Sopranos- Full series review

 Οι Σοπράνος (The Sopranos) είναι μια από τις πιο επιτυχημένες αμερικανικές σειρές, με παγκόσμια αποδοχή, όχι μόνο από κοινό και κριτικούς αλλά και από άποψη βραβείων. Βασισμένη σε κλασικές ταινίες μαφίας όπως «Ο Νονός» του Κόπολα ή το «Goodfellas», διηγείται την ιστορία μιας οικογένειας στο Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Ο πατέρας, Τόνι Σοπράνο (James Gandolfini), είναι ο αρχηγός μιας μαφιόζικης φαμίλιας. Είναι σκληρός άνδρας, αδίστακτος εγκληματίας αλλά ταυτόχρονος οικογενειάρχης και ψυχολογικά ασταθής. Οι συχνές κρίσεις πανικού τον οδηγούν στον καναπέ μιας Ιταλοαμερικάνας ψυχίατρου (Lorraine Bracco) και καθόλην τη διάρκεια της σειράς προσπαθεί να λύσει τα πολλά ψυχολογικά του προβλήματα, να είναι κάλος σύζυγος και πατέρας αλλά και αμείλικτος μαφιόζος.

Σύζυγος του η  Καρμέλα (Eddie Falco), μια τυπική Ιταλοαμερινιδα νεόπλουτη νοικοκυρά που πνίγεται στην σχέση της με τον άνδρα της αλλά ούσα θρήσκα καθολική, αρνείται να χωρίσει. Την χαρούμενη οικογένεια συμπληρώνουν ο 'Άντονι Τζούνιορ (Robert Iler) και η Μέντοου (Jamie Lynn Singler), οι όποιοι διαρκώς προσπαθούν να ζήσουν φυσιολογικά αλλά ποτέ δε τα καταφέρνουν.

Last but not least, ειδική μνεία αξίζει στον προστατευόμενο ανιψιό του Τόνι τον Κριστοφερ (Michael Imperioli), ο οποίος με τον καιρό καταφέρνει να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας στη φαμίλια αλλά και να χτισθεί μια όμορφη και δύσκολη σχέση με την αγαπημένη του, Αντριάνα.

Ας αφήσουμε όμως την εισαγωγή και ας μιλήσουμε για αυτήν την συγκλονιστική σειρά, που αξίζει κάθε μια από τις αμέτρητες αναλύσεις που γράφηκαν για αυτήν, όπως και κάθε υπόκλιση σεβασμού από εμάς τους φανατικούς οπαδούς της.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΣΠΟΙΛΕΡ, ΜΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΟΥΤΕ ΜΙΣΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ. ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ: ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ.

Καταρχήν, η μισή ομορφιά είναι το καστ της, ένα από τα καλυτέρα οποιασδήποτε σειράς. Ο Τόνυ και η Καρμελα μαγνητίζουν με τις ερμηνείες τους, πείθουν οτι δεν υποδύονται τους χαρακτήρες αλλά ότι είναι οι χαρακτηρες. Προσωπικές αδυναμίες ο Κρις και η Αντριάνα με το 5.12 να είναι χαραγμενο στην μνημη οχι μονο σαν υπερ-στεναχωρο στορυ αλλα και σαν ερμηνειες. Τρελη μορφή ο θεούλης Σολ, η απολυτή μίξη καλής ηθοποιίας, στυλ και απίστευτης σκατόφατσας.

Φυσικά, θα μπορούσα να μιλήσω για την συγκλονιστική μουσική ή την κινηματογραφική σκηνοθεσία αλλά θα αναφερθώ κατά βάση για αυτό που είναι πραγματικά υπόδειγμα προς μίμηση, το σενάριο. Παρά τα μέτρια επεισόδια ή τους ενίοτε τρομερά αργόσυρτους ρυθμούς, η σειρά διαθέτει ένα σενάριο καλοδουλεμένο, σαν δαντελένιο σεμεδάκι. Κάθε επιμέρους ιστορία, δίνει άφθονο υλικό για σκέψη και προβληματισμό αφού με όχημα την μαφιόζικη κουλτούρα,  ο Chase παραδιδει μια πραγματεια πάνω στον ανθρώπινο ψυχισμό και τα όρια, τα τόσο λεπτά να ξεπεραστούν.

Ο Τόνυ είναι ένας εγκληματίας, ένας άνθρωπος με χαλαρή ηθικη και δικούς τους κανονες. Κάθε λεπτό που περνάει, μεταμορφώνεται σε ενα ανθρωπόμορφο τερας που δεν δισταζει να ποδοπατησει καθε γραπτο και αγραφο νόμο, χωρις φόβο αλλα με πολυ παθος. Τρώει σαν ζώο, άπατά την Καρμέλα λες και δεν έχει ξαναδεί γυναίκα ποτέ του,  σκοτώνει φίλους δίχως να υπάρχει πάντα εμφανής αφορμή και λίγο πριν το Τέλος διαπράττει την έσχατη ύβρη, σκοτώνοντας τους πιο αγαπημένους του. Δεν σέβεται ούτε τους στοιχειωδέστερους μαφιόζικους κανόνες, νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου και παρότι αντιλαμβάνεται ότι είναι ένας αλάθητος εγκληματίας που σκορπά τον πόνο, δε του περνάει καν από το μυαλό ότι ίσως δεν είναι ο καλος άνθρωπος που πιστεύει. Παρόλα αυτά δεν είναι στερεοτυπικά κάλος ή κακός, είναι το απολυτό γκρίζο. Στα καλά του είναι αγγελούδι, στα κακά του είναι ο Διάολος προσωποποιημένος.

Από την άλλη έχουμε την Καρμέλα που δεν κρύβω ότι για πολλά πολλά επεισόδια ήταν από τις πολύ αγαπημένες μου. Σιγά σιγά συνειδητοποίησα ότι δεν είναι καθόλου για λύπηση γιατί ξέρει πολύ καλά που έμπλεξε και όπως αποδεικνύεται ήταν πάντα πολύ ευχαριστημένη με την ζωή της. Ένα αμάξι, μια γούνα, ένα ακριβό γεύμα είναι ότι χρειάζεται για να κοιτάξει μακριά και να πει χαμογελαστά στους ξένους αλλά πάνω από όλα στον εαυτό της ότι ναι, ναι όλα καλά. Είναι μια ανόητη γυναίκα που για τον πλούτο και την δύναμη, παραμέρισε κάθε έννοια γυναικείας αυτοεκτίμησης και όχι μόνο έμεινε παντρεμένη με έναν άνδρα σαν το Τόνυ, αλλά του γέννησε δυο παιδιά, τα όποια καταστράφηκαν κάτω από την βαριά σκιά των γονιών τους. Και όχι, καταστροφή δεν είναι μόνο ο θάνατος, αλλά και η ψυχολογική ισοπέδωση.

Η κόρη, η τόσο ανεξάρτητη και ιδεολόγα καταλήγει μια θλιβερή βολεμένη γυναικούλα, κατ’ εικόνα και ομοίωση της μητέρας της. Δυστυχώς όμως, έχει πάρει και τα χούγια του πατρός της. Έτσι, όταν μεταμορφώνεται σε δικηγόρο μαφιόζων, δεν έχει καν την τσίπα να παραδεχτεί πόσο ξεπουλήθηκε αλλά βαυκαλίζεται, πιστεύοντας ότι είναι προστάτιδα των απανταχού αδικημένων. Και ποιος μεγαλύτερος αδικημένος από τον πατερούλη, που τόσο άδικα καταδιώκεται από το κακό ΦΒΙ που τον κυνηγά μόνο και μόνο επειδή είναι μετανάστης;  Θλίβομαι, θυμώνω αλλά πάνω από όλα ντρέπομαι γιατί δυστυχώς πάντα θα υπάρχουν γυναίκες σαν την Μέντοου που όχι μόνο εθελοτυφλούν αλλά έχουν και την μασημένη δικαιολογία έτοιμη για να την φτύσουν σε όποιον ρωτήσει.

Ο γιος, ανεπρόκοπος, τεμπέλης, χωρίς στόχο και ενδιαφέρον για τίποτα κληρονομεί όλα τα ψυχοσωματικά από τον πατέρα του. Βεβαία, δεν παίρνει ούτε την σκληρότητα, ούτε του στυλ του Τόνυ και γιαυτό άλλωστε δεν κερδίζει ποτέ το σεβασμό του. Όπως η αδερφή του, εγκαταλείπει ταχύτατα την οικολογική και χίπικη συνείδηση του και κάνει σαφές ότι είναι ένας γιος άξιος των γονιών του, ένα ανόητο πλάσμα που έμαθε να τα μετράει όλα με τα χρήματα.  

 Και με τούτα και με εκείνα, φτάνουμε σε αυτό που για μένα είναι η βάση της σειράς, η οικογένεια και το πόσο  αδιανόητα μεγάλη είναι η επιρροή στα νεωτέρα μέλη της. Από τα πρώτα επεισόδια ο Τόνυ συνειδητοποιεί ότι η μάνα του έκλεψε την ανθρωπιά από αυτόν και την αδελφή του και τους έκανε κενά κουφάρια, φαντάσματα αληθινών ανθρώπων. Με την βοήθεια της τρελό-ψυχιάτρου του, νιώθει τις ένοχες και τις τύχεις να τον πνιγούν, αλλά αυτός δεν μετανοεί. Αντιθέτως, τις διώχνει μακριά σαν το χνούδι στο σακάκι και αρνείται να διορθώσει το οτιδήποτε. Βλέπει τα παιδιά του να μεταμορφώνονται στις χειρότερες εκδοχές τους και αυτός κλείνει τα μάτια και αυτοσυγχαιρεται για τα καμάρια που εξέθρεψε. Αν η κατάρα της ανθρωπότητας είναι να επαναλαμβάνουμε όλοι τα λάθη και τα πάθη μας ποτέ θα έρθει η λύτρωση; Όλοι μας θα γίνουμε κάποτε η γονείς μας και θα καμαρώνουμε που πλέον γίναμε ότι κάποτε μας πλήγωσε; Άραγε αλλάζει ο άνθρωπος η απλά ό,τι γεννιόμαστε είμαστε; Και τέλος πάντων ποσό τρομακτικό είναι το μήνυμα της σειράς ότι όλα προκύπτουν από τα παιδικά μας βιώματα και ότι παρά τις εσαεί προσπάθειες να γλυτώσουμε από τους γονείς μας, εν τέλει καταλήγουμε ίδιοι; Α-να-τρι-χια-στι-κο.

 Από τους υπόλοιπους μαφιόζους, όλοι βυθίζονται σιγά σιγά στο σκοτάδι που ξερνά παντού γύρω του ο Τόνυ. Καλοί άνθρωποι γίνονται φονιάδες χωρίς δεύτερη σκέψη, φίλοι σκοτώνουν φίλους, άλλοι παλεύουν μέχρι τέλους να διατηρήσουν ένα ξεθωριασμένο στάτους κβο και όλοι καταλήγουν νεκροί, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά.

Και τότε γιατί πολεμούσαν; Γιατί τόσες προσωπικές θυσίες, τόσα εγκλήματα, τόσος πόνος, τόσοι θάνατοι; Ποιο το νόημα των επίλογων τους; Άξιζε που όλοι τους κλείδωσαν μακριά την ανθρωπιά τους και πλέον είναι ανίκανοι να νοιαστούν ακόμα και για τους πιο κοντινούς; Είναι τόσο θλιβερή η συνειδητοποίηση ότι τόσοι άνθρωποι βολεύονται και εθελοτυφλούν, νομίζοντας ότι υπηρετούν πατρογονικές άξιες και κυνηγούν το αμερικανικό όνειρο, αλλά αντιθέτως μετασχηματίζονται αργά και σταθερά στην χειρότερη δυνατή εκδοχή τους.

Όσο για το αριστουργηματικό φινάλε, που μου ανέβασε την πίεση κατακόρυφα δεν θα πω τίποτα. Ήταν το ιδανικό κλείσιμο μιας υπεροχής σειράς. Ανοιχτό φινάλε, δεν ξέρουμε αν έζησε, αν πέθανε, αν μπήκε φυλακή, αν έζησε μια ζωή τρομαγμένος. Ότι και να έγινε όμως, ο Τόνυ είναι καταδικασμένος. Γιατί ακόμα και να έζησε εκτός φυλακής είναι ένας τόσο μόνος άνδρας, εγκλωβισμένος στα ψέματα, ανίκανος να νιώσει αληθινή ευτυχία.

Don't stop believing'

Hold on to the feeling'

Streetlights people

Blogofoivos- Results

Πριν λίγες μέρες, ξεκίνησε στο ελληνικό τουήτερ μια ψηφοφορία για τα 20 χρόνια που ο μεγας δημιουργός Φοιβος μας γαλουχεί μουσικά. Λίστες κατατέθηκαν, βαθμοί μετρηθηκαν, ο λαός μίλησε. Η επίσημη λιστα αποτελεσμάτων βρισκεται εδώ στο μπλογκ του διοργανωτή Μανώλη και μπορείτε να απολαυσετε υπεύθυνα: http://gkoultoura.gr/post/32637671313/blogofoivos-the-winners. Απο την πλευρα μου, εγω απλώς θα καταθέσω την λίστα

Καρράς Κωνσταντίνα - Δηλητήριο 

Γαρμπή Θεοδωρίδου - Επιτέλους 

Γαρμπή - Χαμένα 

Γαρμπή - Θα Μελαγχολήσω 

Καρράς - Απορώ αν αισθάνεσαι τύψεις 

Γαρμπή - Το Κάτι 

Άντζελα - Έχτιζα Παλάτια

Λεμπέσης Βανδή - Κατάλληλες Προϋποθέσεις 

Μαζωνάκης - Τέσσερις 

Γαρμπή - Ατόφιο Χρυσάφι 

 

Ακολουθούν δηλώσεις:

- Πέτυχα τα 5 στα 10 πρώτα. Καλά ειναι αν σκεφτείς οτι το δηλητήριο το μισώ ολόψυχα. Γράφοντας τις λίστες μου συνειδητοποίησα οτι ο λόγος είναι η γκαριδοφωναρα του Καρρα, την οποία ανέχομαι μονο υπο ορισμένες, πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Όχι όμως και σε γλυκό, ρομαντικό ασματακι που το ποδοπατάει αλύπητα με τον επιθανάτιο ρόγχο που έχει για φωνή.

- Το Επιτέλους ειναι το καλύτερό τραγουδι του Φοίβου και απο τα καλύτερά του ντουνια. Εμάς τις φανατικές  δεν μας πτοεί η δεύτερή θεση, η διαφορά απο την 1η ειναι πολυ μικρή. Επιφυλασσόμαστε για τα 30 χρονια Φοίβος που η δικαίωσή θα έρθει για μας, τις δηλωμένες φαν. Απόλυτα φεμινιστικό τραγούδι,  ωδή σε κάθε πονεμενη ψύχη, ειναι δυνατόν να μην το αγαπάς;

- Οταν ξεκίνησαν οι λιστες ολοι νομίζαμε οτι θα ηταν το επος της Βανδη. Δεν ξερω αν ηταν η αντιπάθειά που νιωθει ο περισσότερος κοσμος για τον άνθρωπό Βανδή, αν την εχουμε βαρεθει μετα απο τόσα χρονια που την τρωμε στην μάπα ή αν όντως οι άλλοι ειχαν καλυτερα τραγουδια, πάντως είναι η μεγάλη χαμένη. Δεν είναι δυνατόν σε μια λίστα που παίζει αυτή, η πρωθιερεια της ελληνικης ποπ τα τελευταία πολλά χρόνια, να πρωταγωνιστεί η Καιτουλα η Γαρμπή, η οποια δε θυμάμαι πότε ακουγόταν στα ραδιόφωνα ή έστω είχε καριέρα. Το θέμα ειναι οτι αυτή η λίστα ειναι η απόλυτη Δικαίωσή Καιτουλας, μακάρι να την δει κάποτε, να πάρει μια χαρά και αυτή η ύπαρξή.

- Και τέλος πάντων άνθρωποι, τι έχουν να χωρίσουν Φοίβος και Λεμπέσης και ο δεύτερος δεν πήγε στην τιμητική συναυλία που τραγούδησε μέχρι και ο Δημητρακης ο Κοκκοτας με το γκριζογαλανο μαλλί του;

Blogofoivos- 2

10. Σαράκι - Πάριος

Ο Δημιουργος δεν ζει στην εποχη του μαντ μεν που ολοι καπνιζουν σαν να μην υπαρχει αυριο. Πλεον ολοι επιδιωκουν να ειναι βεγκαν, κανουν γυμναστικη, πινουν βοτανα και διωχνουν μακρυα τις κακες συνηθειες. Ο Δημιουργος ομως, ειναι ανθρωπος και ξερει οτι  στην καψουρα και στο ντερτι δε θα πιες χυμο μαγκο να πανε κατω τα φαρμακια, αλλα ουισκια και παφα πουφα τα τσιγαρα. Και με αφορμη αυτο γραφει και εμεις ουρλιαζουμε με το χερι σηκωμενο καθε φορα που ο Σακης, Τακης, Μπαμπης δεν φερθηκε με μπεσα και φιλοτιμο: Είσαι το σαράκι που μου τρώει, μέρα με τη μέρα τη ψυχή και η νικοτίνη απ' το τσιγάρο που μου καταστρέφει τη ζωή. Είσαι βλαβερή ουσία κι εγώ τόσο εθισμένος που σε διώχνω μα στο τέλος σε ζητώ μετανιωμένος.

9. Είναι κάτι χαρακτήρες- Λαίδη

Το εν λογω τραγουδι δεν εχει στιχο Φοιβο, παρα μονο μουσικη. Και εδω τιθεται το αιωνιο διλημμα: το τραγουδι ειναι ο στιχος; η μελωδια; ο συνδυασμος; Η ταινια ειναι του σκηνοθετη; Και αν ναι ο σεναριογραφος μπρικια κολλαει; Οπως και να χει" Είναι κάτι χαρακτήρες, τελειωμένοι αναπτήρες, η καρδιά τους είναι άδεια, σου αφήνουνε σημάδια και είναι κάτι χαρακτήρες που σου στήνουν τις παρτίδες, πειραγμένα έχουν ζάρια και σου κλέβουν τα φεγγάρια."

Το μοτιβο του τσιγάρου επανέρχεται και τωρα εισαγεται και ο τζογος γιατι ο Δημιουργος δεν κρινει,γνωριζει και το περιθώριό. Πέρα του αδιαμφισβητου πολιτισμικου βαθους που διακρινει το εν λογω ασμα, πηρε πολλούς πόντους και απο το κλιπ. Μικρο κοριτσι ημανε οταν το χα ξαναδει, αλλα αυτη η γλυκια μουσταρδι κιτρινιλα σε συνδυασμο με το μωβ-ροζ χειλακια/ματακια της Λαιδης, με στοιχειωνει μεχρι σημερα.

8. Δεν εισαι τίποτα- Λαίδη

Άλλο ένα άσμα που δεν συνέγραψε ο Δημιουργός, αλλα έχει συνοδεύσει πολλά μεθυσμένα βράδια, απο αυτα που πίνεις τον Βόσπορο, το βάρος σου σε βότκα, παίρνεις τηλέφωνα και βρίζεις ανάμεσα σε δάκρυα. Εγω δε ξέρω φίλες μου, τα χουν κάνει αλλοι μαθαίνω, αλλα αν είσαι ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ σκασμένη, να μην τον πάρει τον αχαιρευτο που σου χαει φαει τα καλύτερα σου χρόνια σου χει φάει, και να του πεις με στόμφο: "Αν δεν βουλιάζουνε και βάρκες και καράβια, απο τα αεροπλάνα αν δεν κόναβ τα φτερά, δεν θα καθόμουν στην αγάπη σου την άδεια, θα βρισκα τρόπο για να φύγω μακρυα"; Γιατί έτσι είμαστε εμεις οι ευαίσθητες, αγαπάμε, πληγωνόμαστε και μετά μεταναστεύουμε. Αραγε ειναι ντροπη να παραδεχτώ οτι επρεπε να φτάσει 2012 για να καταλάβω οτι η Λαίδη λέει "κουτέ";

7. Δεν την νοιάζει- Πάριος

Αγαπημένο τραγούδι, αγαπημενος ερμηνευτης αλλα επειδη εμεις σε τουτο μπλογκ δεν χαρίζουμε κάστανο, πρέπει να πουμε και μερικες μεγαλες αληθειες. Ρε αγαπακι, αν καθε βραδι που την περιμένεις να γυρίσει(ενω σε εγκατελειψε) η λυση ειναι να ζωγραφίζεις με μολύβι την μορφη της που σου λείπει ή να ψάχνεις παλια λαθη σε κατακαθια του καφε, σου χω νέα: ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ γιατι α) δεν ξέρει ότι σου λειπει β)αν μαθει τι κανεις οταν λείπει, θα σε παρει για φλωρο και μαντεψε: ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ. 

6. Χαμένα- Καιτούλα

Μα σαν σηκώθηκα να φύγω, πίσω κοίταξα για λίγο δάκρυσα που τότε είδα ότι πήγανε χαμένα, χαμένα, τα δάκρυα που ξόδεψα αγάπη μου για σένα. Τραγούδι για κάθε πονεμένη ύπαρξη, για κάθε γυναίκα που της έφαγε τα νιάτα και την πέταξε ο αχρείος σαν στυμμένη λεμονόκουπα, για σένα Ελληνιδα που δεν σε εκτίμησε ο αχρείος. 

5.  Το κοριτσάκι σου- Wannabe Anna

Και μιας και μιλάμε για κοριτσάκια πάμε σε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της Δε-δε-Δέσποινας. Τραγούδι της Μπομπ Μάρλεϊ εποχής, ακούγεται κολλητά με το προηγουμενο τραγούδι. Η αοιδός είναι εξίσου δακρυσμένη με την Καιτουλα, ο αχαΐρευτος εξισου αχαΐρευτος με της Καιτουλας, αλλά το τραγούδι ειναι σαφώς καλύτερό. Και τέλος πάντων, τι σόι άνδρας είσαι εσυ ρωτω που την κερνάς μονάχα πονο και δεν σε νοιάζει που για σένα αυτή, στο κλάμα πάλι βαλαντώνει. 

4. Αν δεν μπορείς- Μαζω

Και αφού εχεις κλάψει με τα δυο προαναφερθέντα, βαλε πονεμενη φίλη το Αν δεν μπορείς και άκου τον Γιωργαρο να καταθέτει: αν δεν μπορεις να με αγαπάς όπως και εγω, αν δε μπορείς στα όνειρα σου να μαι πρωταγωνιστης, αστο καλύτερα μην το ταλαιπωρεις. Και αντε μου στο διάολο αχαίρευτε, άιντε στην μάνα σου εγω είμαι νέα γυναικα δυνατή.

3. Το μαγαζάκι της καρδιάς μου- Θηλυκός Μάικλ

Μετά τα κοριτσάκια πάμε στα μαγαζάκια. Πλέον δεν πονάμε, έχουμε φτύσει τον αχαίρευτο και τώρα υμνούμε την καινούρια αγάπη. Πλέον η καρδιά μας είναι μαγαζάκι γεμάτο φίνα πράγματα, με βιτρίνα που γράφει σε αγαπώ και μάλιστα διανυκτερεύει. Δεν είμαστε γυναικες εμείς, υπερπροσφορά είμαστε.

2. Τέσσερις- Μαζω

Και επειδή γκωσαμε με όλες τις πονεμένες, την δεύτερή θέση επάξια κράτα το αγαπημένο μου λαϊκό αγορι. Άμα τον δεις απο κοντά, το φιζικ του δεν ανταποκρίνεται στην αντριλα που αναδυει η πονεμενη ερμηνεία του, αλλά δε βαριέσαι. Εσύ νέε, εργαζόμενε, φοιτητή. Ναι εσύ, που η άτιμη σε παράτησε, οταν κατεβάζεις τα ουισκγια και την βρίζεις βάλε στην διαπασών το ασμα και δώσε πόνο. Γιατί και οι άνδρες πονάνε και στους δρόμους τριγυρίζουν, γινονται κακά παιδιά.

1. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια. Επιτέλους ηρθε η απόλυτη δικαίωσή μέσα από αυτήν την λίστα. Φοίβο, όσες τραγούδια και αν δώσεις στην Βικτόρια Χαλκιτη, οσα στιχακια γραμμένα σε χαρτοπετσέτα κανεις επιτυχίες, οσα ακατάληπτα τραγούδια και αν γράψεις, πάντα θα σε αγαπώ γιατι έγραψες το επιτέλους, το απολυτο φεμινιστικό άσμα:

Κι επιτέλους πάψε να αυτοτιμωρείσαι

που δεν μπόρεσες να είσαι αυτό που ήθελε,

μην ξεχνάς πολύ καλύτερη του είσαι,

πάψε πια να απολογείσαι για ό,τι γίνεται

Και επιτέλους πιστεψε στον εαυτό σου,

άκου με για το καλό σου, ζήσε όπως θες

Θα βρεθεί άλλος να αγαπήσει αυτό που είσαι

Πάψε πια να προσποιείσαι πως για όλα φταίς

Υ.Γ 1 Πολλά ευχαριστώ στην Μαρία και την Ειρήνη, χωρίς αυτές η λίστα θα ήταν κατά τι, λιγότερο ενδεικτική.

Υ.Γ Είναι αδιανόητο πόσο κακό μακιγιάζ και πόσες στριφογυριστές καρέκλες έχουν αυτά τα κλιπ.

Blogofoivos

Οταν άκουσα για την blogofoivos και μην με πνίξει το εγγενές άγχος μου για τις λίστες, ένα ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό. Ο φίλος μου ο Θοδωρής και η αιώνια αγάπη του για τον Φοίβο. Αν δεν ήταν αυτός, δε θα χα μάθει από την στιγμή της κυκλοφορίας τους, ούτε τα μισά τραγούδια από τα παρακάτω και γιαυτό δικαιωματικά του αφιερώνω τούτη την μικρή λίστα. Φοίβο, αγόρι μου, μπορεί να μεγαλώσαμε, να ξινίσαμε και πλέον να δηλώνουμε όλοι κουλτούρα να φύγουμε, άλλα τα τραγούδια δαύτα, δε θα σταματήσω να τα αγαπώ ποτέ.

20. Τι ήμουνα για σένα- Αντώνης Ρεμος

1996, χρονιά που το υπερμεγέθες πουκάμισο είναι η τελευταία λέξη της μόδας και μια από τις τελευταίες χρονιές που ο Αντωνάκης, το λαϊκό παιδί από την Σαλονίκη μπορεί να δηλώνει εμφανώς αδυνατισμένος. Ο αοιδός τραγουδά σε ένα άδειο στούντιο με θλιβερά εφέ, κάνοντας κινήσεις που θυμίζουν ζειμπεκιά αλλά δεν είναι ζειμπεκιά. Ωστόσο, δεν μας νοιάζει γιατί λέει για σεναΝΕ τρελάθηκα με τόσο νταλγκά που οι απανταχού καψούρηδες ριγούν μέχρι και σήμερα. 

19. Πορσελάνη- Κόκοτας

Ένα χρόνο μετά, ο δημιουργός Φοίβος ασχολείται με τον υιό Κόκοτα, που δυστυχώς σε τίποτα δεν μοιάζει με τον πατέρα του. Ούτε φαβορίτα έχει, ούτε πολύ ταλέντο, ούτε πολλά βαρύ τον λες, αλλά τίποτα δεν εμποδίζει τον Δημιουργό από το να καταλάβει ότι ο φέρελπις Δημήτρης θα μιλήσει στην καρδιά κάθε πονεμένου και ευαίσθητου. Με λυγμό στην φωνή, άδει για καράβια που ναυάγησαν και πορσελάνες που ράγισαν, και όλοι εμείς κάνουμε ένα αχ για τον αλητήριο που ποδοπάτησε την ευαίσθητη ψυχή μας, το γέλιο και το δάκρυ μας, τον Αύγουστο και Μάρτη μας. Αχ

18. Απορώ αν αισθάνεσαι τύψεις- Ο Βασίλης της Καρδιάς μας

Χρόνια πριν τον Παντελή Παντελίδη και την παντόφλα του, ένας ήταν ο απόλυτος άρχοντας της πίστας, ο Βασίλης, ο Βασιλάκης, ο Βασίλαρος της καρδιάς μας, το άλτερ έγκο κάθε μερακλή, η φωνή κάθε πονεμένου. Με την βαθιά γκαριδοφωνάρα του, την αναπνοούλα που μοιάζει σαν να κόβεται κάθε μισό δευτερόλεπτο, την γλυκιά μορφή του, δίνει πόνο και όλοι εμείς οι πιστοί οπαδοί του, σηκώνουμε το χέρι και ξελαρυγιαζόμαστε απορώντας αν αισθάνεται τύψεις. Κακούργες, άτιμες και μοιχαλίδες, μόνο τα λούσα θέλετε και τα παιδιά τα αλήτικα, ψυχοραγούνε και πονούν για πάρτη σας. 

17. Χριστούγεννα- Δέσποινα Βανδή

Θα μπορούσα να πω πολλά για την Δεσποινούλα, από αυτά τίποτα καλό δεν θα τανε. Να ξεκινήσω από την λανθασμένη πεποίθηση της ότι είναι ωραία; Πως είναι ταλαντούχα; Να μιλήσω για το γεγονός πως όσα βιντεοκλίπ στα Λονδίνα και αν γυρίσει, θα παραμείνει εσαεί μια βου τραγουδιάρα με φωνή εφάμιλλη της Μπρίτνευς; Δεν βαριέσαι όμως, αυτό το τραγούδι ακουμπά τις ευαίσθητες χορδές της ψυχούλας μου και μου θυμίζει τα Χριστούγεννα με την κινηματογραφική τους έννοια.  Βέβαια, αν σκεφτείς ότι λέει την λέξη Χριστούγεννα κάπου 4374837 φορές, δεν είναι και μεγάλο κατόρθωμα, αλλά δε βαριέσαι. Ας μας αγγιξει όλους η αγάπη και ας είμαστε καλοί με το κορίτσι και τον Δημιουργό.

16. Καταλληλες προυποθεσεις- Λεμπεσης/ Δε-δε-δεσποινα 

1999 και η απόλυτη Μούσα(καλέ ποιον πείθω, μούσα είναι μόνο η Καιτούλα), τραγουδά με τον ατάλαντο, άχρωμο, ασήμαντο Λεμπέση ένα άσμα, σχεδόν ροκ θα το χαρακτήριζα. Με ένα σέξι, ασπρόμαυρο βιντεοκλίπ που προκάλεσε τσουτσούριασμα στα απανταχού 14χρονα, οι δυο τους γράφουν μουσική ιστορία και κερδίζουν την 16η θέση σε αυτήν την λίστα. Είναι ένα τραγούδι τόσο κακό, ένα δίδυμο τόσο αταίριαστο, μια συνεργασία που δεν θα μπορούσε να λείπει. Ουτε καν σωστό φωνητικό ταίριασμα δεν κάνουν τα καμάρια μου. 

15 Θα μελαγχολήσω- Καιτούλα

Once a μούσα,  always a μούσα, που λένε και στο χωριό μου. Η απόλυτη Ελληνίδα Μούσα του Φοίβου, σε εποχές που η Δε-δε-δέσποινα πάλευε να περάσει κανα μάθημα στην φιλοσοφική, η Καιτούλα μας, ήταν έτοιμη να μελαγχολήσει. Να ναι η αιτία τα 3-4 σχεδόν ανήλικα αγόρια που ημίγυμνα μεταφέρουν λάστιχα; Ναι ναι το λαχανί παντελονάκι που ούτε ο Ζαχαράτος δεν θα φορούσε; Να ναι οτι αυτοκουρεύεται και σαν σύγχρονος Πίπης κλαίει το ριζικό της στα πλακάκια του μπάνιου; Μα ποιός φέρεται άσχημα στο κορίτσι; Εδώ παράτησε ολόκληρη Κοκκινου για πάρτη της ο Απόλυτος Σύζυγος και θένε να μας πείσουν ότι μελαγχολεί για κάποιον τυχάρπαστο;  Ζαμέ κύριοι, ζαμέ, έχουμε φορέσει κάποτε και φορέματα χωρίς βρακί, Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ.

14. Άφησέ με μόνο - Τερζης

Ο Πασχάλης ο Τερζής, το τιμημένο αγόρι της Σαλονίκης, καταρρίπτει μύθους αιώνων και αποκαλύπτει προαιώνιες αλήθειες. Με το παλτουδάκι του, τα φρυδάκια του αλά παππούς Καραμανλής, τα μπουζουκάκια του και έναν τυχαίο λεβέντη πού χορεύει ζειμπεκιά, πάει στο λιμάνι και ανάμεσα στα καράβια, ένα πράγμα ζητά, πέντε λεπτά να τον αφήσει να κλάψει. Ψέμματα ήταν τελικά, οι άνδρες πως δεν κλαίνε, κατέρριψες σε δυο λεπτά αυτά που χρόνια λένε. Πες τα ρε Πάσχο αγόρι μου, που μας έχουν πρήξει τα συκώτια ότι οι άνδρες δεν κλαίνε μόνο δακρύζουν. Εγώ εσένα πιστεύω, να ξέρεις είσαι τόσο γλυκούλης και ζουμπουρλουδικος που εμπνέεις εμπιστοσύνη.

13. Ανάβεις φωτιές- Σχεδον Απόλυτη 

Το μόνο τραγούδι που μπήκε στην λίστα του, όχι τόσο για την ποιότητα του, όσο για το βιντεοκλίπ. Με τσιγγάνικη αισθητική, μια αναφορά στον Κουστουρίτσα, την Εσμεράλδα (όχι την τυφλή, την άλλη), τον μαγκαβατούτ της Αννούλας, την Ερατώ βρε αδερφέ, το Δεσποινιώ λικνίζεται σαν άλλη περήφανη τσιγγανοπούλα. Είναι ωραίο χοροπηδηκτό τραγούδι, η αοιδός δεν έχει μεταμορφωθεί ακόμα στον Μαικλ Τζακσον και μα την Παναγίτσα της Γουαδελούπε, είναι ΔΙΠΛΟ ΒΙΝΤΕΟΚΛΙΠ, μαζί με το δέστε μου τα μάτια. Δακρύζω και μόνο που το θυμάμαι, αγνός σεβασμός. 

12. Αυτο το καλοκαιρι- Θανος Καλλίρης

 Για ένα πράγμα κατηγορώ τον Φοιβο. Έχει γράψει τόσα και τόσο, αλλά όχι το νου σου κύριε οδηγέ, γλιστράω στις χειρολαβές, το τραγούδι που θα έμπαινε άκοπα στο τοπ 3. Τι να κάνουμε, δεν το έχει γράψει, αλλά έγραψε το συγκεκριμένο, όπου ο Καλλίρης με ψιλή φωνούλα που θυμίζει Μπίμπερ στα 13 του, με βλέμμα υγρό, μπαλαμουτιλαζεται στην παραλία και η ευαίσθητη ψυχή ριγεί Νύχτες τ΄Αυγούστου, με φεγγάρια φιλιά, φωτιά να καίει το σώμα, φωτιά να παίρνει το στρώμα και εμείς χαμένοι σε μια αγάπη μικρή, χωρίς επιστροφή, ερωτευμένοι σε ντεκόρ θαλασσί, μαζί.  

Μα ποιος δεν δακρύζει ακούγοντάς αυτόν τον ευαίσθητο στίχο; Και ποιος άνδρας ξεχωρίζει τα χρώματά και λέει ντεκόρ θαλασσί;

11. Διπλό Κρεββάτι - Πάριος 

Μπορεί ο Φοίβος να έχει γράψει αλήστου μνήμης και αισθητικής στίχους όπως "Τι κάνω μόνη μου μές στο σαλόνι μου(πέρασε η μισή μου εφηβεία μέχρι να καταλάβω τι διάολο κάνεις μωρή Δέσποινα), αλλά όταν θέλει το αγόρι, ο λεβέντης, ο ντελικανής γράφει ωραία τραγούδια και τα δίνει σε κανονικούς τραγουδιστές και όχι στο εκάστοτε τσόλι κάθε εποχής. Ένα από αυτά τα πραγματικά ωραία τραγούδια είναι το εν λόγω, όπου ο τροβαδούρος του έρωτα με πόνο άδει: Διπλό το βάσανο και το παράπονό, διπλός είναι κι ο πόνος μου, διπλό κρεβάτι, και γω στην άκρη, κοιμάμαι ακόμα μόνος μου.

Πάντως για τροβαδούρος και μέγας γυναικάς, είσαι αδιάβαστος Γιάννη μου. Αν κοιμόμαστε μόνοι σε διπλό κρεβάτι, δεν γκρινιάζουμε, απλωνόμαστε διαγωνίως σαν να είμαστε αστερίες και κάνουμε ύπνους βασιλικούς. Και δεν στριμωχνόμαστε δίπλα σε καθε μια αχώριστη και αλήτισσα που τρίζει δοντια.

Μπανανογλυκό

Για τον επόμενό μήνα, δεν έχει σινε-κριτικές γιατί είμαστε λίγο μπιζι κορίτσια. Επειδή ούτε τρου στορις βλέπω να χουμε, ο καλύτερός τρόπος για να μην βγάλει ιστούς το ιστολογιο(χαρ,χαρ αστειάκι) είναι να γράψω κάτι άλλο. Και τι καλύτερό από ενα νοστιμότατο και ταχύτατο γλυκάκι που μου πρότεινε η φίλη Πηνελόπη;

Σηκώστε μανίκια και ετοιμαστείτε να συγκλονιστείτε!

Υλικά:

1 κονσέρβα ζαχαρούχο γάλα (397 gr)
350 ml κρύο νερό (ψυγείου)
2 φακελάκια βανίλια ΣΤΙΓΜΗΣ Γιώτης (100 gr )
450 ml Κρέμα γάλακτος χτυπημένη σε σαντιγί
2 πακέτα μπισκότα βανίλιας(εγώ έβαλα πτι-μπερ και oreo)
3 μεσαίου μεγέθους μπανάνες, κομμένες σε φέτες (αναλόγως πόσο σου αρέσει η μπανάνα, κανονίζεις κ πόσες θα αγοράσεις, δεν περιορίζω εγώ)

Εκτέλεση

Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατεύουμε το ζαχαρούχο με το παγωμένο νερό. Στη συνέχειά προσθέτουμε και τα δυο φακελάκια βανίλια ΓΙΩΤΗΣ(αν σας αρέσει αλλη γεύση, βάλτε την δε θα χαλάσουμε τις καρδιές μας) και χτυπάμε καλά, με σύρμα ή μίξερ.

Όταν ετοιμαστεί η κρεμουλα, την βάζουμε πεντε λεπτά στο ψυγείο. Οσο περιμένουμε χτυπάμε την κρέμα γαλακτος μέχρι να γίνει αφρατη σαντιγί. 

Οταν ετοιμαστεί η σαντιγί, βγάζουμε την κρέμα από το ψυγείο και σιγά σιγα τις ανακατεύουμε μαζί, μέχρι να γίνουν ενα σώμα, μια ψυχή.

Τώρα που ομογενοποιηθηκαν οι δυο κρέμες, είμαστε έτοιμοι να εκφραστούμε καλλιτεχνικά.

Παίρνουμε μπολ, μπολάκια, ποτηράκια, ότι θέλουμε βρε αδερφέ και στο πάτο τους βαζουμε μπισκοτάκια της προτίμησης μας. Η συνταγή έλεγε για μπισκότα βανίλιας, εγώ δεν είχα όμως και έβαλα oreo και πτι μπερ. Εξαιρετικα βγήκαν, υποθέτω ο,τι μπισκότο και να βάλεις νόστιμο θα βγει.

Παιρνουμε λοιπόν τα μπισκότα, τα βουτάμε γρήγορα σε γάλα, ίσα ίσα να μαλακώσουν, βάζουμε και λίγο λικέρ αν ειμαστε μερακλήδες και τα τοποθετούμε στη βάση του μπολ, ποτηριού, πιάτου μας.

Από πανω τοποθετούμε κομματάκια μπανάνας και πιο πάνω το μειγμα κρέμας-σαντιγί. 

Συνεχίζουμε όσο έχουμε ευχαρίστησή ή μέχρι να μας τελειώσουν τα υλικά.

Αφού τελειώσουμε το θεάρεστο έργο μας, τρίβουμε από πανω όσα μπισκότα μας περίσσεψαν  και το βάζουμε στο ψυγείο μέχρι να κρυώσει. Εν συνεχεία απολαμβάνουμε υπεύθυνα και επιστρέφουμε εδώ για να καταθέσουμε την εμπειρία μας.

Υ.Γ Για ντεκορ μπορείτε να βάλετε ο,τι σας φωτίσει ο θεος πέρα απο μπισκοτοτριμματα. Προσωπικά, σε καποια ποτηράκια εβαλα τρίμματα και σε άλλα έτοιμο γλασσο γιωτης και από πανω χρωματιστές τρουφιτσες που είχα στο σπίτι.

Ελπίζω να σας αρεσει!


Η πρωτοτυπη συνταγη εδω:http://www.digitalscullery.eu/cook/?p=3268