Young adult

Η Mavis είναι μια 30κάτι συγγραφέας βιβλίων που ζει το αμερικάνικο όνειρό στην μεγαλούπολη. Στην ζωή της όμως, έρχονται τα πάνω κάτω όταν δέχεται την πρόσκλησή για τα βαφτίσια της κόρης του παιδικού της έρωτα. Τότε, συνειδητοποιεί ότι η ζωή της είναι άδεια και αποφασίζει να επιστρέψει στην γενέτειρα της και να διεκδικήσει ξανά την εφηβική της αγάπη, παρόλο που ο Buddy πλέον ζει ευτυχισμένος με την οικογένεια του.

Η Charlize Theron υποδύεται την Mavis μια ανώριμη γυναίκα, που ζει μια παρατεταμένη εφηβεία και αρνείται να ξεκολλήσει από το παρελθόν της. Στην εφηβεία της ήταν η βασίλισσα του χορού, η πιο όμορφή του σχολείου, η κοπέλα που όλοι ποθούσαν και ζήλευαν. Τώρα, ένα βήμα πριν τα 40, έχει στην πλάτη της ένα διαζύγιό, μια καριέρα που παραπαίει και ζει μόνη της σε μια μεγαλούπολη που όπως φαίνεται ,δεν μοιάζει σε τίποτα με όσα φανταζόταν. Η ζωή της δεν της αρκεί και παρόλο που βιώνει εμφανή κατάθλιψή, φορά την μάσκα της νικήτριας, προσπαθεί να καλύψει την μοναξιά της και γυρίζει να διεκδικήσει τον νεανικό της έρωτά, ελπίζοντας ότι αυτός θα είναι η λύση στα προβλήματά της. Παρ όλες τις προσπάθειες της όμως, η δυστυχία της δεν κρύβεται, με αποτέλεσμά όλοι να την λυπούνται.

 Ο μόνος σύμμαχός της, είναι ο παλιός της συμμαθητής της ο Matt (Patton Oswalt), ο όποιος έμεινε ανάπηρος μετά από ένα ατυχές περιστατικό στο σχολείο. Ο Matt ήταν από τα παιδιά που η Mavis, δεν πρόσεχε καν αλλά τώρα, είκοσι χρονιά μετά, οι δυο τους γίνονται ένα περίεργο δίδυμο.

 Ο λόγος είναι πως αμφότεροι, είναι δυο έφηβοι που ποτέ δεν μεγάλωσαν και για διαφορετικούς λόγους έμειναν προσκολλημένοι στα λυκειακά τους χρόνια. Η εμμονή της στο παρελθόν είναι το κεντρικό θέμα της ταινίας αλλά και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά των ανθρώπων. Ειδικά στην δεκαετία των 30, κάθε απολογισμός που δεν καταλήγει όπως ελπίζεις, μπορεί να σε βυθίσει στην μελαγχολία και να σε καταδικάσει σε ατέρμονη νοσταλγία για μια εποχή, που πλέον φαντάζει ιδανική. Από την άλλη, υπάρχουν περιστατικά -όπως το συμβάν που σημάδευσε τον Matt, σωματικά και ψυχολογικά- ο αντίκτυπος των οποίων δεν ξεφτίζει όσα χρόνια και αν περάσουν και αποτελούν τροχοπέδη στο δρόμο προς την ενηλικίωση.

 Αυτές είναι οι δυο βασικές αιτίες της επίμονης προσκόλλησης στο παρελθόν και οι δυο πρωταγωνιστές τις αποτυπώνουν εξαιρετικά. Χωρίς να γίνονται καρικατούρες, γίνονται συμπαθείς παρά τα προφανή ελαττώματα τους και δεν μπορείς παρά να τους συμπονέσεις ειλικρινά για την δυστυχία τους. Η ιδιόμορφη αλλά ζεστή σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους είναι το όνειρο κάθε εφήβου που ήταν ερωτευμένος με την λαμπερή prom queen, αλλά η ταινία δεν είναι μόνο η επιβεβαίωσή του κλισέ. Η καλύτερη σκηνή της είναι αυτή που οι δυο τους έρχονται κοντά. Είναι το σημείο που οι δυο τους κατορθώνουν να αποδεσμευτούν από το παρελθόν, να το ξορκίσουν και επιτέλους να το αποχαιρετήσουν.

 Η Theron αποδίδει εξαιρετικά την μοναξιά και την ανασφάλειά της ηρωίδας της και φυσικά παραμένει πανέμορφη. Ο Oswalt από την άλλη, είναι τόσο φυσικός και ειλικρινής που αποκλείεται να μην τον συμπαθήσεις. Σε επίπεδό σεναρίου, έχω σοβαρές αντιρρήσεις για τον χαρακτηρισμό comedy, μιας και δεν είναι πουθενά αστείο, ούτε από την προφανώς χιουμοριστική σκοπιά, ούτε από την «κάφρικη».

 Το Young Adult είναι ένα σοβαρό δράμα, μια ρεαλιστική αποτύπωσή δυο εύθραυστων χαρακτήρων και μια ουσιαστική ματιά σε προβλήματά που αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι της εποχής μας. Μην περιμένετε βέβαια ότι είναι το νέο indie διαμαντάκι, καθώς δεν είναι δυνατόν να γράφει διαρκώς η φίλτατη Diablo, σενάριά σαν του Juno. Ωστόσο είναι μια πολύ αξιοπρεπής ταινία, που βλέπεται ευχάριστα και παρόλο που θα μπορούσε να γίνει κλισέ, καταλήγει να είναι ένα πολύ δυνατό έργο, που αξίζει να δει κάποιος.

Πρώτη δημοσίευση στο www.authority.gr

Ghost Rider 2

Ο Johny Blaze, χρόνια πριν, προσπάθησε να σώσει τον πατέρα του και έκανε συμφωνία με τον διάολο. Μάλλον όμως, δεν ήξερε ότι τέτοιες συμφωνίες είναι ασύμφορες για τον θνητό της παρέας και έτσι κατέληξε φορτωμένος μια αρχαία κατάρα, που τον υποχρεώνει να μεταμορφώνεται σε Ghost Rider και να σκοτώνει αμαρτωλούς.

Προσπαθώντας να απαλλαγεί από την κατάρα του, αποφασίζει να αποσυρθεί κάπου στην Ευρώπη, μέχρι που ένας περίεργος μοναχός του ζητάει βοήθεια για να σώσουν ένα αγόρι από τα χέρια του Διαβόλου.

Έτσι, άλλη μια περιπέτεια ξεκινά και ο Johny πέρα από την σωτηρία του αγοριού, πρέπει να ασχοληθεί με τους προσωπικούς του δαίμονες και να κατορθώσει να ελέγξει τον Ghost Rider.

Παρακολουθώντας επί μιάμιση μαρτυρική ώρα την ταινία, αναρωτιόμουν πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας ηθοποιός, που στις καλές του εποχές, είχε συνεργαστεί με εξαιρετικούς δημιουργούς και μάλιστα είχε πάρει και Όσκαρ ερμηνείας.

Την τελευταία δεκαετία ο αξιότιμος κος Cage παίζει σε μια σειρά ανεκδιήγητων ταινιών με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και η συγκεκριμένη δεν αποτελεί εξαίρεση.

Είναι δύσκολο να ερμηνεύσω γιατί ένας από τους -κάποτε- πιο διάσημους και ακριβοπληρωμένους ηθοποιούς δέχεται να παίζει ρόλους που ταιριάζουν σε εικοσάρηδες, να ντύνεται σαν να βγήκε από κακή βιντεοκασέτα του 80 και να μιλάει με τον ίδιο άοσμο, άχρωμο, αδιάφορο και ψιθυριστό τρόπο σε κάθε μία σκηνή του.

Οι δε γκριμάτσες του σε συνδυασμό με το χαμένο βλέμμα και την βαρεμάρα που αναδίδει με κάθε κίνησή του, μόνο θυμηδία προκαλούν και σίγουρα δεν παραπέμπουν στον καταραμένο εκδικητή της Marvel. Εξίσου αδιανόητο μου φαίνεται πως οι δημιουργοί της ταινίας, είχαν ως βάση ένα σκοτεινό comic και κατάφεραν να στήσουν μια ταινία με φλύαρους, κλισέ διαλόγους, παρατραβηγμένες σκηνές και σενάριο που δεν πείθει κανέναν.

Σαφώς, δεν είναι ταινία που διεκδικεί Όσκαρ σεναρίου, αλλά είναι σοκαριστική η ποσότητα κακών διαλόγων χωρίς νόημα, που μπορεί να διαθέτει μια και μόνο ταινία.

Η σκηνοθεσία κινείται στα ίδια ποιοτικά επίπεδα, μιας και είναι από τις πιο ασυνάρτητες ever. Πολύ φασαρία, πολύ κουνημένη κάμερα, ελάχιστες και μικρές σκηνές δράσης που βάζουν την αδρεναλίνη για ύπνο και σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν θα δεις κάτι παραπάνω από αυτά που είδες ήδη στο trailer.

Δεν θα δεις, μην ελπίζεις και είναι απορίας άξιο, τι ήταν αυτό που είδαν αυτοί που την όρισαν ως κατάλληλη για θεατές άνω των 13.

Από την άλλη πλευρά, ακόμα και αυτή η τόσο κακή ταινία έχει και δυο καλά στοιχεία. Το πρώτο είναι τα εντυπωσιακά εφέ, που κλέβουν την παράστασή αλλά και τα motion comic που εξηγούν εύκολα και γρήγορα τα γεγονότα της πρώτης ταινίας και την ιστορία των δαιμόνων. Αμφότερα, υπηρετούν άψογα την comic αισθητική της ταινίας και είναι αυτά που θα θυμάσαι μόλις βγεις από την αίθουσα.

Τίποτα από τα δυο όμως, δεν μπορεί να σώσει την ταινία, που πνίγεται κάτω από το βάρος της κάκιστης υποκριτικής όλων των ηθοποιών της και μιας ιστορίας που προσπαθεί να μας εντυπωσιάσει με μυστικιστικά τάγματα και εσχατολογικές προφητείες και αντ' αυτού μας παραδίδει μια χλιαρή περιπέτεια που δεν πείθει κανέναν.

Πρώτη δημοσίευση στο www.authority.gr

Avengers

Η Γη απειλείται από τον σατανικό Loki και τον στρατο του(Tom Hiddleston), άρτι αφιχθέντα από τον μακρινό πλανήτη Asgard. Ο αμερικάνικος στρατός και οι μυστικές υπηρεσίες δεν μπορούν να σταματήσουν τον τρελο μεγαλομανη/αδικημένο υιοθετημένο θεό και τότε αναλαμβάνουν οι Avengers: ο ιδιοφυής, ζάμπλουτος, πλειμποι Iron Man (Robert Downey Jr.), το καλό παιδί, πειθαρχημένος στρατιώτης Captain America (Chris Evans), ο παντοδυναμος Thor (Chris Hemsworth), ο ευγενής δόκτορας με προβληματάκια θυμού Hulk (Mark Ruffalo) και η όμορφή υπερπρακτορας Black Widow (Scarlett Johansson).

Όλα τα συστατικά του "απόλυτου blockbuster" είναι εδώ: Εξωγήινη απειλή, υπερήρωες, απόλυτο κακό VS απόλυτο καλό, ένα αστρονομικό budget και διάσημα ονόματα. Αλλά το  "Αvengers" δεν σταματά εδώ. Είναι μια έξυπνη και αστεία ταινία που θα ικανοποιήσει κάθε θεατή. Ο σκληροπυρηνικός φαν θα ικανοποιηθεί από την πίστη μεταφορά των αγαπημένων του ηρώων στη μεγάλη οθόνη, ο αδαής θα δει μια πολύ ωραία ταινία, απολύτως κατανοητή, που δεν θεωρεί ως δεδομένη γνώση την προϊστορία του κάθε ήρωα.

Το "Avengers" είναι ο ορισμός της υπερηρωικής ταινίας: έντονη δράση, εντυπωσιακά εφέ, σεβασμός στην μυθολογία, pure fun, ξεκαρδιστικό χιούμορ και φυσικά εξαιρετική ανάπτυξή χαρακτήρων. Ξεκινώντας με ένα περιγραφικό μισάωρο στο οποίο συστήνει τους πρωταγωνιστές, η δράση κλιμακώνεται σταδιακά και παρόλο που ξέρεις ποιοι θα νικήσουν, δε σε νοιάζει, γιατί έχεις απορροφηθεί από την αλληλεπίδραση των ηρώων και την προσπάθεια τους να συνεννοηθούν, πάρα τις τεράστιες διαφορές τους. Χωρίς πολλά λογια, μέσα από μικρές καίριες σκηνές, ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες τους, υπογραμμίζονται ξεκάθαρα οι λόγοι που τους καθιστούν τόσο διαφορετικούς και βλέπουμε την πορεία που ακολούθησαν μέχρι να γίνουν μια ομάδα, ενωμένοι σαν γροθιά. Ο cool Iron Man δικαιολογημένα παίρνει την μερίδα του λέοντος σε σκηνές και ατάκες, μιας και οι δικές του ταινίες είναι οι πιο πετυχημένες και χαβαλετζίδικες. Η μεγάλη έκπληξη είναι ο Hulk. Ο Ruffalo, καταφέρνει να δώσει μια μελαγχολική, ήρεμη, ανθρωπινή πνοή στο πράσινο τέρας με τις σκηνές του (δράσης άλλα και χιουμοριστικές)να είναι από τις καλύτερες όλης της ταινίας Ακόμα όμως και αυτοί που κυριολεκτικά ήρθαν από άλλο κόσμο, όπως ο Thor ή ο Captain America, είναι τόσο ταιριαστοί, τόσο αστείοι εξαιτίας της διαφορετικότητας τους, που δεν μπορείς να φανταστείς την ταινία χωρίς αυτούς. Αντιθέτως, ο Hawkeye λάμπει λιγότερο από τους υπόλοιπους και η Μαίρη Χήρα, είναι όμορφή και γαμάτη, άλλα θεωρώ ότι η Σκαρλετ δεν ήταν η πιο δόκιμη επιλογη για τον ρόλο. Ο Tom Hiddleston αποδίδει άψογα τον αδίστακτο, εμμονικο Loki, που παρότι μοιάζει με συρραφή κλισέ κινηματογραφικών κακών, είναι ο ιδανικός villain. Ακόμα και ο τρόπος που τρώει ξύλο, είναι απολαυστικός.

Πάρα τους επαίνους όμως, δεν μπορώ να μην σχολιάσω κάποια προβλήματα του σεναρίου. Οι απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα μυθολογίας, όπως πχ τι είναι αυτό που έκλεψε ο Λούκι ή πως συνέρχεσαι από τον υπνωτισμό του, είναι είτε απλοϊκές είτε μπερδεμένες. Ένα άλλο στοιχείο που ίσως ενοχλήσει, είναι το γεγονός ότι οι Avengers, ακόμα και αυτοί που είναι θνητοί, δεν παθαίνουν απολύτως τίποτα, πάρα το αδιανόητο ξύλο που τρώνε από χιλιάδες τέρατα Και πάλι όμως, ο μάστορας Whedon, στήνει τόσο καλά την ταινία του, που δεν σε νοιάζει. Είναι μια πολύχρωμη, καθηλωτική περιπέτεια, γεμάτη έξυπνους διαλόγους που παρότι διαρκεί 2, 5 ώρες δεν κουράζει σε κανένα σημείο. Είναι μια ταινία τόσο εντυπωσιακή, ένα απενεχοποιημένο υπερθέαμα, που σε μαγεύει και σε κάνει να κοιτάς την οθόνη με χαρά μικρού παιδιού. Ναι, μπορεί να μην είναι πολυεπίπεδη και σκοτεινή όπως το Dark Night, άλλα απευθύνεται σε νοήμονες θεατές. Μόνo ένας άνθρωπος όπως ο Whedon με δεδομένη και αναγνωρισμένη πορεία στο κόσμο της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και των κομιξ, θα έστηνε μια τόσο δεμένη και αρμονική ταινία, που δεν βουλιάζει κάτω από το βάρος των στουντιακών απαιτήσεων, αλλά αντιθέτως επιτρέπει το προσωπικό του στυλ και όραμα να λάμψει.



Πρώτη δημοσίευση στο www.authority.gr

Cabin in the woods(2012)

Μια ωραία πρωία πέντε φίλοι αποφασίζουν να περάσουν ένα όμορφο σαββατοκύριακο σε ένα παλιό, τρομακτικό σπίτι στο βουνό. Το σπίτι είναι τόσο βαθιά χωμένο στο δάσος, που δεν πιάνει σήμα το κινητό, άλλα οι ήρωες μας δεν πτοούνται. Ούτε προβληματίζονται από το γεγονός ότι είναι μια χαζή ξανθιά, ένας αθλητής, ένας κουλτουριάρης, ένα τζανκι, μια παρθενοπιπίτσα, ΟΠΩΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΞΕΚΟΙΛΙΑΣΜΑΤΑ.

Κακώς, πολύ κακώς.

Όπως έχουν δηλώσει οι δημιουργοί της, η ταινία ακολουθεί την δομή μιας κλασσικής ταινίας τρόμου. Αυτό σημαίνει ότι είναι μια από τις ταινίες που ο θεατής πάει προετοιμασμένος να δει τους πέντε αρχετυπικούς ήρωες να βασανίζονται, παλουκώνονται, αποκεφαλίζονται και αντί να γυρίζει το κεφάλι με αποστροφή, απολαμβάνει κάθε μαχαιριά. Οι δύο ιθύνοντες όμως, αγαπούν το σινεμά και δεν τους έφτανε η δημιουργία ακόμα μιας ταινίας τρόμου.

Απηυδισμένοι που πλέον τα horror/gore έργα έχουν γίνει προβλέψιμα, οι θάνατοι ολοένα και πιο σιχαμεροί και οι χαρακτήρες ολοένα πιο χάρτινοι, αποφάσισαν να πάνε ένα βήμα παραπέρα. Το Σπίτι από την μια αποτίει φόρο τιμής σε όλες τις ταινίες του είδους και από την άλλη στηλιτεύει τα αίτια της παρακμής τους.

Το horror είδος έχει δώσει εμβληματικές ταινίες, άλλα πλέον η πλειονότητα της παραγωγής είναι προβλέψιμη σε ενοχλητικό βαθμό. Οι θεατές έχουν συγκεκριμένες -και χαμηλές- προσδοκίες και πλέον είναι ένα είδος σε σταθερή τροχιά παρακμής, καταδικασμένο να μην ανακάμψει. Η Καμπίνα όμως δεν είναι μια από αυτές τις ταινίες.

Αντιθέτως, είναι ένα έργο, έξυπνο και αστείο που παρότι υπηρετεί βήμα βήμα όλες τις συνταγές του είδους καταφέρνει να είναι τόσο καλύτερο από οτιδήποτε σχετικό έχουμε δει. Δεν έχει καμιά μεγάλη ανατροπή, δεν έχει ευφάνταστους τρόπους θανάτου, είναι γεμάτο κλισέ. Αυτό που έχει όμως, είναι έντονη αγάπη για το είδος του. Οι κινηματογραφικές αναφορές είναι πολλές και οργανικά ενσωματωμένες στο σενάριο, οι λεπτομέρειες είναι φροντισμένες και το ιδιαίτερο στυλ των δημιουργών (ειδικά του μάστορα Whedon) είναι διάχυτο. Το μεγάλο στοίχημα της ταινίας είναι αν θα ικανοποιήσει τους fan του τρόμου, μιας και δεν είναι “πρωτότυπη”, δεν είναι ιδιαιτέρως τρομακτική, δεν προσθέτει κάτι στο είδος, ίσα ίσα το αποδομεί. Το trailer δε, είναι αρκετά παραπλανητικό μιας και προϊδεάζει για μια απλή ταινία τρόμου, άλλα η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Οι Whedon και Goddard δεν προσπαθούν απλώς να παρωδήσουν τα κλισέ του είδους, άλλα να τα χρησιμοποιήσουν με τρόπο που να ακυρώνει τις εύκολες υποθέσεις του “εκπαιδευμένου” θεατή. ‘Ο,τι γίνεται έχει κάποιο πολύ συγκεκριμένο λόγο και οι σκοτωμοί δεν δικαιολογούνται με το απλό “γιατί έτσι” που χαρακτηρίζει τις περισσότερες από αυτές τις ταινίες.

Το σασπένς κορυφώνεται στο τρίτο μέρος της ταινίας, όπου μέσα σε είκοσι λεπτά συμπυκνώνονται  όσες εξελίξεις αντέχεις και μέχρι να πέσουν οι τίτλοι έχεις αυτοχαστουκιστεί που νόμιζες ότι ήξερες τι  θα δεις όταν μπήκες στην αίθουσα.

Η ταινία είναι "pure fun", είναι αστεία, ποδοπατά τις συμβάσεις και, όπως οι ήρωες της, αρνείται να διαιωνίσει τις παθογένειες τους είδους. Αρνείται να μας δείξει αυτά που περιμένουμε να δούμε  και τουναντίον, μας παροτρύνει να είμαστε έτοιμοι για κάτι καινούριο και να μην φοβόμαστε τις αλλαγές, όσο τρομακτικές και αν μας φαίνονται.

Γιατί στο φινάλε φινάλε, ποσά τρικέφαλα τέρατα και ξεκοιλιασμένες τσιρληντερ που πεθαίνουν με σειρά αναγνωσιμότητας αντέχουμε να δούμε ακόμα;

WHEDON SE A.G.A.P.O

Σκηνοθέτης:

Drew Goddard

Συγγραφείς:

Joss Whedon, Drew Goddard

Πρωταγωνιστές:

Kristen Connolly, Chris Hemsworth Fran Kranz,Jesse Williams, Anna Hutchison

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο : http://www.authority.gr

It's a wonderfull life

Χτες είδα το It's a wonderfull life, για πρώτη φορά μετά από 26 χρόνια που περπατώ σε αυτόν τον πλανήτη. Κανονικά θα έπρεπε να δω την Ομορφότερή Ιστορία του κόσμου ή κάτι σχετικό για να μπω στο κλίμα των ημερών άλλα αντ' αυτού είδα μια αμιγώς χριστουγεννιάτικη ταινία. Και έχασα το μυαλό μου με το πόσο όμορφη ήταν!

Η ταινία άφορα στον Τζορτζ Μπέιλι που όλη την ζωή του είναι αλτρουιστής, γενναιόδωρος και πάντα προσφέρει ό,τι έχει και δεν έχει στους ανθρώπους που αγάπα Ο Τζορτζ όμως, από μωρό παιδί ονειρευόταν να ταξιδέψει ανά τον κόσμο, να γνωρίσει την ομορφιά που κρύβεται σε απίθανα μέρη, να γευτεί το κάθε τι. Δυστυχώς όμως, ήταν άτυχος και κάθε φορά που ετοιμαζόταν να σαλπάρει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, κάποια σοβαρή αναποδιά τον κρατούσε πίσω με αποτέλεσμα να περάσει μια ζωή δεμένος στον τόπο του. Έναν τόπο που αγάπησε πολύ και βοήθησε τους ανθρώπους του με κάθε τρόπο, άλλα από τον οποίο ήθελε να φύγει απεγνωσμένα. Ώσπου, μια Χριστουγεννιάτικη βραδιά, μετά από μια μεγάλη αναποδιά, αντιμετωπίζει ένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα που μπορεί να τον στείλει άμεσα στην φυλακή και ο καλόκαρδος Τζορτζ απελπίζεται. Τάσο πολύ, που σκέφτεται σοβαρά να αυτοκτονήσει Όμως, ο Τζορτζ δεν είναι μόνος μιας και τον παρακολουθούν στενά από τον Παράδεισο και αποφασίζουν να του στείλουν τον φύλακα άγγελο του να τον συνετίσει. Πράγματι, ο Άγγελος Κλάρενς συνάντα τον απελπισμένο ήρωα μας και του δείχνει μια what if εκδοχή της ζωής, αν αυτός δεν είχε γεννηθεί και του αποδεικνύει ότι παρόλο που είναι φτωχός και φαινομενικά ασήμαντος, με την καλή του καρδιά είχε επηρεάσει την ζωή τόσο πολλών ανθρώπων που ενδεχόμενη απώλεια του θα ήταν δυσβάσταχτη.

Δεν θα πω παραπάνω για αυτήν την πραγματικά αριστουργηματική ταινία, η οποία παρότι είναι γυρισμένη το 1946 είναι τόσο μοντέρνα, τόσο φρέσκια, τόσο αστεία, τόσο τέλεια από κάθε άποψή που ο χαρακτηρισμός κλασσική νομίζω την αδικεί Πολλές από τις κλασσικές τις βλέπουμε σήμερα και λέμε “ωραία ταινία, φαντάζομαι στην εποχή της θα ήταν αριστούργημα” άλλα δεν είμαστε ικανοί να νιώσουμε αυτό το ουαου συναίσθημα που θα είχε νιώσει ο θεατής εκείνης της πρώτης προβολής, γιατί πλέον έχουμε δει όλα τα άλλα που έχουν αντιγράψει το -συνήθως εξαιρετικό- πρωτότυπο και δυστυχώς δεν μπορούμε να εντυπωσιαστούμε Στην υπεροχή ζωή όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, μιας και μιλάει στην ψυχή των ανθρώπων κάθε εποχής, είναι τόσο διαχρονική, τόσο αληθινή, που κατά την ταπεινή μου άποψη όσα χρόνια και αν περάσουν, οι άνθρωποι θα την βλέπουν με το ίδιο χαζό χαμόγελο και το δάκρυ εκεί στην άκρη του ματιού που την είδα και εγώ Γιατί είναι μια ταινία ζεστή σαν την σοκολάτα που πίνεις δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και γλυκιά σαν τα μελομακάρονα που τρως ξετυλίγοντας τα δώρα

(εγώ είδα την ασπρόμαυρη, αλλά πλέον κυκλοφορεί και έγχρωμη)

Μα πάνω από όλα είναι μια ταινία που μιλά για την αγάπη και την προσφορά, δυο έννοιες που δυστυχώς συχνά τις παραμελούμε Η καθημερινότητα είναι δύσκολη και όλοι μας θεωρούμε ότι με το να αγαπάμε την οικογένεια και τους 10 φίλους μας, έχουμε κλείσει σαν άνθρωποι ή ότι προσφορά σημαίνει κόπος και χρήμα που δεν έχουμε ή δεν θέλουμε να διαθέσουμε. Αυτή η όμορφη ταινία όμως δείχνει, ότι μπορεί να είσαι φτωχός όπως ο Τζορτζ, άλλα πάντα να βρίσκεις τρόπο να χαμογελάς και να δημιουργείς ελπίδα στους άλλους, χωρίς αδιανόητο κόπο άλλα με τρόπο.

Και όπως λέει και ο άγγελος Κλάρες “Remember, George: no man is a failure who has friends”. Μεγάλη, τεράστια αλήθειά που τόσο συχνά την ξεχνάμε όταν τα άγχη και οι δυσκολίες μας καταβάλλουν και νομίζουμε ότι είμαστε οι πιο μόνοι, άχρηστοι, κουρασμένοι άνθρωποι στην γη. Κάνεις δεν είναι ασήμαντος, όλοι έχουμε την άξια μας, μια άξια που πολλαπλασιάζεται όταν έχουμε έστω και έναν άνθρωπο που μας αγάπα αληθινά. Αυτός ο κάποιος μπορεί να είναι η οικογένεια ή ακόμα και οι κατ' επιλογήν συγγενείς μας, οι φίλοι Οι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε χαρές και λύπες, άγχη και αγωνίες, ξέγνοιαστα γέλια και ανόητες διασκεδάσεις. Είναι οι άνθρωποι που μαλώσεις μαζί τους και νιώθεις έτοιμος να τους σπάσεις το κεφάλι, άλλα την άλλη στιγμή είσαι έτοιμος να δείρεις οποίον τους πειράξει Οι άνθρωποι που είναι διπλά μας, ο καθένας με τον τρόπο του, έναν τρόπο που μπορεί να μην μοιάζει πάντα με τον κοινώς αποδεκτό, ούτε είναι εμφανής με την πρώτη ματια, άλλα εσύ ξέρεις ότι πάντα έχεις κάπου να πιαστείς Και αυτοί ξέρουν ότι έχουν πάντα εσένα να στραφούν και ότι η απώλεια τους θα σου αφήσει μια τρυπούλα στην καρδιά, που όσοι άνθρωποι και αν περάσουν, πότε δε θα την κλείσουν Θα γεμίσουν το χώρο γύρω γύρω, αλλά πάντα θα υπάρχει μια γωνίτσα, που θα σου θυμίζει τον άνθρωπό που έχασες από λάθος σου, λάθος του ή συγκυρίες

Merry Christmas.