Blogoscars 2011 Summary

1.  50/50
2. A dangerous method
3. A separation
4. Begginners
5. Breaking dawn: Part 1
6. Bridesmaids
7. Cafe de Flore
8. Carnage
9. Crazy, stupid, Love
10. Drive
11. Friends with benefits
12. Fright night
13. Harry Potter and the deathly hallows
14. Horrible bosses
15. Hugo
16. Incedies
17. Insidious
18. J. Edgar
19. Kid with bike
20. Like crazy
21. Martha Marcy May Marlene
22. Margin Call
23. Melancholia
24. Midnight in Paris
25. Moneyball
26. Muppets
27. One day
28. Our idiot brother
29. Perfect sense
30. Red State
31. Red riding hood
32. Scream 4
33. Shame
34. Sherlock Holmes: A game of shadows
35. Submarine
36. Super 8
37. Take shelter
38. The artist
39. Tomboy
40. The kid with a bike
41. The Descendants
42. The girl with the dragon tatoo
43. The hangover part II
44. The help
45. The Skin I live in
46. The tree of life
47. Tinker tailor soldier spy
48. Tyrannosaur
49. Water for Elephants
50. We need to talk about Kevin
51. Weekend
52. X men: First Class
    
    
    Το σωτήριο έτος 2011 είδαμε τις συγκεκριμένες 52 ταινίες. Άλλες ήταν πανέμορφες, άλλες ήταν βαρετές, άλλες ήταν η ομοφια του κόσμου συμπυκνωμένη σε δυο ώρες, αλλες ηταν απαράδεκτές. Όλες όμως, ειχαν κάτι να πουν.
    
    
      Ποιες όμως ειναι οι 20 καλύτερες σύμφωνα με το true stories; 
    Συντονιστείτε τις δυο επόμενες μέρες μαζί μας και θα μάθετέ.
    Ταραταζουμ!!

Best Direction - Blogoscars 2012

10. The Skin I live in

≠

Πέδρο, θα σου μιλήσω ειλικρινά και ας μου απαγορευτεί η συμμέτοχη στα μπλογκοσκαρς μετά από αυτό. Δεν έχω δει άλλη ταινία σου εκτός από το Skin I live in, και υποπτεύομαι ότι παρότι είναι γαμάτο δεν αγγίζει καν την τελειότητα των παλαιοτέρων πονημάτων σου. Δεν έχω ιδέα για προσωπικές σου παραξενιές, και το μόνο που θυμάμαι είναι η δήλωση σου ότι θεωρείς το σινεμά την ζωή σου και πως θεωρείς την καθημερινότητα ως διαρκή παροχή υλικού για τα επόμενα έργα σου. Θα σου πω όμως κάτι και να ξέρεις, το εννοώ. Το Skin είναι τόσο καλό γιατί παρότι είναι βουτηγμένο στην διαστροφή καταφέρνει να γίνει μια πραγματεία πάνω στο λεπτό όριο που χωρίζει το λογικό από το παράλογο, τον ερώτα από την έμμονη, το ηθικό από το αδιανόητο. Εισωραιος. 

9. Carnage

        ≠

Ρομαν, λεβέντη μου, σε κοιτώ και δεν ξέρω τι να δω. Τον τύπο που καταζητείται για κακοποίηση ανήλικης και δεν μπορεί να γυρίσει στις Αμερικής από το 1978; Τον κριτή των καλλιστείων Miss Universe 1975; Τον άνθρωπο που δήλωσε ότι «ενδιαφέροντες είναι μόνο οι παλαβοί;» Θα είμαι καλή μαζί σου και δεν θα ασχοληθώ με όλα αυτά και θα σου πω, εύγε σου και όπα σου που κατάφερες και γύρισες μια ταινία με δυο γυναίκες, δυο άνδρες και ένα δωμάτιο που μέλι είχε μάλλον και δεν τους άφηνε να βγουν. Αν ήμουν καλός άνθρωπος θα έλεγαν ότι ανιχνεύονται μπουνιουελικές καταβολές, αλλά δεν είμαι, όποτε μείνε με το όπα σου.

8. Sherlock Holmes: A game of shadows

≠


Το Σέρλοκ είναι μια γρήγορη, στυλιζαρισμένη ταινία, που ουρλιάζει Γκάι Ρίτσι σε κάθε πλάνο του. Είναι διασκεδαστική, έχει χιούμορ, έχει γαμάτο τέλος σε μια υπόθεση που –αν με ρωτάς- είναι λίγο άλλου νταλού και γενικώς και ειδικώς είναι δημιουργία του αγαπημένου εγγλέζακίου. Θα μπορούσα να κάνω διάφορα χωρατά για την δυσλεξία του ή το γεγονός ότι παράτησε το σχολειό στα 15 αλλά θα αρκεστώ στο εξής ένα: Παντρεύτηκε και τεκνοποίησε την τρομακτική Μαντόνα.

7. The girl with the dragon tatoο

≠ 

Νταίηβιντ, μια μέρα θα έρθω στα σκαλοπάτια σου, θα σου χτυπήσω την πόρτα, θα σου φιλήσω το χέρι και θα σου πω ποσό πολύ αγάπησα τις ταινίες σου. Όλες τις ταινίες σου. Ακόμα και το κορίτσι με το Τατου, που βασίστηκε σε ένα αρκετά άνισο βιβλίο και εσύ το έκανες όσο καλύτερο μπορούσε να γίνει. Νταίηβιντ, θα μπορούσα να μιλώ για ώρες για τα Seven, Fight Club, Zodiac, Social Network, αλλά δε θα το κάνω γιατί ακούνε και τα αλλά 9 αγόρια της λίστας και μπορεί να θυμώσουν. Σε αγαπώ ακόμα και όταν δηλώνεις ότι δεν ξανακολυμπησες σε ωκεανό μετά που είδες το Jaws, ακόμα και όταν δηλώνεις ότι ο τρόπος που δουλεύεις, αγγίζει στα όρια του ψυχαναγκασμού. Μα σε αγαπώ ειλικρινά όταν λες στους ηθοποιούς σου: Aren't you being overpaid to have that? My job is to know what the fuck I want. 

6. The tree of life

≠  

Τέρενς θα σε κοιτάξω στα μάτια και θα σου πω το εξής ένα. Δεν έχω δει κανένα από τα έργα σου και να σε πω την μαύρη μου αλήθεια δεν νομίζω να τα δω και ποτέ. Όταν άκουσα ότι το Δέντρο διαρκεί πάνω από δυο ώρες, και ξεκινά από το Μπιγκ Μπιγκ για να συνεχίσει στους δεινοσαύρους και να καταλήξει στο ότι ο Μπαντ Πητ θα γεννούσε ποτέ γιο με την σκατόφατσα του Σον Πεν, ήμουν πεπεισμένη ότι η ταινία σου θα είναι μια μπαλαφάρα και μισή. Μετά άκουσα ότι το σενάριο έχει έκταση το πολύ πέντε σελίδες και λίγο πιο μετά κουλουριάστηκα και ήμουν έτοιμη να κλάψω, πριν καν βάλω την ταινία. Και μετά την έβαλα. Και είδα μια ταινία, τόσο ποιητική, τόσο μαγευτική, τόσο προσωπική που κάτι ράγισε μέσα μου. Ότι εξαιτίας σου είδα μια ταινία που η μισή είναι ντοκιμαντέρ και ύμνος της χριστιανικής αγάπης  και η άλλη μισή είναι πανέμορφες εικόνες και μου άρεσε κιόλας, μόνο κατόρθωμα το λες. Και με αυτά και με αυτά μονόχνοτο και αγοραφοβικό μου αγόρι, μπαίνεις στη λίστα μου με το κεφάλι ψηλά. 

5. We need to talk about Kevin

≠

Λυν κοπέλα μου, το μόνο που ξέρω για σένα είναι οτι είσαι Σκωτσέζα. Δεν θα μπορούσα να σε βγάλω από την λίστα για να βάλω κάποιον άλλον που γνωρίζω τον βίο και την πολιτεία του, γιατί απλούστατα η ταινία σου τα σπάει. Δεν θα σταθω ούτε στις ερμηνείες, άλλωστε ποιος περιμένει κάτι λιγότερο από το τέλειο από την Τιλντα, ουτε στα ωραία πλάνα που εντυναν αρμονικά την υπαρξιακη αναζήτησή μιας Μάνας. Γιατί το υπέροχο της ταινίας δεν είναι μόνο ο δρόμος προς την αυτογνωσία μιας γυναίκας που με μεγάλη χρονοκαθυστερηση αντιλαμβάνεται τα λάθη και την μυωπική αντιμετώπιση της πραγματικότητας, όσο το ίδιο το θέμα της ταινίας. Γιατι ταινίες με φονιάδες υπάρχουν πολλές, αλλά ελάχιστες πρεσβεύουν ότι τι να κάνουμε, κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται χωρίς ψυχή.

4. Midnight in Paris

≠

Γουντι δεν έχω δει πολύ σε τούτη την μάταιη ζωή. Όσα έχω δει όμως είναι υπέροχα, αν και μου περνά φευγαλέα από το μυαλό ότι ο φίλος Γουντι, παίζει παντού τον νευρωτικό εαυτό του. Ο Γουντι που λέτε, είναι η τιμή και δόξα κάθε ξερακιανού, γυαλάκια, κουλτουριάρη γιατί εκτός ότι κάνει όμορφα έργα, είχε στο πλάι του μερικές από τις ομορφότερες γυναίκες, και στο τέλος κατέληξε να παντρευτεί την κινέζα υιοθετημένη κόρη του. Επίσης, είναι ο άνθρωπος που αρνείται να δει ταινία του, αφού ολοκληρωθεί, γράφει όλα του τα σενάρια σε γραφομηχανή και έχει δηλώσει ότι τον περισσότερο καιρό δεν διασκεδάζει ιδιαιτέρως,  ενώ τον υπόλοιπο χρόνο δεν διασκεδάζει καθόλου. Μόνο αγάπη για τα έξυπνα, (αυτό)σαρκαστικά αγόρια και ειδικά αυτά που έχουν γυρίσει μια ταινία γεμάτη Παρίσι, τέχνες και γράμματα και τόση αγάπη για το σινεμά.

3. Melancholia

               ≠     

Η Μελαγχολία είναι μια συγκλονιστική ταινία, ποιητική και απρόσμενα φιλοσοφική. Ενώ βασίζεται σε μια πάναπλη αλληγορία για το τέλος του κόσμου και το τέλος της ψυχής, είναι τόσο αδιανόητα πανέμορφη, σαν πίνακας μεγάλου ζωγράφου, που σου κόβει την ανάσα. Και στο τέλος σε σε αναγκάζει να κάθεσαι μουδιασμένος και να αναρωτιέσαι τί πραγματικά έχει σημασία όταν η ψυχή σου πλέον είναι ένα κουβάρι πεταμένο σε μια γωνία. Όλα αυτά τα θαυμαστά, τα πραγματοποίησε το αγόρι που έμαθε από την ετοιμοθάνατη μάνα του ότι ο βιολογικός του πατέρας δεν είναι αυτός που τον μεγάλωσε και κατάφερε να κάνει τον 90χρονο πατέρα, μετά από 4 μόλις συναντήσεις να τον απαγορεύσει να τον ξανασυναντήσει, χωρίς παρουσία δικηγόρου. Το ίδιο αγόρι ένα χρόνο μετά άφησε την έγκυο γυναίκα του και κλέφτηκε με την μπειμπισιτερ και δήλωσε ότι είναι φοβάται τα πάντα εκτός από την σκηνοθεσία, άλλωστε είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης του κόσμου. Το Πηκ των μουρλοκακομοιρικων πραγμάτων που του καταλογίζονται είναι το νεοναζιστικό παραλήρημα στις Κάννες το 2011, που τον κατέστησε persona non grata στο συγκεκριμένο φεστιβάλ. Και τώρα που θα εξυμνείς τον Ηγέτη ωρε Λαρς; Χαζούλης είσαι.  

2. Drive

                   ≠     

Στην θέση 2, ένα αγόρι που έρχεται κατευθείαν από την Κοπεγχάγη, Μας κοιτά ψηλά από το 1.90΄ μπόι του, μας χαρίζει το πιο γοητευτικό του χαμόγελο και ξεχνάμε ότι αποβλήθηκε από το κολέγιο γιατί πέταξε ένα θρανίο μέσα στην τάξη. Στο δεύτερο χαμόγελο ξεχνάμε ότι είναι άμπαλος και κόπηκε 8 φορές στις εξετάσεις για δίπλωμα αυτοκίνητου, όπως και ότι μαζεύει διάφορα παιχνίδια( Γιαπωνέζικα ρομπότ, Νταλεκς και μηχανές Thunderbird), Αν ήταν πιο μορφονιός μπορεί με το τρίτο χαμόγελο και να ξεχνούσαμε ότι είναι ψυχαναγκαστικός και βασανίζει τους ηθοποιούς του, βάζοντας τους να γυρίζουν κάθε σκηνή με χρονολογική σειρά και χωρίς πρόβα. Είπαμε να σαι ψυχαναγκαστικός, και εμείς είμαστε, αλλά τόσο πολύ ρε καμάρι; Ας όψεται που γύρισες μια από τις ωραιότερες και πιο κουλ ταινίες της χρονιάς, και κάνω τα στραβά μάτια.

1. Hugo

        ≠   

Μαρτιν, μάρτυς μου ο Θεός, σε αγαπώ και κακό λόγο για σένα δε θα πω. Η αλήθεια είναι ότι μάλλον είσαι βαρετός γιατί δεν βρήκα τίποτα κακό για σένα στο ιμδβ, και όπως όλοι ξέρουμε το ιμδβ είναι η απολυτή και αλάνθαστη πηγή γνώσης. Το μόνο που βρήκα είναι μια ηλίθια δήλωση ότι χαίρεσαι που δεν κέρδισες όσκαρ νωρίτερα γιατί θα επηρεαζόταν αρνητικά η η δουλειά σου. Που τα πουλάς αυτά μωρή; Εδώ ολόκληρος Ντίσνεϋ κέρδισε 22 όσκαρ σκηνοθεσίας και δεν έπαθε τίποτα, εσύ γιατί να πάθεις;  Κανονικά θα σου λεγα πως όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, αλλά δε θα το κάνω, όχι επειδή είμαι καλός άνθρωπος, ούτε επειδή σε αγαπώ αφόρητα, αλλά γιατί το Hugo, ευωδίαζε τόση αγάπη και μεράκι που ακόμα και οι πέτρες δάκρυσαν. Σατανάς είσαι μωρέ.

Best actress in a leading role- Blogoscars 2012

Την δεκαετία του 20 εμφανίστηκαν στο σανίδι οι αδερφές Καλουτά: 

Το 1961 ξεκίνησαν την καριέρα τους, οι αδερφές Μπρογιερ:

Στα '00 εμφανίζονται οι αδερφές Μαγγίρα: 

Το σωτήριο έτος 2012, για μια και μόνο εμφάνιση στα blogoscars 
ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΜΟΝΟ
οι αδερφές Ε.


10.  Felicity Jones-"Like Crazy"

"Τι εννοείς, βαρέθηκες να πληρώνεις υπεραστικά; Και εγώ που τα βρίσκω τα λεφτά νομίζεις; Στα δέντρα; Και ποια είναι αυτή που σηκώνει το τηλέφωνό σου;"

9. Viola Davis-  "Help"

"Πλένω, καθαρίζω, φροντίζω το μωρό σου που δεν είναι αρκετά όμορφο για να γίνει Μις Μισισίπι 1972, ανέχομαι την μουρλοκακομοίρα φίλη σου, δεν μ' αφήνεις να ξαλαφρώσω και σαν άνθρωπος. Νισάφι!"

8.  Elena Anaya- "Skin I live in"

"Τι εννοείς είμαι κορίτσι;"

7.  Jessica Chastain- "Take shelter"

-"Τι κάνουμε εδώ μέσα;" - "Νομίζω θα βρέξει" -"Από ζάχαρη είσαι;" - "Έρχεται κατακλυσμός σε λέω". -"Τον ζαβό- Κέρτις τον άνδρα της Σαμανθα τι τον έχεις?" 

6. Leila Hatami- "Separation"

"Τι εννοείς, ότι ζω σε ανδροκρατούμενο, θρησκόληπτο καθεστώς και δεν μπορώ ούτε να χωρίσω με την ησυχία μου;"

5.  Rooney Mara- "The girl with the dragon tatoo"

"Νομίζω το σκουφί, θα χαλάσει την μοικάνα μου."

4. Lubna Azabal -"Incedies"

"Στα άρματά, στα άρματά, εμπρός στον αγώνα".

3.  Kirsten Dunst-"Melacholia"

"Αν δεν είχα κατάθλιψη μπορεί και να νοιαζόμουν
 που ο πλανήτης είναι τόσο κοντά".

2.Charlotte Gainsbourg- "Melacholia"

- "Ο άνδρας μου λέει ότι δεν θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι."

- "Ο άνδρας σου είναι ο Τζακ Μπάουερ, γιατί να τον πάρω στα σοβαρά;"

-"Άσε μας κουκλίτσα μου, εσύ έχεις κατάθλιψη, δεν μετράς."

1.  Tilda Swinton-"We need to talk about Kevin"

"Θα μεγαλώσει και θα ηρεμήσει, μην τον βλέπετε έτσι."

Best Performance by an Actor in a Leading Role - Blogoscars 2012

Σας ποθω ολους.

10)   J. Edgar

9) Horrible bosses

8) Moneyball

7) Take shelter

6) 50/50

5) The artist 

4) Tyrannosaur

3) Tinker tailor soldier spy

2) Drive

1) A separation

Special thanx στην @LaCoccinelle_, για την βοηθεια. Χωρις εσενα, δεν ξέρω τι θα κανα.

Screenplay- Blogoscars 2012

Σε αυτην την ομορφη χώρα του ήλιου και της θάλασσας, μια φορά και έναν καιρό, έζησε ένα αγόρι πιο έξυπνο και πιο γαμάτο από όλα τα άλλα. Δεν ξέρω που οφειλει το λαμπρο του μυαλο, ισως έφταιγε η καταγωγή του από την Χαλκιδικη, γιατι ως γνωστον σαν την Χαλκιδική δεν έχει και εμείς οι βόρειοι ειμαστε τα καλύτερα παιδιά, ισως το dna, ισως το αρχαιο πνευμα αθανατο. Αυτό το αγόρι λοιπον, ο Αριστοτέλης, έγραψε ένα πολύ σπουδαιο βιβλιο, το οποίο ονομάζεται «Περι ποιητικής», στο οποίο δινει τον ορισμό της τραγωδίας:  Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν. ( "είναι λοιπόν η τραγωδία μίμηση (δηλ. αναπαράσταση επί σκηνής) πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης, η οποία έχει κάποια διάρκεια, με λόγο ποιητικό ("γλυκό" ή "διανθισμένο", στην κυριολεξία), τα μέρη της οποίας διαφέρουν στη φόρμα τους, που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, η οποία προκαλώντας τη συμπάθεια και το φόβο του θεατή τον αποκαθάρει (λυτρώνει) από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα".)

Έκτοτε, πέρασαν χρόνια και καιροί και γεννήθηκε ο κινηματογράφος, η τέχνη που καταφέρνει να μας συγκινήσει, να μας ταξιδέψει, να μας τρομάξει, να μας συγκλονίσει.  Το έργο, λένε, είναι του σκηνοθέτη, αλλά εγώ -αν με ρωτάς- έχω σε μεγαλύτερη εκτίμηση τον σεναριογράφο. Πάντα θα με εντυπωσιάζουν οι άνθρωποι που μπορούν να βάλουν σε σειρά τις λέξεις και με όπλο αυτές, να γεννήσουν ποικίλα συναισθήματα σε ανθρώπους που βρίσκονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Δεν είναι εύκολη δουλειά αυτή του σεναριογράφου γιατί δεν υπάρχει συνταγή της επιτυχίας. Υπάρχουν έργα που βασίστηκαν σε χιλιοειπωμένες ιδέες αλλά είχαν αυτό το κάτι που θέλει ο κόσμος και έμειναν στην ιστορία, υπάρχουν και άλλα που ξεκίνησαν τρομερά φιλόδοξα και ξεφούσκωσαν πιο γρήγορα από μπάλα που ποδοπάτησε τριαξονικο. Βέβαια, τα λόγια του Αρίστου, ειναι πάντα επίκαιρα, αφού ενα καλο κινηματογραφικό έργο πρέπει να είναι ολοκληρωμένο, με σαφώς διαχωρισμένα μέρη, εμπλουτισμένο με ωραίο λόγο και να έχει στόχο να προκαλέσει διάφορα συναισθήματά στον θεατή.

Τι θα ήταν όμως οι ταινίες του 2012 αν ήταν πιάτο ημέρας;

10. Horrible bosses 

 Υλικά:

            - 3 θλιβεροί τύποι

            - ένα καθικι γιαππης

            - ένα τζανκι της κακιάς ώρας

            - μια λυσσάρα

Ανακατεύουμε καλά και προσθέτουμε μπόλικο καφροχιουμορ, σεξιστικά αστεία, χοντροκομμένα αστεία. Σβήνουμε με την πιο-ξεκαρδιστική-σκηνή-μαστούρας και σερβίρουμε σε ανθρώπους που θέλουν να γελάσουν με την ψυχή τους.

9. 50/50

Υλικά:

- ένας γλυκός, ευαίσθητος μορφονιός

- ένα άδικο χτύπημα από την μοίρα

- ένας ηλίθιος φίλος

- μια πρωτάρα ψυχολόγος

Ανακατεύουμε τον μορφονιό με μπόλικο δράμα, αλλά αφαιρούμε προσεκτικά κάθε μελόδραμα και υπερβολή. Αφού πάρει μια βράση προσθέτουμε τον φίλο μαζί με μπόλικο καφροχιουμορ, την χρυσή του καρδιά και όση συμπαράσταση τραβιέται. Σερβίρεται ζεστό, σαν την ζεστασιά που άφησε όταν τέλειωσε.

8. The help

Υλικά:

- μπόλικες μαύρες υπηρέτριες

- μια σκύλα, δευτεράτζα

- μια γλυκύτατη χαζούλα

 - την Εμα Στόουν με απαίσιο μαλλί

Χτυπάμε σε ένα μπολ τις υπηρέτριες μαζί με μπόλικο ρατσισμό και απύθμενη ανθρώπινη βλακεία. Προσθέτουμε τις κοπελιές, ανακινούμε καλά, και προσθέτουμε λίγο κάρυ επανάστασης. Αφού το τελειώσουμε, το συνοδεύουμε με σοκολατόπιτα.

             

7. Carnage

Υλικά:

- 2 ακτιβιστές, new age παντρεμένοι μεταξύ τους

- ένας γιαππης

- η νευρωτική σύζυγος του γιάπη

Βάζουμε τους 4 στο πιο μικρό σεικερ που έχουμε και τους περιχύνουμε με μπόλικη δηθενια και ακόμα περισσότερα νεύρα. Τους χτυπάμε αλύπητα μέχρι να μην αντέχουν άλλο και τους σερβίρουμε σε διάφανα ποτήρια. Είναι έτοιμοι να δαρθούν, αλλά δε θα το κάνουν, γιατί βλέπει ο κόσμος.

6. The Skin I live in

Υλικά: - ένας πλαστικός χειρούργος

- η κόρη του γιατρού

- ο γκόμενος της κόρης

- μια τύπισσα ντυμένη πλαστική κούκλα

- μια υπηρέτρια

Παίρνουμε τον γκόμενο και τον ψήνουμε μέχρι να αλλάξει   ύφη και χρώμα. Προσθέτουμε τον γιατρό, μπόλικη παράνοια, και ικανή ποσότητα διαστροφής και τους σιγοψήνουμε αργά και βασανιστικά μέχρι να ενωθούν οι γεύσεις τους. Σερβίρουμε σε μια μεγάλη πιατέλα μαζί με όλους τους υπόλοιπους και απολαμβάνουμε μέχρι να μας κάτσει στο λαιμό, όταν συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς τρώμε.

5. Midnight in Paris  

Υλικά: - το Παρίσι

-         Διαφόρους γαματους για τους οποίους δεν μπορώ να πω παραπάνω

-         Έναν ξανθό, αλαφροΐσκιωτο τύπο.

Παίρνουμε τους γαματους, το Παρίσι και ανακατεύουμε με τον αλαφροΐσκιωτο. Προσθέτουμε μπόλικη μουστάρδα για να πάρει κίτρινο χρώμα, αρκετές τζούρες νοσταλγίας, 2-3 κλεισίματα ματιού, άρωμα γουντι αλεν. Σερβίρεται με καλό κρασί και συνοδεύεται με το υπέροχο ost της ταινίας.

4.  Melancholia

Υλικά: - 1 ξανθιά

- 1 μελαχρινή

- ο τζακ μπαουερ

- ένα νυφικό

- ένας πλανήτης

Παίρνουμε την ξανθιά και την βουλιάζουμε σε μίγμα κατάθλιψης και αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Την τυλίγουμε με το νυφικό και την βάζουμε σε ένα ταψί με τον τζακ μπαουερ και την μελάχρινή. Τις αφήνουμε να ψηθούν σε δυνατή φωτιά. Όταν τις σερβίρουμε, ραντίζουμε με μπόλικη μελαγχολία και ντεμεκ ηρωισμό και σερβίρουμε σε λεπτό πιάτο. Προσθέτουμε τον πλανήτη, σπάει το πιάτο, το φαγητό είναι για πέταμα.

3. A separation

Υλικά: - 2 άνδρες

-         2 γυναίκες

-         2  παιδάκια

-         1 παππούς

Παίρνουμε τις γυναίκες και τα παιδάκια και τα τυλίγουμε σφιχτά σε φύλλο, αφήνοντας να φαίνεται ισα το πρόσωπο. Προσθέτουμε μπόλικη θρησκοληψία και καταπίεση. Παίρνουμε τους άνδρες και τους τσιγαρίζουμε με αρκετά νεύρα. Σερβίρεται στο παλιομοδίτικο σερβίτσιο της γιαγιάς και συνοδεύεται με σόδα για να καταπιούμε την στενοχώρια που μας πνιγεί.

2. Incedies

Υλικά: - 2 δίδυμα

- 2 γράμματα

- ο παραλογισμός του πολέμου

Ανακατεύουμε τα βασικά υλικά με μπόλικο δράμα, αλλά –προσοχή- όχι μελόδραμα. Προσθέτουμε όση μητρική αγάπη αντέχουμε, θρησκοληψία και αδικία. Σβήνουμε με μια σος «αποκάλυψη» και δεν πίνουμε τίποτα γιατί μετά το τέλος της, ειλικρινά δεν σου χει μείνει μυαλό.

1.     We need to talk about Kevin

Υλικά: - 1 γυναίκα

-         1 κωλόπαιδο

-         Μπόλικη παράνοια

Τσιγαρίζουμε το κωλοπαιδι με την παράνοια. Προσθέτουμε αντικοινωνική συμπεριφορά, αφαιρούμε κάθε συναίσθημα και σβηνουμε κάθε ιχνος λογικης. Ψηνουμε την μανα σε υψηλη φωτιά και αφου ξεροψηθεί προσθέτουμε το κωλοπαιδι. Τους σβήνουμε με σάλτσα παραλόγου και αφου φάμε, πινουμε έναν δυνατο ουίσκι για να μας φύγουν τα νευρα για τις μανάδες που βλέπουν τι καμάρια εχουν και δεν κανουν τιποτα.