφερνει να γεμισει την οθονη και να μας κανει να νιωσουμε ενα τσιμπημα στην ψυχη σε καθε ατακα του, οταν αναλογιζομαστε το τραγικο του τελος. Αξιοι αντικαταστατες, οι Ντεπ, Λο, Φαρελ με τον αιωνια λατρεμενο Τζονι να κλεβει την παρασταση επειδη απλα μπορει.. Και οι αλλοι δυο ομως ειναι πολυ καλοι.. Στην αρχη, οταν ακουσα οτι τεσσερις διαφορετικοι ηθοποιοι θα ενσαρκωσουν τον Τονυ, η αληθεια ειναι οτι γκρινιαξα, στη συνεχεια ομως αντεληφθην οτι τελικα ηταν η σωστη επιλογη γιατι καθε ανδρας δειχνει μια διαφορετικη πλευρα του Τονυ.

Η σκηνοθεσια ειναι πολυ καλη, παραμυθενια και παιχνιδιαρικη, το ιδιο τα κουστουμια και τα σκηνικα αλλα αυτο που δε μου αρεσε καθολου ειναι τα εφε. Δε ξερω αν φταιει το γεγονος οτι το ειδα στο σπιτι, αλλα μου φανηκαν πολυ φτωχα και ψευτικα. Με καλυτερα εφε θεωρω οτι η ταινια θα ανεβαινε αρκετα επιπεδα..

Οσο για το σεναριο εχω καποιες αντιρρησεις. Βασιζεται σε μια εξαιρετικη κεντρικη ιδεα που δεν ειναι αλλη απο τον φοβο καθε καλλιτεχνη. Ποια ειναι η στιγμη που νιωθεις πως εχεις ξεπουληθει? Αραγε αξιζε το κοπο? Ποιες ιστοριες αντεχουν να ακουγονται μετα απο χρονια και ποιος δημιουργος παντα μπορει αν ειναι επικαιρος? Ωστοσο, ενω ωραια ακουγεται, καπου χανουν την μπαλα στην υλοποιηση της ιδεας. Ακομα και σαν παραμυθι να το δω, δε καταφερε να με κανει να θελω να μπω μεσα στην οθονη και να παρασυρθω. Ανιση ταινια, μπερδεμενη καπως, με σημεια που νομιζεις οτι απλα μπηκαν για να μπουν και σιγουρα δεν αποδιδει οπως θα επρεπε. Ενω εχουν καλο υλικο και καλους ερμηνευτες, μου αφησε εντονα την αισθηση του ανολοκληρωτου και ειναι πολυ κριμα. Ακομα και οι σκηνες στους αλλους κοσμους, ενω ηταν χαλαρα το καλυτερο κομματι της ταινιας παλι δεν εδιναν το 100%.

Στοιχεία ταινίας:

Πρωταγωνιστούν:

Johnny Depp... Tony

Heath Ledger... Tony

Colin Farrell... Tony

Jude Law... Tony

Christopher Plummer... Dr. Parnassus

Tom Waits... Mr. Nick

Verne Troyer... Percy

Andrew Garfield... Anton

Lily Cole... Valentina


Σκηνοθεσία
Terry Gilliam
Σενάριο
Terry Gilliam
Charles McKeown

Precious

Υπόθεση:

Η Κλαρίς Πρίσιους Τζόουνς είναι μια υπέρβαρη 16χρονη που ζει στο Χάρλεμ του 1987 με την βίαιη και αδιάφορη μητέρα της. Επίσης είναι έγγυος στο δεύτερο παιδί της και η καθημερινότητα της είναι αρκετά δύσκολη εξαιτίας των συνομηλίκων της. Ξαφνικά της δίνεται η ευκαιρία να πάει σε ένα εναλακτικο σχολείο. Αυτό όμως είναι αρκετό για να οδηγηθεί στην ζωή που πάντα ονειρευόταν?

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

Η εν λόγω ταινία θριάμβευσε στο Sundance Festival, πήρε 3 υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες, άλλες 26 υποψηφιότητες και 19 βραβεύσεις. Με τόσο θόρυβο λοιπόν γύρω απο το όνομα της, αποφάσισα και εγω να την δω αν και ειχα τον φόβο οτι οτι θα είναι μελόδραμα αφού η πρωταγωνίστρια έχει πάνω της όλα τα βάσανα του κόσμου. Ωστόσο έκανα λάθος..

Η ταινία είναι πολύ όμορφη και πολύ ιδιαίτερη. Στο Χάρλεμ και σε πολλές παρόμοιες περιοχές, δυστυχώς τέτοιες θλιβερές προσωπικές ιστορίες είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση και αυτός ήταν και ο σκοπός της Sapphire που έγραψε το βιβλίο ύστερα από χρόνια διδασκαλίας σε υποβαθμισμένα σχολία και την επαφή της με τέτοια γεγονότα. 

Το σενάριο ειναι καλογραμμένο, οι χαρακτήρες έχουν βαθος και το δράμα ξετυλίγεται δεξιοτεχνικά. Η μουσική ειναι υπέροχη όπως και η φωτογραφία αλλα το απολύτως λατρεμένο μου κομματι απο ολο το έργο είναι οι σουρεάλ ονειρικές σεκάνς της Πρίσιους. Η ηρωίδα μας παρά τα βάσανα δε σταματά να ονειρεύεται και αυτά τα όνειρα μου προκαλούσαν ένα σφίξιμο στο στομάχι κάθε φορά που τελείωναν και προσγειωνόμασταν εκκωφαντικά στην μίζερη πραγματικότητα.

Η πρωταγωνίστρια ειναι πολύ καλη στο ρόλο της, όπως και η Μαράια Κάρευ που δεν της το χα αλλα αυτη που ειναι συγκλονιστική είναι η Μο'νικ στο ρόλο της Μέρι, της μητέρας. Αποδίδει απίστευτα την βίαιη και αδιάφορη μητέρα που μισει και παράλληλα ζηλεύει την κόρη της και με τις επιλογές της καταστρέφει το μέλλον της. Ο δε τελευταιος μονολογος- παραλογισμός είναι απο μόνος του γροθια στο στομάχι και σε αφηνει άφωνο με την ωμότητα και την παντελή έλλειψη μητρικού ενστίκτου.

Γενικώς και ειδικώς η ταινία ειναι όμορφη, λυπητερή, ιδιαίτερη, όχι αριστουργηματική αλλα αδιαμφισβήτα αξια θέασης.. 

8/10

Πρωταγωνιστούν:

Gabourey 'Gabby' Sidibe ... Clareece 'Precious' Jones 
Mo'Nique ... Mary 
Paula Patton ... Ms. Rain 
Mariah Carey ... Mrs. Weiss 
Lenny Kravitz ... John 

Σκηνοθεσία
Lee Daniels 

Σενάριο
Damien Paul (σενάριο)
Sapphire (μυθιστόρημα "Push")
Ramona Lofton (μυθιστόρημα)

A serious man

Υπόθεση:
Ο Larry Gopnik είναι ενας πολύ συνηθισμενος εβραιος καθηγητης φυσικής που ζει στο Twin Cities της Μινεσοτα το 1967. Από την στιγμή όμως που η γυναίκα του ζητάει διαζύγιο, η ζωη του πηγαινει από το κακο στο χειρότερο με μαθηματικη ακριβεια.. Στην προσπάθειά του να μαζέψει τα ασυμαζευτα, ο Λαρυ προσπαθει να κατανοησει γιατι τα παθαινει όλα αυτά. Θα τα καταφέρει αραγε?

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

Το θεμα της ταινιας βασιζεται στο πολύ γνωστο θεωρημα του Μερφυ, πως ότι παει στραβα μπορει να παει και χειροτερα. Η ζωη του Λαρυ αποδομειται αργα και σταθερα λες και ολο το συμπαν συνομωτησε για να του αποδειξει πως σημερα ειμαστε αυριο δεν ειμαστε. Μεσα στα 105 λεπτα του εργου, παρακολουθουμε τον Λαρυ που ανημπορος βλεπει την τοσο οργανωμενη ζωη του να καταρρεει σαν στιβα από τραπουλοχαρτα και ο ιδιος δε κανει σχεδον τιποτα.

Ο ηρωας μας είναι φυσικος και σαν θετικος επιστημονας διδασκει τις απειρες πιθανοτητες που υπαρχουν γυρω μας. Τι γινεται όμως όταν ολες αυτές οι πιθανοτητες μαζευονται και γονατιζουν έναν σεμνο και ταπεινο κατά τα αλλα ανδρα? Τα αξιζει? Τα προκαλεσε? Όλα είναι τυχαια?
Ματαια ο Λαρυ πηγαινει σε ραβινους ψαχνοντας λυση στις παραπανω ερωτησεις αφου από την πρωτη μεχρι την τελευταια σκηνη οι Κοεν ευγλωττα δηλωνουν ότι το συμπαν είναι παραξενα σαδιστικο με έναν ανεξηγητο τροπο και ότι πολλα από αυτά που θεωρουμε ολοι μας δεδομενα δεν είναι καθολου..

Παρολα όμως όλα αυτά τα ομορφα, δε μπορω να πω ότι συγκλονιστηκα ιδιαιτερα από την ταινια. Ομορφη σκηνοθεσια, εξαιρετικη αναπαρασταση της εποχης, εμπεδωσαμε το somebody to love, ωραιοτατες ερμηνειες από τους σχετικα αγνωστους πρωταγωνιστες αλλα δεν βρηκα κατι να με τραβηξει. Η θεματικη της ταινιας είναι πολύ συνηθισμενη και ο τροπος σερβιρισματος από το δαιμονιο διδυμο δεν προσεθεσε κατι σε προγενεστερες δουλειες τους. Ο Λαρυ περναει του λιναριου τα παθη σαν ενας νεος Ιωβ, αλλα εγω δεν ενιωσα καμια συμπαθεια, κανενα ενδιαφερον. Ισα ισα, από ένα σημειο και μετα ενιωθα ασφυκτικα μεσα σε ολο αυτό το αδιακοπο σφυροκοπημα του κακομοιρου ανθρωπακου. Δε ξερω αν φταινε οι Κοεν ή αν εγω δεν ειμαι συμβατη μαζι τους γιατι γενικως και ειδικως ποτε δε με συγκλονισαν αλλα την ταινια την θεωρω αρκετα μετρια..

Στοιχεία ταινίας

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

» Michael Stuhlbarg
» Richard Kind
» Fred Melamed
» Sari Lennick
» Aaron Wolff


ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ- ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΙ

» Ethan Coen, Joel Coen

Soul Kitchen

Life is what happens to you while you are busy making other plans

Υπόθεση:

Ο Ζήνος Καζαντζάκης είναι ένας νεαρός ιδιοκτήτης εστιατορίου στο Βίλχελμσμπουργκ του Αμβούργου. Η κοπέλα του μόλις έχει μετακομίσει στην Σαγκάη και ο ίδιος έχει προσλάβει έναν ιδιοτροπο σεφ που του αλλάζει άρδην το μαγαζι. Όταν παίρνει απόφαση να πάει στην Ναντίν, μια σειρά απρόοπτων γεγονότων των οδηγούν να κατανοήσει τι ειναι αυτο που αξιζει τελικά.

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας και ο σκηνοθετης της είναι παιδικοι φιλοι και μαλιστα ο Μπουσδούκος έχει εμφανιστεί σε όλες τις δουλειές του δεύτερου. Την ιστορία του Soul kitchen ο Ακιν την δουλευε από το 2004. Τοτε όμως ήταν η χρονία που κέρδισε την Χρυση Άρκτο για το Gegen die Wand / Head-On και όπως παραδέχεται και ο ίδιος μπλέχτηκε με όλες τις υποχρεώσεις που συνεπαγόταν η βράβευση του. Τα χρόνια πέρασαν και το 2009 ηταν η χρονια να ολοκληρώσει το πaλιο του όνειρο.

Μια ιστορία χιλιοειπωμένη που μπορει να μην προσφέρει κάτι νέο αλλα είναι γεμάτη με ολοζώντανους χαρακτήρες και μια καλοφτιαγμένη πλοκή. Ομορφο χιουμορ,καλοδουλεμενοι διαλογοι, ρεαλιστικοι χαρακτηρες, το υπέροχο πολυπολυτισμικο Αμβούργο που αποτελει ιδανικο σκηνικό και οι ιδιαιτερες μουσικές επιλογές μας προσφερουν μια πανγλυκια ταινια.

Η μουσική άλλωστε, είναι η απόλυτη πρωταγωνιστρια και αυτό φαινεται ακομα και από το τιτλο που εμπνεεται από το ομωνυμο τραγούδι των Doors. Στην υπόλοιπη ταινια μεταξυ άλλων ακουμε Quincy Jones, Kool & The Gang, The Isley Brothers, Locomondo, The Olympians, Μάρκο Βαμβακάρη, Λούις Άρμστρονγκ, ασματα που όλα μαζι συνθέτουν το παιχνιδιαρικο οστ και αποτελουν ιδανικη επιλογη για μια ταινια με τοσο εντονα βαλκανικό χρώμα.

Η σκηνοθεσία είναι γρηγορη, σπιντατη με σουρεαλιστικες πινελιες και χωρις να είναι κατι αξιομνημονευτο καταφερνει αν μη τι άλλο να αναδειξει το σεναριο με τον καλυτερο τροπο.

Όσον αφορά το cast τώρα, ο Adam Bousdoukos είναι ο αδελφός, ο φίλος, το αφεντικό που ο καθένας θα ήθελε να έχει, με μια πολύ ανθρώπινη ερμηνεία στο ρόλο του. Το μονο που θέλει είναι να μείνει με την Ναντίν του, αλλα η ζωη του αποδεικνυει έμπρακτα ότι τα σχέδια είναι για να χαλανε και αυτος πρεπει να μαζεψει τα κουραγια του και να προχωρησει μπροστα. Το προβλημα της υγειας του λειτουργει χαριτωμενα χιουμοριστικα και ο ιδιος πειθει απολυτα ως Ζηνος.
Ο Moritz Bleibtreu («Run Lola Run») είναι εξαιρετικος στο ρόλο του πρωην καταδικου και ο Birol Unelείναι ξεκαρδιστικός σε έναν ρολο που ευκολα γινεται καρικατουρα στα χερια καποιου λιγότερο ταλαντουχου.

Το στοίχημα λοιπόν κερδίζεται από τον Fatih Akin, με μια κωμωδία που μπορει να μην προκαλει κύματα γέλιου αλλά η εξυπνάδα της με εκανε να την απολαυσω και το τελος της με γεμισε χαμογελο. Μια ταινια για την ηρεμια που ολοι παραμελούμε να αναζητησουμε στην καθημερινοτητα μας, για τα μυριαδες προβληματα που μπορει να μας πλακωνουν αλλα εμεις πρεπει να βρισκουμε τροπο να αποσυμπιεζόμαστε και να επαναστατουμε ώστε να φερουμε την ζωη στα μετρα μας, μια ταινία για την ανθρωπια που εχουμε μεσα μας και που τελικα είναι το καλυτερο μας όπλο.

Cast:
Adam Bousdoukos
Birol Ünel
Moritz Bleibtreu
Anna Bederke
Pheline Roggan
Dorka Gryllus
Wotan Wilke Möhring
Lucas Gregorowicz
Demir Gökgöl

Σκηνοθέτης
Φατίχ Ακίν

Σενάριο
Φατίχ Ακίν
Αδάμ Μπουσδούκος

The Virgin Suicides

"Εντέλει, δεν είχε σημασία πόσων χρονών ήταν, ή το ότι ήταν κορίτσια, μα μονάχα το ότι τις είχαμε αγαπήσει και δεν μας άκουσαν που τις φωνάζαμε, ακόμη δεν μας ακούν..."

Υπόθεση:

Σε ενα όμορφο αμερικάνικο προάστιο του 1970, ζει ενα ζευγαρι(James Woods και Kathleen Turner), με τις κόρες Therese (Leslie Hayman), Mary (A.J. Cook), Bonnie (Chelse Swain), Lex (Kirsten Dunst) και Cecilia (Hanna R. Hall). Η συντηρητικότητα των γονιών αποτελούν τροχοπέδη για την ευτυχια των κοριτσιών, που καταλήγουν να ζουν σαν φυλακισμενα. Πως θα τελειώσει αραγε η ιστορια;

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τζεφρυ Ευγενίδη και αποτελεί το ντεμπούτο της Σοφία Κόπολα σε σκηνοθεσία και σενάριο. Μια όμορφη σκληρή ταινία, με υπέροχες σκηνοθετικές τσαχπινιές, ταιριαστή φωτογραφία και εξαιρετική μουσική. Η Κόπολα ειναι εξαιρετική αν αναλογιστούμε ότι είναι η πρώτη της δουλειά και αυτος ειναι ο λόγος ότι το 99 ειχε κυκλοφορήσει η φήμη οτι μπορει να είχε σκηνοθετήσει ο πατέρας της και όχι αυτή..

Το νεαρό κάστ, ειναι ιδανικό στους ρόλους των πεντε αδερφών και εξισου ταιριαστα είναι τα 4 αγόρια γειτονόπουλα που σε όλη τη ταινία παρακολουθούν τις κοπέλες.

Ιδανική είναι και η αφηγηση της ταινίας απο τα μάτια των ενήλικων πλέον αγοριών που μαζεύτηκαν να λύσουν το μυστηριο των αποκοσμων, απομονωμένων, όμορφων αδερφών Λίσμπον. Επειδη ακριβως τα αγόρια ποτέ δε μπόρεσαν να προσεγγίσουν οπως ήθελαν τα κορίτσια, η αγαπη τους για αυτες έχει μια όμορφη, μελαγχολική χροια την οποία η ταινια ευστοχα αποδιδει.

Η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ και μετάνιωσα που δεν την ειχα δει νωρίτερα. Ενω είναι μια απλή ιστορία κατορθώνει μέσα στην 1,5 ωρα του να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον χωρις να πλατειάζει καθόλου. Μια ιστορία για την αγνη εφηβική αγάπη, την μοναξιά, την καταπίεση, την εφηβεία, τους ανθρώπους που ξέρουν αλλα σιωπούν. Μια ιστορία απο αυτες που ακουμε που και που στις ειδήσεις και λέμε ότι αποκλείεται να υπάρχει τόση μοναξια και θλίψη. Και όμως..


Cast

James Woods
Kathleen Turner
Kirsten Dunst
Josh Hartnett
A.J. Cook
Hanna R. Hall
Leslie Hayman
Chelse Swain

Beautiful, mysterious, haunting, invariably fatal. Just like life.