Little children

Υπόθεση

Η Κέιτ Γουίνσλετ, η Τζένιφερ Κόνελ και ο Πάτρικ Γουίλσον πρωταγωνιστούν στην ταινία ΚΡΥΦΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ, στην τελευταία δουλειά του υποψηφίου για Όσκαρ συγγραφέα/σκηνοθέτη Τοντ Φιλντ. Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τομ Περότα, little children, η ταινία περιγράφει το πώς οι ζωές κάποιων ανθρώπων διασταυρώνονται σε παιδικές χαρές, δημοτικές πισίνες και δρόμους της μικρής τους κοινότητας, οδηγώντας τους σε αναπάντεχους και συχνά επικίνδυνους δρόμους…

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:


Ο Todd Field συνεργάζεται με τον συγγραφέα Tom Perrotta, για να δώσουν ζωη στο ομώνυμο εργο του. Το αποτέλεσμα ειναι μια πολύ προσωπική ταινια που εχει σκοπό να ψαλιδίσει το αμερικάνικο όνειρο.

Σε ένα όμορφο προάστιο της Αμερικής όπου όλα βαίνουν καλως, ζει ο Brad (Patrick Wilson) με την σύζυγο του Kathy (Jennifer Connelly) και η Sarah (Kate Winslet) με τον άνδρα της, τον Richard (Gregg Edelman). Ο Brad ειναι ενας γοητευτικός άνεργος μπαμπάς που προσπαθεί να κερδισει την χαμενη του αυτοπεποίθηση και να προσφέρει στην οικογένεια του, επιδιώκοντας μάταια να πάρει το πτυχιο του στην νομικη. Η μια αποτυχία, ομως διαδέχεται την άλλη και ο ίδιος νοίωθει να πνίγεται κάτω απο την δυναμικότητα της γυναίκας του που ειναι μια φιλόδοξη παραγωγός ντοκυμαντέρ. Ώσπου, σε μια βόλτα στο πάρκο με το παιδί του θα γνωρίσει την Sarah, που ούσα απογοητευμένη απο την συμβατικότητα της συντηρητικης κοινωνίας που την περιβάλλει αλλά και τα "γούστα" του άνδρα της θα παρασυρθεί μαζι του σε έναν παράνομο δεσμό.

Παράλληλα, στο προάστιο αυτό κατοικεί με την μητέρα του ο καταδικασμένος για παιδοφιλία Ronald McGorvey (Jackie Earle Haley), ο οποίος επέστρεψε από την φυλακή. Η επιστροφή του αυτή εκτός από την αναστάτωση και τον φόβο που προκαλεί στους κατοίκους , δημιουργεί και μια παρανοϊκή σχέση ανάμεσα σε αυτόν και τον Larry Hedges (Noah Emmerich), έναν πρώην αστυνομικό που αρχίζει μια εκστρατεία περιθωριοποίησης του "απειλητικού" αυτού στοιχείου.

Η συμμετοχή του Brad στην εκστρατεία αυτή, ταυτόχρονα με την ένταξη του στην ομάδα ποδοσφαίρου των αστυνομικών μέσω του Larry, είναι η μάταιη προσπάθεια του Todd Field να ενώσει αυτές τις ιστορίες, που δεν έχουν καμία νοηματική συνοχή.

Γενικα, η ταινια θελει να δειξει την "παιδικοτητα" που κρύβει μια κοινωνία που δεν έχει βασανιστεί και δεν έχει παλεψειγια την επιβίωση της. Ωστόσο, κατά την ταπεινή μου άποψη, μπλέκονται ένα σωρό συναισθήματα και ιστορίες χωρίς να εχουν ουσιαστική συνδεση και το αποτέλεσμα δεν με ενθουσίασε, εκτός φυσικά απο τις απίστευτες ερμηνείες όλων των ηθοποιών.

Garden state

Υπόθεση:
Ο Άντριου είναι ένας αποτυχημένος ηθοποιός που δουλεύει σε βιετναμέζικο εστιατόριο. Μια μέρα, λαμβάνει ένα τηλεφώνημα απο τον πατέρα του και πληροφορείται ότι η μητέρα του πέθανε. Ετσι, αποφασίζει να επιστρέψει στο Νιου Τζερσι απο το οποιο κατάγεται για να παραστεί στην κηδεία..

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:
 Θα ξεκινήσω λέγοντας οτι το έργο είναι ένα μικρό διαμαντάκι, πολυ τρυφερό και τόσο ιδιαίτερο. Αυτο που προσδίδει μεγαλύτερη αξία στο έργο, είναι το γεγονός ότι ο Ζακ Μπραφ έφτιαξε κυριολεκτικά την ταινία μόνος του. Έγραψε, σκηνοθέτησε, πρωταγωνιστησε, εκανε την -εξαιρετικοτατη- μουσική επιμέλεια (Coldplay, The Shins , Iron and Wine μέχρι τους Thievery Corporation και τους Zero 7 και διάφορoi άλλoi)και όλα αυτά απο έναν τηλεοπτικό ηθοποιό που έγινε γνωστός απο το λατρεμένο Scrubs.

 Αλλά ας μιλήσω για τον καθένα ξεχωριστα. Ο Μπραφ αποδίδει πειστικα, τον μονιμως μουδιασμένο Άντριου, που έχει περάσει όλη του την ζωή με φάρμακα. Ενας νεαρός άνδρας που δεν έχει να επιδείξει κάτι ιδιαίτερο στην ζωή του και που νιώθει ότι δεν ανήκει πουθενά. Εχοντας σαν πλεονέκτημα την φατσούλα με το μελαγχολικο του βλέμμα, προσωπικά με έπεισε.
 Η Πορτμαν, πανέμορφη, δροσερή, αστεία, γλυκιά και αθώα σαν μωρό είναι η ιδανική παρτενέρ. Ερωτεύσιμη σε κάθε πλάνο, χτίζει μαζί με τον συμπρωταγωνιστή της, λιθαράκι λιθαράκι την όμορφη σχέση των ηρώων τους. Μια σχεση ουρανοκατέβατη, ανθώπινη, ήρεμη, σαν να τους περίμενε απο πάντα.

 Γύρω απο το πρωταγωνιστικό ζεύγος, μια πλειάδα ηθοποιών που υποδύονται τους δευτερεύοντες χαρακτήρες και δίνουν άλλο χρώμα. Ενας εφευρέτης που έβγαλε ένα σωρό λεφτά και τώρα ρεμπελεύει όλη μερα, ενας νεκροθάφτης που ζει με την μάνα του, είναι μονιμως μαστουρωμένος και έχει ένα σωρό πατέντες για να βγαζει ευκολα χρήματα και φυσικά ο πατέρας. Ο ψυχίατρος πατέρας που είναι υπεύθυνος για την κατάσταση του γιου του, αφου μετά απο ένα σοβαρό ατύχημα που συνέβη, δε σταμάτησε λεπτο να κατηγορεί τον Άντριου. Στις μετρημένες σκηνές που μοιράζονται φαίνεται η παγωμάρα μεταξύ τους και το κενό που υπάρχει ανάμεσα τους, ενω η τελευταια τους κοινή σκηνη είναι αγαπημένη γιατι μιλάει με πολυ απλό τρόπο για την συγχώρεση και το πόσο δύσκολο πράγμα είναι..
Τελειώνοντας να πω, ότι η ταινία είναι απλή, τρυφερη, σαφως αυτοβιογραφική και τελικά τόσο ιδιαίτερη. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική ειδικά αν αναλογιστούμε οτι πρόκειται για ντεπούτο και σε καμια περιπτωση διεκπαιρεωτική. Ο σκηνοθέτης Μπραφ καταφέρνει να αποδώσει με χιουμορ, ζεστασια αλλα και μελαγχολία την ιστορία του, ενώ οι διάσπαρτες σουρεαλ λεπτομερειες δεν θα αφησουν κανέναν ασυγκίνητο. Η μουσική είναι απολύτως ταιριαστή, οι ηθοποιοί ιδανικοί στον ρόλο τους, το ζευγαράκι αβίαστα υπέροχο και η απλή κεντρική ιστορία μας μιλαει για την μοναξιά, το θάνατο, την αγάπη και το θάρρος που χρειάζεται για να αλλάξει η ζωη μας. Τι αλλο να θελησει κανεις απο μια ταινία;

Artificial Intelligence: AI

David is 11 years old. He weighs 60 pounds. He is 4 feet, 6 inches tall. He has brown hair. His love is real. But he is not.

Υπόθεση:
Στο όχι και τόσο μακρυνό μέλλον, οι ανθρωποι εχουν την δυνατοτητα να φτιάχνουν ανθρωπομορφα ρομποτ που εξυπηρετουν τελεια καθε αναγκη. Ο Ντεηβιντ ειναι το πρωτο ρομποτ παιδακι φτιαγμενο να αγαπα. Τι θα συμβει ομως οταν χρειαστει να ερθει αντιμετωπος με την μονη οικογενεια μου γνωρισε;

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

"For Our Friend Stanley Kubrick", διαβάζουμε στα credits της ταινιας. Απο το 1970, ο μεγαλος δημιουργος μαζευε υλικο και σχεδίαζε το Α.Ι. Η τεχνολογια της εποχης ομως δεν επαρκουσε ομως για να δημιουργηθει ψηφιακα ο Ντεηβιντ μιας και ο Κιουμπρικ θεωρουσε οτι κανενα παιδακι δε μπορουσε να το υποδυθει και αρα ηταν υποχρεωτικο να τον δημιουργησουν με υπολογιστες. Τα χρονια περνουσαν, το ιδιο και οι διαφοροι σεναριογραφοι(Brian Aldiss, Bob Shaw, Ian Watson, Sara Maitland) που προσλαμβανονταν για να μετασχηματισουν το βιβλιο σε σεναριο. Τελικα το 1995 το μεγαλεπηβολο προτζεκτ περασε στα χερια του Σπηλμπεργκ αλλα επρεπε να φτασουμε στο 2001 για να το δουμε στην μεγαλη οθονη..

Η ταινια ειναι πολυ ωραια και παρα τις 2.5 ωρες διαρκεια δεν κουραζει καθολου. Μια ομορφη αλληγορια για την αγαπη, την οικογενεια, την φιλια. Ειναι αραγε προνομιο μονο των ανθρωπων? Επειδη καποιος ειναι ανθρωπος μπορει να νιωσει στο επακρο αυτα τα συναισθηματα? Πως ενα μηχανικο αγορι μπορεσε να αγαπησει τοσο πολυ ενω δυο αληθινοι ανθρωποι και γονεις απετυχαν? Σε ενα κοσμο βιαστικο και βιομηχανοποιημενο ποσο μακρυα ειμαστε απο το να δημιουργησουμε οντως ρομποτ για καθε σωματικη και ψυχολογικη μαςαναγκη? Και αν μπορουμε να δημιουργησουμε αγαπη, εμεις μπορουμε να την αισθανθουμε απο μονοι μας ή τελικα όπως ολα σε αυτη τη ζωη κερδίζεται? Και περαν ολων αυτων που μπορει να σταματησει η τεχνολογια και ποσο μπορει να διευρυνθει η ηθικη δεοντολογια? Ποια η ευθυνη του επιστημονα?

Αυτα ειναι μερικα απο τα ερωτηματα που θετει ευστοχα η ταινια και εμεις ως θεατες καλουμαστε να προβληματιστουμε. Οι απαντησεις ειναι πρωτιστως θεμα του καθενος μας και δεν ειμαι σιγουρη αν μεχρι το τελος η ιδια η ταινια καταφερνει να αποδωσει τα μεγιστα οσον αφορα στην απαντηση των εν λογω ερωτηματων. Αδιαμφισβητητα γινεται πολυ καλη δουλεια, με τον μικρουλη πρωταγωνιστη να κλεβει ανετα την παρασταση αποδεικνυοντας οτι κουβαλα πολυ ταλεντο, τον Λο να ειναι οπως παντα πολυ καλος, το σεναριο και την σκηνοθεσια να ειναι σε εξαιρετικο επιπεδο.

Μια πραγματικα καλη ταινια, την συνιστω χωρις φοβο..


Στοιχεία ταινίας:

Directed by
Steven Spielberg

Writing credits

Brian Aldiss (short story "Supertoys Last All Summer Long")

Ian Watson (screen story)

Steven Spielberg (screenplay)

Cast:

Haley Joel Osment
Frances O'Connor
Sam Robards
Jake Thomas
Jude Law
William Hurt

Synecdoche, New York

Υπόθεση:

Ο Κέιντεν Κόταρντ ειναι ενας θεατρικος συγγραφεας με εντονο φοβο του θανατου. Όταν η γυναικα του τον εγκαταλείπει, οι εμμονες του χτυπανε κοκκινο και η μοναξια του τον πνιγει. Την ιδια χρονικη περιοδο ομως κερδιζει ενα πολυ σημαντικό βραβειο που του δινει την δυνατότητά να υλοποιησει ενα μεγαλόπνοο εργο..

Trailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

Περίεργο εργο, πολυ περιεργο. Όχι οτι περιμενα κατι λιγότερο απο τον αγαπημενο κυριο Καουφμαν δημιουργο των "Το μυαλο του Τζον Μαλκοβιτς" και της "Αιωνιας Λιακάδας". 

Δε θα πω πολλα για την ροη της ταινιας γιατι νομιζω οτι ειναι καλυτερο να αποκαλύπτονται ενα ενα τα συστατικα της. Αυτο που θα πω ειναι οτι ο Φιλιπ Σειμουρ Χόφμαν μας προσφέρει αλλη μια εξαιρετικοτατη ερμηνεια, δινει ψυχη και σώμα στον ηρωα μας.

Ο Κειντεν φοβάται να πεθάνει, τρέχει να προλάβει, παλεύει να κατανοησει τους ανθρώπους και τις σχέσεις αλλά μετά απο κάθε προσπάθειά καταληγει πιο κουρασμένος και μόνος. Τα χρόνια περνούν, φτάνει στο σημειο να βαλει μεσα στο έργο του τον ιδιο του τον εαυτό, βλέπει τους αλλους να τον αναλυουν αλλά αδυνατεί να αντιληφθεί τι του λένε. Περνάει ολη του τη ζωη αναζητώντας την αθανασία και το νόημά της ζωής άλλα μήπως τελικά δεν υπάρχει?

Η ζωή μας είναι ένα συμπιλλημα σκέψεων και αποφάσεων που η καθεμια απο αυτές οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επομενη. Σε ολο το εργο βλεπουμε αποφάσεις των ηρώων μας που μέρες, μηνες ή και χρονια μετα τους οδηγουν κάπου. Κάποιοι από αυτους το ηξεραν απο πριν, άλλοι εντυπωσιαστηκαν απο την τροπή των γεγονότων, όλοι ομως εζησαν.

Και αυτό θαρρώ είναι το νόημα της ταινίας. Πολλοί απο εμας τρομαζουμε να ζήσουμε και αφήνουμε την ζωή να κυλήσει χωρίς να απολαμβάνουμε το παρόν. Προσπαθούμε να προβλέψουμε και να κατανοήσουμε πλήρως τη συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας, προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας ανάλογα με τις υποθέσεις μας και όχι με τα αισθήματά μας. Ο φόβος μήπως εκτεθουμε η τσακιστούμε αποτελεί κινητήριο δύναμή των περισσοτερων αποφασεων μας και δυστυχώς ξεχνούμε πως όλα αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής και είναι τόσο αναπόφευκτα όσο κι ο θάνατος.

Στοιχεία ταινίας:

Directed by

Charlie Kaufman

Written by

Charlie Kaufman

Starring

Philip Seymour Hoffman
Samantha Morton
Michelle Williams
Catherine Keener
Emily Watson
Dianne Wiest
Hope Davis
Jennifer Jason Leigh
Tom Noonan

Σημείωση:

Συνεκδοχή είναι το εκφραστικό-λογοτεχνικό σχήμα κατά το οποίο ένας όρος αντικαθίσταται από έναν άλλο, με τον οποίο βρίσκεται σε σχέση γενικού προς ειδικό ή αντίστροφα. Η πιο συνηθισμένη μορφή συνεκδοχής είναι η χρήση του μέρους αντί για το όλο ή του ενός αντί για τους πολλούς. Συνεκδοχή όμως είναι και το αντίστροφο.

Crazy heart

Υπόθεση:
Πάλαι ποτε επιτυχημένος τραγουδιστής της καντρι, νυν αλκοολικος και μονος, γνωριζει πολυ νεώτερή δημοσιογραφο και βλεπει λιγο φως στο τουνελ. Θα καταφερουν να αλλαξει η πορεια της ζωης του?

Τrailer:

Η ταπεινή μου άποψη:

Την ταινια την ειδα ελεω οσκαρ και δε μπορω να πω οτι συγκλονιστηκα. Στις σχεδον δυο ωρες της, μαζευει ολα τα κλισε των ιστοριων εξιλεωσης και μας τα αραδιαζει. Αποτυχημενος, αλκοολικος, κακος πατερας, ερωτεύεται τρελα, βαζει στην ακρη μιση και παθη και κυνηγαει μια θεση στον ηλιο. Τα κλισε δεν ειναι κακα, ισα ισα σε τετοιες ιστοριες ειναι ενιοτε επιθυμητα αλλα για μια ταινια που διαφημιζεται ως φοβερή και τρομερη περιμενα κατι καλυτερο. Άλλωστε τετοιες ιστοριες, εχουμε δει πολλες και σχεδον κάθε χρονο μια παρομοια ειναι στην οσκαρικη κουρσα.

Αν προσπερασω την γκρινια για το σεναριο, που με κουρασε κ δε μου εδωσε τιποτα θα πω πολλα και ομορφα για τα υπολοιπα μερη της ταινιας.

Ο πολυλατρεμενος Dude, σε αλλη μια πολυ καλη ερμηνεια(αλλα δε ξερω αν ειναι ερμηνεια ζωης) κραταει την ταινια πανω του. Μετρημενος, βαρυς και ασηκωτος οσο πρεπει, πειθει ως αποτυχημενος τραγουδιστης και μαγευει με την εξαισια φωνη του.

Η Μαγκι, μυστηριωδης οσο πρεπει, γλυκια και τρυφερη οσο πρεπει, αποτελει ταιριαστο ζευγαρι με τον Bridges και δε μοιαζουν καθολου παραταιροι παρολο την μεγαλη ηλικιακη τους διαφορα. αν συνεχισει ετσι η αγαπητη δεσποινις Gyllenhaal θα μας δωσει πολλες ομορφιές στο μελλον.

Ακομα και ο Κολιν Φαρελ, στο λιγο που επαιξε μου αρεσε. Ουσιαστικα δεκα ατακες ειπε, περιέφερε την αλητικη περσονα του, ειπε και κανα δυο τραγουδια με την ωραιοτατη φωνη του και πολυ με ικανοποιησε.

Αλλα ο απολυτος πρωταγωνιστης της ταινιας ειναι τα τραγουδια. Προσωπικα η καντρι μουσικη δε μου αρεσει, αλλα τα συγκεκριμενα(ουκ ολιγα) ασματα μου αρεσαν παρα πολυ. Αρμονικα δεμενα με το συνολο, προωθουσαν ομορφα το στορυ και αντι να κουραζουν ηταν μια εξαιρετικη προσθηκη.

Μερικες πληροφοριες ακομα:

• Bad's music and songs were loosely modeled after those of Don Williams and secondarily, Leonard Cohen.

• Jeff Bridges modeled his character after Stephen Bruton, who was the music producer for this movie, Kris Kristofferson and John Goodwin.

• Filmed in only 24 days.

• Robert Duvall previously appeared in Tender Mercies (1983), in which he too played an aging country music singer. Both he and Jeff Bridges received Best Actor Awards for their respective roles.

• The film's main character is based on a combination of Waylon Jennings, Kris Kristofferson and Merle Haggard. Cooper initially wanted to do a biopic on Haggard but found the rights to his life story were too difficult to obtain. The novel on which the film was based was actually inspired by country singerHank Thompson. T

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Πρωταγωνιστούν:

• Jeff Bridges ... Bad Blake
  Colin Farrell ... Tommy Sweet
  Maggie Gyllenhaal ... Jean Craddock
  Robert Duvall ... Wayne Kramer
  Beth Grant ... JoAnne 

Σκηνοθεσία: 
Scott CooperΣενάριο
Scott Cooper
Thomas Cobb (μυθιστόρημα "Crazy Heart")

Μουσική
T-Bone Burnett